Lingua árabe

Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Árabe
العربية
Pronuncia:/alˌʕa.raˈbij.ja/
Falado en: Países da Liga Árabe e minorías en países veciños: Israel, Eritrea, Malí, Níxer, Kenya, Chad, Senegal, Sudán do Sur, Etiopía, Irán, Turquía, Madagascar, Tanzania, Mozambique etc.
Total de falantes: 290 millóns (Ethnologue, 2010)
Posición: 5 (2013)
Familia: Semítica
 Semítica central
  Arábiga
   Árabe
Escrita: alfabeto árabe
alfabeto siríaco (Garxuni)
alfabeto hebreo (linguas xudeoárabes)
alfabeto grego (árabe chipriota)
alfabeto latino (maltés)
Estatuto oficial
Lingua oficial de: O árabe estándar moderno é a lingua oficial de 28 estados
Regulado por:
Códigos de lingua
ISO 639-1: ar
ISO 639-2: ara
ISO 639-3: ara
SIL: ABV
Mapa
Arabic speaking world.svg
Status
Lang Status 99-NI.png
O árabe está clasificado como "en estado seguro" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO[1]

O árabe[2][3] (العربية al-'arabiyyah, ou menos formalmente 'arabi), tamén chamado arábigo[4] ou arábico[5], é a lingua máis falada dentro da rama semítica das linguas afroasiáticas, e está intimamente relacionada co hebreo e o arameo. Fálase ó longo do mundo árabe e é moi coñecida e estudada dentro do mundo islámico. O árabe leva sendo unha lingua literaria dende, polo menos, o sexto século, e é a lingua litúrxica do islam.

O termo "árabe" pode referirse tanto ó árabe literario, que non é falado como lingua materna por ningún árabe, como ó árabe moderno estándar, ou ás diferentes variedades do árabe, xeralmente chamadas "árabe coloquial". Os árabes consideran o árabe literario a lingua estándar, e adoitan ver o resto como simples dialectos.

O árabe literario refírese tanto á lingua utilizada polos medios de comunicación do Magreb e os do Oriente Medio, como á lingua, máis arcarca, do Corán. O árabe coloquial, pola súa banda, refírese ós diferentes dialectos falados polos habitantes das zonas arriba referidas de forma habitual. En moitas ocasións, son diferentes entre os distintos lugares de tal forma que o falante dun concreto dialecto do árabe pode non comprender outro dialecto. Xeralmente, estes dialectos non son linguas literarias, pero nalgúns hai algunhas pequenas mostras de literatura.

A situación sociolingüística actual do árabe é un claro exemplo de diglosia (o uso normal de dúas diferentes variedades da mesma lingua, dependendo da situación na que a persoa se atope). Todo árabe culto adoita falar tanto o seu dialecto local como o árabe estándar, que aprendeu na escola. Este último adoita ser utilizado en situacións de comunicación con falantes doutros dialectos arábigos (por exemplo, un marroquí a falar cun sirio).

Xa que o árabe escrito de hoxe en día é substancialmente diferente do árabe dos tempos do Corán, é normal (nos países occidentais) referirse a esta última coma árabe clásico e á lingua actual dos medios de comunicación como árabe moderno estándar. Os árabes, pola contra, utilizan o termo Fuṣḥa para referirse a ámbalas dúas, poñendo énfase no seu grande parecido.

Ás veces, é difícil traducir conceptos islámicos, e outros relacionados coa cultura árabe, sen utilizar a terminoloxía árabe. o Corán está expresado en árabe e, tradicionalmente, os musulmáns sosteñen que é imposible traducilo a ninguna lingua dunha forma que todo o seu significado se manteña. De feito, ata hai pouco tempo, moitas escolas de pensamento afirmaron que non se debería traducir de ningunha forma.

O galego posúe gran cantidade de palabras derivadas do árabe: azucre, laranxa, limón, álxebra, alcol, cénit etc.

