Mar Mediterráneo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Mar Mediterráneo
Estreito de Xibraltar, confluencia do mar Mediterráneo co Océano Atlántico.]]

Estreito de Xibraltar, confluencia do mar Mediterráneo co Océano Atlántico.]]
Localización administrativa
País Marrocos Marrocos
Flag of Algeria.svg Alxeria
Tunisia Tunisia
Libia Libia
Exipto Exipto
Flag of Israel.svg Israel
Líbano Líbano
Flag of Syria.svg Siria
Turquía Turquía
Grecia Grecia
Flag of Albania.svg Albania
Montenegro Montenegro
Croacia Croacia
Bosnia e Hercegovina Bosnia e Hercegovina
Eslovenia Eslovenia
Italia Italia
Mónaco Mónaco
Flag of France.svg Francia
España España
Flag of the United Kingdom.svg Xibraltar Xibraltar
Malta Malta
Chipre Chipre
República Turca do Norte de Chipre República Turca do Norte de Chipre
Localización xeográfica
Mar (océano) Océano Atlántico
Continente Europa, África e Asia
Xeografia
Mares contiguos mar Negro, mar Vermello
Subdivisións Mar de Alborán, Mar Adriático, Mar de Creta, Mar Exeo, Xónico, Mar de Liguria e Mar Tirreno
Illas interiores Sicilia, Córsega, Sardeña, Creta, Chipre, Illas Baleares, illas gregas, Malta, Rodas, illas Cícladas
Afluentes Río Nilo, Ródano, Ebro e Po
Accidentes
 • Golfos e baías Golfos de Cidra Gabes, Xénova, León e Valencia
 • Cabos Cabo de Gata, Cabo de Palos
 • Estreitos Estreito de Xibraltar e Estreito dos Dardanelos
Superficie 2 510 000 km²
Lonxitude màxima 3700 km
Anchura màxima 1600 km (máx.)
Lonxitude costa 46 000 km
Profundidade màxima 5267 m (Calypso 36°34' N, 21°08' E, GR)
Profundidade media 1430 m
Outros datos
Salinidade 36.2 - 39‰
Mapa
Mapa de Europa mostrando o mar Mediterráneo.

Mapa de Europa mostrando o mar Mediterráneo.
O Mediterráneo e as súas subdivisións.
O Mediterráneo e as súas subdivisións.
Localización do mar Mediterráneo.
O mar Mediterráneo, vista de satélite.
Mapa do Mar Mediterráneo.

O Mediterráneo é un mar interior do Atlántico oriental, comprendido entre Europa, Asia occidental e África setentrional. Con aproximadamente 2,5 millóns de km² e 3.860 km de lonxitude, é o mar interior máis grande do mundo.[1]

O Mediterráneo está unido ao océano Atlántico polo estreito de Xibraltar ao oeste, ao mar de Mármara e ao mar Negro polos Dardanelos e o Bósforo ao leste. O mar de Mármara -pero non o mar Negro- é a miúdo considerado como parte do Mediterráneo. A canle de Suez ao sueste une o Mediterráneo co mar Vermello.

É o mar coas taxas máis elevadas de hidrocarburos e contaminación do mundo.[2]

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

A etimoloxía deste mar procede do latín «Mar Medi Terraneum», cuxo significado é «mar no medio das terras». A maioría dos habitantes das súas costas usaron unha denominación derivada da latina: en grego chámase «Mesogeios Thalassa» (Μεσόγειος Θάλασσα) co mesmo significado que o nome latino, e en árabe chámase al-Baḥr al-Mutawāsiṭ (البحر المتواسط «mar intermedio»).

En turco, denomínase «Ak Deniz« («mar branco») por oposición ao mar Negro, pois os turcos chaman «branco» ao Sur e «negro» ao Norte. O nome turco tamén se utiliza ás veces en árabe: al-Baḥr al-′Ābyaḍ (البحر الأبيض).

Para os antigos exipcios era «o Gran Verde».

Xeografía[editar | editar a fonte]

Illas[editar | editar a fonte]

As principais illas do Mediterráneo son:

Límites[editar | editar a fonte]

Os países e territorios que bordean o Mediterráneo son:

Partes[editar | editar a fonte]

O mar Mediterráneo está subdividido en pequenos mares, cada un coa súa propia designación (de oeste a este):

Clima[editar | editar a fonte]

O clima mediterráneo caracterízase en xeral por uns invernos húmidos e mornos, e por uns veráns secos.

Historia[editar | editar a fonte]

O mar Mediterráneo foi un mar crave para a historia. Fenicios e romanos navegaron por el xunto aos gregos, quen excederon os límites do mesmo a través do Estreito de Xibraltar fai uns 3000 anos aproximadamente. Estes navegantes só coñecían as correntes dos ríos e supuxeron que a extensión de auga alén de Xibraltar era un enorme río. Polo tanto, a palabra que significa río no grego clásico era Okeano, e de alí provén a palabra océano.[3]

Na Antiga Roma chamouse Mare Nostrum (O noso mar) debido a que todas as súas beiras foron ocupadas por ela,[4] e no século XX Mussolini, querendo recrear o imperio romano, chamouno Mare Nostrum Italiano durante a segunda guerra mundial.

