Caligrafía

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Caligrafía nunha Biblia latina de 1407 conservada na abadía de Malmesbury, en Wiltshire. Foi realizada en Bélxica por Gerard Brils para ser lida en alto nun mosteiro.

A caligrafía (do grego καλλος kallos "beleza" e γραφος graphos "escrita") é a arte de escribir con trazos de estilo fermoso. O vocábulo designa a escrita manual na cal predominan as calidades de elegancia, uniformidade e beleza.

Tamén se denomina caligrafía aos trazos da escrita propios de cada persoa, así como ao conxunto dos mesmos contidos nun documento manuscrito.

Definición da caligrafia[editar | editar a fonte]

Unha definición contemporánea da práctica da caligrafía é "a arte de escribir belo" (Mediavilla, 1996). A historia da escritura é unha historia de evolucións estéticas enmarcadas polas habilidades técnicas, velocidade e limitacións materiais das diferentes persoas, épocas e lugares. (Diringer 1968: 441).

A caligrafía abarca desde creacións completamente utilitarias ata magníficas obras de arte onde a expresión abstracta pode (ou non) adquirir mais importancia que a legibilidad das letras (Mediavilla, 1996). A caligrafía clásica difire da tipografía e da escritura manual non clásica, aínda que un calígrafo pode ser capaz de crear todas elas.

Historia[editar | editar a fonte]

Caligrafía chinesa

A tradición afirma que os caracteres chineses, a forma máis antiga coñecida de escritura das existentes hoxe en día, foron inventados por Cang Jie (cara a 2650 a. C.). Outra tradición remonta a súa creación aos tempos de Fu Xi, o lendario primeiro emperador da China.

A cultura chinesa concede unha gran importancia á caligrafía. Esta fundamentase na beleza visual dos ideogramas, a técnica da súa realización e os preceptos metafísicos da cultura tradicional chinesa.

A caligrafía occidental desenvólvese de forma totalmente independente. A súa orixe é o alfabeto latino, co que na Idade Media escribían os monxes copistas sobre pergamiño. Aproximadamente na mesma época a cultura islámica desenvolve a súa propia caligrafía, baseada no alfabeto árabe, e debido á prohibición relixiosa de representar seres vivos, convértea nunha arte decorativa de amplo uso na arquitectura.

Outros alfabetos desenvolvéronse noutras culturas, e ata existen hoxe en día, a maioría deles en Asia, e son utilizados de forma habitual nos seus respectivos países, aínda que globalmente teñen unha difusión moito menor.

Trala invención da imprenta por Gutenberg, os libros alcanzan unha difusión moito maior que a posible ata entón e a caligrafía perde importancia a favor da tipografía.

O bolígrafo primeiro, e posteriormente as máquinas de escribir e os ordenadores supuxeron a desaparición da caligrafía da nosa vida cotiá. Con todo, é hoxe unha arte moi viva, unha forma de expresión artística que une a escritura con outras artes plásticas como o debuxo e a pintura e que dá lugar a obras de gran beleza plástica, nas que constantemente buscan inspiración os creadores de novas tipografías. A caligrafía está presente ao noso ao redor na publicidade, nos logotipos de compañías e nas etiquetas de moitos produtos, con todo a caligrafía foi decrecendo no seu uso a través do tempo aínda cando de xeito expresivo se dean algúns avances na procura de novas formas de caligrafía, as mesmas seguen tendo a súa esencia principal.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Caligrafía Modificar a ligazón no Wikidata

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]