Historia[editar | editar a fonte]

Árabe antigo[editar | editar a fonte]

Rexistro safaitico

Arabia posuía unha gran variedade de linguas semíticas na antigüidade. No suroeste falábanse varias linguas semíticas tanto dentro como fóra da familia do árabe do sur antigo (ASA) (por exemplo, o tamúdico do sur). Tamén se cre que os antepasados ​​das linguas modernas do sur de Arabia (linguas centrais non semíticas) tamén o falaban, nesa época, no sur de Arabia. Ao norte, nos oasis do norte do Hejaz, o dadanítico e o taymanítico gozaban de certo prestixio como linguas inscriptivas. En Najd e partes do oeste de Arabia, atópase testemuñada unha lingua coñecida polos estudiosos como Thamudic C. No leste de Arabia, as inscricións nunha escritura derivada do ASA testemuñan unha lingua coñecida como hasaítico. Por último, na fronteira noroeste de Arabia, están testemuñadas varias linguas coñecidas polos estudosos como Thamudic B, Thamudic D, safaitico e hismaico. As dúas últimas comparten isoglosas importantes con formas posteriores do árabe, o que leva aos estudosos a teorizar que o safaitico e o hismaico son de feito as primeiras formas do árabe e que deberían considerarse como árabe antigo.[6]

Os lingüistas en xeral cren que o "árabe antigo" (unha colección de dialectos relacionados que constitúen o precursor do árabe) xurdiu por primeira vez ao redor do século I d.C. Anteriormente, pensábase que o primeiro testemuño do árabe antigo era unha única inscrición do século I d. C. en escritura sabea atopada no sitio arqueolóxico de Qaryat al-Faw, no sur da actual Arabia Saudita. Non obstante, esta inscrición non participa en varias das principais innovacións do grupo da lingua árabe, como a conversión semítica da mimación e a singular nunacion. A mellor maneira de revalorizalo é como unha lingua central separada continuamente dos dialectos semíticos.[7]

Tamén se pensaba que o árabe antigo coexistiu epigraficamente -e logo desprazouno gradualmente- xunto ou árabe antigo do norte (ANA), que se consideraba que fora a lingua rexional durante moitos séculos. A ANA, a pesar do seu nome, era considerada unha lingua moi distinta, do "árabe", e mutuamente inintelixibles. Os estudosos nomearon as súas variantes dialectais segundo as cidades onde se descubriron as inscricións (dadanítico, taimanítico, hismaico, safaítico).[8] Xurdido no século I, leva o nome do pobo árabe; o termo "árabe" usouse inicialmente para describir aos que vivían na Península Arábiga, tal como o percibian os xeógrafos da antiga Grecia.[9] Con todo, a maioría dos argumentos a favor dunha única lingua ou familia lingüística ANA baseábanse na forma do artigo definido, un prefixo h-. Argumentouse que o h- é un arcaísmo e non unha innovación compartida, e por tanto inadecuada para a clasificación das linguas, facendo insostible a hipótese dunha familia lingüística ANA.[10] O safaitico e o hismaico, antes considerados ANA, deberán considerarse árabe antigo debido ao feito de que participan das innovacións comúns a todas as formas do árabe.[6]

A inscrición de Namara, unha mostra da escritura nabatea, considerado un precursor directo da escritura árabe.[11][12]

O testemuño máis antigo de texto árabe continuo nun antepasado da escritura árabe moderna son ​​tres liñas de poesía dun home chamado Garm(')allāhe atopadas en Avdat, Israel, e datado arredor do 125 d.C.[13] Séguelle a inscrición de Namara, un epitafio do rei dos lacmidas, Imru' ao-Qays bar 'Amro, que data do ano 328 da era cristiá, atopado en Namaraa, Siria. Entre os séculos IV e VI, o escritura nabatea evoluciona cara á escritura árabe recoñecible desde principios da era islámica.[14] Existen inscricións nunha escritura árabe de 17 letras, sen puntos, que datan do século VI da nosa era e que se atoparon en catro lugares de Siria (Zabad, Jabal 'Usays, Harran, Umm al-Jimaal). O papiro máis antigo que se conserva en árabe data do ano 643 d.C. e utiliza puntos para producir o alfabeto árabe moderno de 28 letras. A lingua dese papiro e do Corán son referidas polos lingüistas como "árabe coránico", a diferenza da súa codificación pouco despois en "árabe clásico".[8]