O mar orixinou unha serie de lendas e mitos ao redor del, como a de Xasón e os argonautas.[3]

Natureza[editar | editar a fonte]

A rexión mediterránea está caracterizada por un alto grao de endemismo que ocasionou que se considere como un dos lugares de maior concentración de biodiversidade no ámbito mundial.[5] Devandita peculiaridade explícase de diversas formas: baixo impacto da última glaciación na zona, que produciu que actuase como reserva; a presenza de macizos montañosos importantes (por exemplo, o Atlas, a cordilleira do Taurus ao sur, as zonas de Gúdar, Javalambre, Levante), que dota de diversidade estrutural ao biótopo; e tamén a longo prazo historia dos diversos usos da terra por parte da poboación local que creou e mantido unha ampla gama de hábitats.[5]

Xeoloxía[editar | editar a fonte]

Mapa do primitivo mar Paratetis, sucesor do mar de Tetis, e que formou o Mediterráneo cando se foi pechando. O mapa corresponde ao Oligoceno.

O mar Mediterráneo formouse a partir do primitivo mar de Tetis, de moita maior extensión que o Mediterráneo actual, e foi diminuíndo a medida que a placa Africana aproximábase á Euroasiática. Fai uns 60 millóns de anos, a comezos do Terciario, o mar de Tetis, antecesor do Mediterráneo, inundaba gran parte do norte de África e Europa, que naquel entón non era máis que un arquipélago de illas.[6]

Durante o Terciario, o mar de Tetis foise estreitando polo leste ata que se formou unha gran cunca mariña case separada do océano aberto. Esta cunca abarcaba nunha mesma masa de auga ao Mediterráneo, ao mar Negro e ao mar Caspio. Por occidente, seguía conectado a mar aberto a través de superficies hoxe en día emerxidas do sur da Península Ibérica e o norte de Marrocos.[6]

Fai uns 6 ou 5 millóns de anos, o Mediterráneo desecouse ao quedar desconectado do océano Atlántico, un acontecemento coñecido como a crise salina do Mesiniense. Este fenómeno xerou enormes depósitos de sal no fondo do Mediterráneo e diminuíu a salinidade do océano global.[7] Tamén hoxe en día, se o estreito de Xibraltar se pechase, secaríase o Mediterráneo posto que este é un mar no que se evapora máis auga da que entra polos ríos, debido ao clima cálido e temperado. Este déficit hídrico provoca actualmente unha salinidade máis elevada que no Atlántico, océano do cal recibe a auga que perde debido á evaporación. O fenómeno inspirou o proxecto Atlantropa na década de 1930, que prevía a construción dunha presa no estreito de Xibraltar que permitise producir enerxía e desecar parcialmente o mar.

Dentro duns 5 millóns de anos, o estreito de Xibraltar pecharase novamente e o Mediterráneo quedará reducido a uns poucos lagos hipersalinos. Sábese polos depósitos salinos do fondo do mar que isto xa sucedeu fai uns poucos millóns de anos, concretamente 5,33. Entón a diferenza de nivel entre o Atlántico e o Mediterráneo provocou a ruptura do dique de roca que se formou no Estreito. O que tardara miles de anos en secarse encheuse nuns poucos anos; hase especulado con cifras de ata 2 anos, xa que se puido especificar nun enchido de 10 metros diarios.[8]

Fauna[editar | editar a fonte]

Foca monxe mediterránea, actualmente en estado crítico de extinción.

A diversidade fáunica da contorna mediterránea é enorme, comparable á das plantas. Analizando a riqueza de especies para algúns taxons, obtemos que: das 62 especies de anfibios que hai no Mediterráneo, 35 son endémicas, do mesmo xeito que 111 das 179 especies de réptiles; das 184 especies de mamíferos rexistradas, o 25% son endémicas e 52 especies están ameazadas (sen contar os mamíferos mariños); e que o 28% das especies mariñas achadas no Mediterráneo son endémicas. En canto ás aves, o Mediterráneo é un mar de especial diversidade posto que se acha na ruta migratoria de multitude de especies. Estímase que uns 2.000 millóns de aves migratorias de 150 especies distintas detéñense nos seus humedais durante o seu traxecto ou se establecen alí nalgún período curto do ano.[5]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Instituto Lexicográfico Durvan: Nueva Enciclopedia del Mundo, tomo 21, ISBN 84-7677-156-8
  2. Greenpeace España. "Recuperemos el Mediterráneo. Contaminación" (en castelán). Consultado o 1 de novembro de 2007. 
  3. 3,0 3,1 Thalassa-online. "O Mar Mediterráneo e os seus antigos Mitos" (en español). Consultado o 10 de febreiro de 2008. 
  4. Encyclopaedia Britannica Publishers, ed. (1991-1992). Enciclopedia Hispánica, tomo 10 (1ª ed.). pp. 408 páxs. ISBN 0-85229-555-3. 
  5. 5,0 5,1 5,2 "Unión Mundial para la Naturaleza" (en español). Consultado o 9 de novembro de 2007. 
  6. 6,0 6,1 "O desecamento do Mediterráneo". Consultado o 4 de novembro de 2007. 
  7. Hsü, K.J., M.B. Cita, W.B.F. Ryan, The origin of the Mediterranean environments, Initial Report of the Deep Sea Drilling Project, vol. 13, US Government Print. Office, Washington, 1973, pp. 1203–1235.
  8. Diario Público. "Unha gran riada creou o Mediterráneo en dous anos" (en castelán). Consultado o 9 de decembro de 2009. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Mar Mediterráneo

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]