Hejazi antigo e árabe clásico[editar | editar a fonte]

Corán escrito no antigo dialecto árabe hijazi (escritura hijazi, século VII d.C)

A finais da época preislámica xurdiu na rexión do Hejaz unha variedade transdialectal e transcomunal do árabe, que continuou un camiño paralelo o árabe literario despois de que este fora estandarizado institucionalmente nos séculos II e III da Héxira, mantendo vivos antigos trazos eliminados da tradición "culta" (árabe clásico) con máis forza nos textos xudeocristiáns,.[15] Esta variedade e as súas iteracións clasicistas e "laicas" foron denominadas no pasado como árabe medio, pero crese que continúan un rexistro hegazi antigo. Está claro que a ortografía do Corán non foi desenvolvida para a forma estandarizada do árabe clásico; máis ben, amosa o intento por parte dos escritores de rexistrar unha forma arcaica do higazi antigo.[Cómpre referencia]

O Corán serviu e segue a servir como referencia fundamental para o árabe. (Corán azul do séculos IX-X en escritura cúfica magrebí)

A finais do século VI d.C., desenvolveuse unha "koiné poética" intertribal relativamente uniforme, distinta da lingua vernácula falada, baseada nos dialectos beduinos de Najd, probablemente en relación coa corte de al-Ḥīra. Durante o primeiro século islámico, a maioría dos poetas e escritores árabes falaban o árabe como lingua materna. Os seus textos, aínda que se conservan principalmente en manuscritos moi posteriores, conteñen rastros de elementos, non estandarizados na morfoloxía e a sintaxe do árabe clásico.[Cómpre referencia]

Estandarización[editar | editar a fonte]

Evolución temperá na escritura árabe (século IX–XI), coa basmala dos manuscritos cúficos do Corán como exemplo.: (1) Principios do século IX, escritura sen puntos nin signos diacríticos; (2) e (3) séculos IX-X baixo a dinastía abasí, estableceuse o sistema Abu al-Aswad puntos vermellos con cada disposición ou posición que indican unha vogal curta diferente; máis tarde, utilizouse un segundo sistema de puntos negros para diferenciar letras como fā’ e qāf; (4) Século XI, no sistema de al-Farāhidi (sistema usado hoxe en día) os puntos foron cambiados en formas semellantes ás letras para transcribir as vogais longas correspondentes.

A Abu al-Aswad al-Du'ali (c. 603–689) atribúeselle a estandarización da gramática árabe, ou an-naḥw (النَّحو‎ "o camiño"[16]), e foi pioneiro nun sistema de diacríticos para diferenciar consoantes (نقط الإعجام‎ nuqat l-i'jām "sinalización dos non árabes") e indicou a vocalización (التشكيل‎ at-tashkil "formación").[17] Al-Khalil ibn Ahmad al-Farahidi (718 – 786) elaborou o primeiro dicionario árabe, Kitāb al-'Ayn (كتاب العين‎ "O libro da carta ع"), e atribúeselle o establecemento das regras da prosodia árabe.[18] Al-Jahiz (776-868) propuxo a Al-Akhfash al-Akbar unha revisión da gramática do árabe, pero non se levaría a cabo ata despois de dous séculos.[19] A estandarización do árabe chegou a completarse ao redor de finais do século VIII. A primeira descrición exhaustiva do ʿarabiyya "árabe" fixoa Sibawayh al-Kitāb, que se baseou en primeiro lugar nun corpus de textos poéticos, ademais do uso do Corán e de informantes beduinos aos que consideraba falantes fiables do ʿarabiyya.[20]

Difusión[editar | editar a fonte]

O árabe espallouse coa difusión do islam. Tras as primeras conquistas musulmás, o árabe gañou vocabulario do persa medio e do turco.[11] A principios do período abbásida, moitos termos do grego clásico entraron en árabe a través das traducións realizadas na Casa da Sabedoría de Bagdad.[11]

No século VIII, o coñecemento do árabe clásico converteuse nun requisito previo esencial para ascender ás clases superiores en todo o mundo islámico, tanto para musulmáns como para non musulmáns. Por exemplo, o filósofo xudeu andalusí, Maimónides, foi autor de obras en xudeo-árabe—árabe escrito en alfabeto hebreo -incluído o seu famoso Guía dos perplexos (דלאלת אלחאירין (en hebreo: עברית), دلالة الحائرين Dalālat al-ḥāʾirīn).[21]

Desenvolvemento[editar | editar a fonte]

Ibn Jinni de Mosul, pioneiro na fonoloxía, escribiu prolíficamente no século X sobre a morfoloxía e a fonoloxía árabe en obras como Kitāb Al-Munṣif, Kitāb Al-Muḥtasab, e Kitāb Al-Khaṣāʾiṣ [ar].[22]

Ibn Mada' de Córdoba (1116–1196) realizou a revisión da gramática árabe proposta, 200 anos antes, por primeira vez por Al-Jahiz.[19]

O lexicógrafo magrebí Ibn Manzur recompilou, en 1290, Lisān al-ʿArab (لسان العرب‎, "Lingua dos árabes"), un dicionario de referencia do árabe.[23]

Neo-árabe[editar | editar a fonte]

A teoría da koiné de Charles Ferguson afirma que os dialectos árabes modernos descenden colectivamente dunha soa koiné militar que xurdiu durante as conquistas islámicas; esta visión foi cuestionada nos últimos tempos. Ahmad al-Jallad propón que había polo menos dous tipos de árabe considerablemente distintos na véspera das conquistas: o do norte e o central (Al-Jallad 2009). Os dialectos modernos xurdiron dunha nova situación de contacto producida a raíz das conquistas. En lugar da aparición dunha ou varias koines, os dialectos conteñen varias capas sedimentarias de características prestadas e reais, que absorberon en diferentes momentos das súas historias lingüísticas..[20] Segundo Veersteegh e Bickerton, os dialectos árabes coloquiais xurdiron do pidgin árabe formado a partir do contacto entre os árabes e os pobos conquistados.. A pidginización e a posterior crioulización entre árabes e pobos arabizados poderían explicar a relativa sinxeleza morfolóxica e fonolóxica do árabe vernáculo en comparación co árabe clásico e co árabe estándar moderno.[24][25]

Ao redor dos séculos XI e XII en al-Andalus, as formas de poesía zajal e muwashah desenvolvéronse no árabe dialéctico de Córdoba e do Magreb.[26]

Al-Nahda[editar | editar a fonte]

كتاب صلاة السواعي 02.jpg كتاب صلاة السواعي 03.jpg كتاب صلاة السواعي 01.jpg
O primeiro libro coñecido impreso en árabe: Kitābu ṣalāti s-sawā'ī (كتاب صلاة السواعي), un libro de horas impreso con tipos móbiles en 1514.[27]


Comisión da Real Academia Lingüística en Al-Ahram en 1934 da inauguración da Academia da Lingua Árabe no Cairo, unha organización de grande importancia para a modernización do árabe.

O Al-Nahda foi un renacemento cultural e sobre todo literario do século XIX no que os escritores procuraron "fusionar as formas de expresión árabe e europea".[28] Segundo James L. Gelvin, "os escritores do Al-Nahda intentaron simplificar a lingua e a escritura árabe para que fora accesible a un público máis amplo".[28]

Taha Hussein e Gamal Abdel Nasser ambos foron firmes defensores do árabe estándar.[29][30]

A raíz da revolución industrial e da hexemonía do colonialismo europeo, os pioneiros da prensa escrita árabe , como a prensa Amiri creada por Muhammad Alí (1819), cambiou drasticamente a difusión e o consumo da literatura árabe e das publicacións.[31] O intelectual exipcio Rifa'a Al-Tahtawi propuxo,en 1836, a creación da escola de idiomas Madrasat al-Alsun (árabe مدرسة الألسن) e dirixiu unha campaña de tradución que puxo de manifesto a necesidade dunha inxección léxica en árabe, para adaptarse a conceptos da era industrial e posindustrial.[32][33] Como resposta, estableceuse unha serie de academias árabes inspiradas na Académie française co obxectivo de desenvolver adicións estandarizadas ao léxico árabe para adaptarse a estas transformacións,[34] primeiro en Damasco (1919), despois no Cairo (1932), Baghdad (1948), Rabat (1960), Amman (1977), Khartum (árabe مجمع اللغة العربية بالخرطوم)(1993), e Tunisia (1993).[35] Estas academias revisan o desenvolvemento da linguaxe, supervisan e aproban a inclusión de novas palabras na publicación dos seus dicionarios estándar. Tamén publican manuscritos árabes antigos e históricos.[Cómpre referencia] En 1997, engadiuse unha oficina de estandarización da arabización á Organización Educativa, Cultural e Científica da Liga Árabe.[35] Estas academias e organizacións traballaron para a arabización das ciencias, ou creando termos en árabe para describir novos conceptos, para a estandarización destes novos termos en todo o mundo de fala árabe e para o desenvolvemento. do árabe como lingua mundial.[35] Isto deu lugar ao que os estudiosos occidentais chaman árabe estándar moderno. A partir da década de 1950, a arabización converteuse nunha política nacionalista poscolonial en países como Tunisia, Alxeria, Marrocos,[36] e Sudan.[37]

Lista de 100 palabras árabes na lista Swadesh (1-100).

Árabe clásico, estándar moderno e falado[editar | editar a fonte]

Bandeira da Liga Árabe, usada nalgúns casos para a lingua árabe
Bandeira usada nalgúns casos para a lingua árabe (Bandeira do Reino de Hejaz 1916–1925). A bandeira contén as catro cores panárabes: negro, branco , verde e vermello.

O árabe refírese xeralmente ao árabe estándar, que os lingüistas occidentais dividen en árabe clásico e árabe estándar moderno.[38] Tamén pode referirse a calquera dunha variedade de dialectos árabes rexionais, que non necesariamente son mutuamente intelixibles entre si.

O árabe clásico é a lingua que se atopa no Corán, usada dende o período da arabia preislámica ata o do Califato Abbásida. O árabe clásico é prescritivo, segundo as normas sintácticas e gramaticais establecidas polos gramáticos clásicos (como Sibawayh) e o vocabulario definido nos dicionarios clásicos, como o Lisān al-ʻArab (lit. 'A lingua dos árabes').[Cómpre referencia]

Dialectos[editar | editar a fonte]

A principal división dialectal está entre os dialectos do Magreb (Marrocos, Alxeria, Libia, Tunisia e Exipto) e os do Oriente Medio, ademais dos dialectos beduínos, moito máis conservadores. Xeralmente, os dialectos do Oriente Medio son mutuamente intelixibles, pero estes falantes adoitan ter problemas para entender as variantes do Magreb.

Os principais dialectos, entón, son:

Menos estendidos son:

Gramática[editar | editar a fonte]

Fonoloxía[editar | editar a fonte]

Os fonemas consonánticos indicados abaixo reflicten a pronunciación do árabe estándar, que soamente ten tres vogais, que poden ser longas ou curtas, /i, a, u/ e /ii, aa, uu/. Naturalmente, hai moitos casos de alofonía.

Fonemas consonánticos do árabe
  Bilabial Interdental Dental Enfático-
dental
(Alveo)
palatal
Velar Uvular Farinxeal Glotal
Oclusivas Xordas     t   k q   ʔ
Sonoras b   d ʤ¹        
Fricativas Xordas f θ s ʃ x   ħ h
Sonoras   ð z ð̴   ɣ   ʕ  
Nasais m   n            
Laterais                
Róticas     r            
Semivogais w       j        
  1. [ʤ] é unha [ɡ] (dura) para algúns falantes, isto é, unha oclusiva. Isto é especialmente característico dos dialectos exipcios e iemenís. En moitas partes do norte de África e no levante, pronúnciase

[ʒ] (isto é, unha fricativa, como a /j/ do francés, non unha africada).

  1. [l] convértese (de forma alofónica) [l̴] só en /ʔal̴ :aːh/, o nome de Deus, é dicir, Alá.

Consoantes enfáticas: [ ̴] úsase aquí para indicar velarización e farinxealización. Nalgúns sistemas de trasncripción, a énfase indícase poñendo a letra en maíuscula, por exemplo, [] escríbese [D]; noutros casos sublíñase a letra [d] ou pónselle un punto debaixo.

Consoantes longas. Tanto as vogais como as consoantes poden ser, fonoloxicamente, longas ou curtas. As consoantes longas escríbense dobradas na transliteración no noso alfabeto, marcando a presenza da marca diacrítica arábiga denominada shaddah. Estas consoantes pronúnciase durante o dobre de tempo que unha consoante normal. Exemplos: qabala (recibiu) e qabbala (bicou).

Forma das sílabas: o árabe ten dous tipos de sílaba: sílabas abertas (CV) ou (CVV) e sílabas pechadas (CVC), (CVVC) ou (CVCC). Toda sílaba comeza cunha consoante (se non, únese coa última consoante da sílaba anterior. )

Acento: non cambia o significado en árabe, pero leva consigo unha gran relación respecto á lonxitude das vogais e á forma da sílaba. Pronunciar correctamente o acento axuda a ser comprendido mellor. En xeral, as sílabas "pesadas" atraen o acento (isto é, sílabas pechadas ou cunha vogal longa).

  • Nunha palabra cunha sílaba que ten unha vogal longa, esta vogal atrae o acento (exemplos: ki-´taab e ´kaa-tib).
  • Nunha palabra con dúas vogais longas, a segunda é tónica (ex: ma-kaa-´tiib).
  • Nunha palabra cunha sílaba "pesada" (que teña ou ben dúas consonantes xuntas ou unha consoante dobre), ela (se hai varias, a última) é a tónica. (é dicir: ya-ma-´niyy, ka-´tabt, ka-´tab-na, ma-´jal-lah, ´mad-ra-sah, yur-´sil-na) Esta última regra supera ás dúas primeiras.
  • Se non hai ningún destes casos, o acento vai na primeira sílaba

Alfabeto[editar | editar a fonte]

(Ver Alfabeto árabe para máis detalles)

O alfabeto árabe derívase do alfabeto arameo, co que mantén unha certa semellanza. Escríbese de dereita a esquerda. Tradicionalmente, houbo diferenzas entre o alfabeto do oeste (do Magreb) e o do Leste. O alfabeto occidental distinguíase polas seguintes características:

  • A fa tiña un punto debaixo e a qaf un enriba.
  • A orde das letras era diferente.

Porén, o alfabeto occidental deixou de ser usado excepto para propósitos caligráficos.

Día Mundial da Lingua Árabe[editar | editar a fonte]

O 18 de decembro de 1973, a Asemblea Xeral da ONU acordou declarar o idioma árabe como unha das linguas oficiais da ONU. En 2012 declarou ese mesmo día 18 de decembro como Día Mundial da Lingua Árabe, co obxectivo de recoñecer a contribución desta lingua á cultura universal.[39]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Moseley, Christopher e Nicolas, Alexandre. "Atlas of the world's languages in danger". unesdoc.unesco.org. Consultado o 11 de xullo de 2022. 
  2. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para árabe.
  3. "árabe". TERGAL. Consultado o 22/03/2019. 
  4. "arábigo". TERGAL. Consultado o 22/03/2019. 
  5. "arábico". TERGAL. Consultado o 22/03/2019. 
  6. 6,0 6,1 Al-Jallad, Ahmad. "Al-Jallad. The earliest stages of Arabic and its linguistic classification". Routledge Handbook of Arabic Linguistics, forthcoming. ISBN 9781315147062. Arquivado dende o orixinal o 23 de outubro de 2017. Consultado o 9 de novembro do 2022. 
  7. Al-Jallad, Ahmad (xaneiro de 2014). "Al-Jallad. 2014. On the genetic background of the Rbbl bn Hfʿm grave inscription at Qaryat al-Fāw". BSOAS (en inglés) 77 (3). pp. 445–465. doi:10.1017/S0041977X14000524. Consultado o 9 de novembro do 2022. 
  8. 8,0 8,1 Semitic languages: an international handbook / editado por Stefan Weninger; en colaboración con Geoffrey Khan, Michael P. Streck, Janet C. E.Watson; Walter de Gruyter GmbH & Co. KG, Berlin/Boston, 2011.
  9. Macdonald, Michael C. A. "Arabians, Arabias, and the Greeks_Contact and Perceptions". Literacy and Identity in Pre-Islamic Arabia (en inglés). pp. 16–17. ISBN 9781003278818. 
  10. Al-Jallad, Ahmad. "Al-Jallad (Draft) Remarks on the classification of the languages of North Arabia in the 2nd edition of The Semitic Languages (eds. J. Huehnergard and N. Pat-El)" (en inglés). [Ligazón morta]
  11. 11,0 11,1 11,2 "Examining the origins of Arabic ahead of Arabic Language Day". The National (en inglés). 2016-12-15. Arquivado dende o orixinal o 20 de abril de 2021. Consultado o 9 e novembro do 2022. 
  12. "linteau de porte". Musée du Louvre (en inglés). 328. Arquivado dende o orixinal o 20 de abril de 2021. Consultado o 9 e novembro do 2022. 
  13. Al-Jallad, Ahmad. "One wāw to rule them all: the origins and fate of wawation in Arabic and its orthography" (en inglés). 
  14. Nehmé, Laila (xaneiro de 2010). ""A glimpse of the development of the Nabataean script into Arabic based on old and new epigraphic material", in M.C.A. Macdonald (ed), The development of Arabic as a written language (Supplement to the Proceedings of the Seminar for Arabian Studies, 40). Oxford: 47-88.". Supplement to the Proceedings of the Seminar for Arabian Studies (en inglés). 
  15. Lentin, Jérôme (2011-05-30). "Middle Arabic". Encyclopedia of Arabic Language and Linguistics (Brill Reference). Arquivado dende o orixinal o 15 de agosto de 2016. Consultado o 10de novembro do 2022. 
  16. Team, Almaany. "ترجمة و معنى نحو بالإنجليزي في قاموس المعاني. قاموس عربي انجليزي مصطلحات صفحة 1". www.almaany.com (en inglés). Consultado o 10 de novembro do 2022. 
  17. Leaman, Oliver (2006). The Qur'an: An Encyclopedia (en inglés). Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-32639-1. 
  18. "Al-Khalīl ibn Aḥmad | Arab philologist". Encyclopedia Britannica (en inglés). Consultado o 10 de novembro do 2022. 
  19. 19,0 19,1 Landmarks in linguistic thought III, ed. (1997). Ibn Maḍâ' and the refutation of the grammarians. Abingdon, UK: Taylor & Francis. pp. 140–152. ISBN 978-0-203-27565-8. doi:10.4324/9780203444153_chapter_11. Consultado o 10 de novembro do 2022. 
  20. 20,0 20,1 Al-Jallad, Ahmad (2011-05-30). "Polygenesis in the Arabic Dialects". Encyclopedia of Arabic Language and Linguistics (Brill Reference). Arquivado dende o orixinal o 15 de agosto de 2016. Consultado o 2016-07-17. 
  21. Stern, Josef; Robinson, James T.; Shemesh, Yonatan (2019-08-15). Maimonides' "Guide of the Perplexed" in Translation: A History from the Thirteenth Century to the Twentieth (en inglés). University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-45763-5. 
  22. Bernards, Monique (2021). ""Ibn Jinnī"". En Kate Fleet, Gudrun Krämer, Denis Matringe, John Nawas, Everett Rowson. Encyclopaedia of Islam, Second Edition. ISBN 978-90-04-43596-4. Consultado o 10 de novembro do 2022. 
  23. Baalbaki, Ramzi (2014-05-28). The Arabic Lexicographical Tradition: From the 2nd/8th to the 12th/18th Century (en inglés). BRILL. ISBN 978-90-04-27401-3. 
  24. Versteegh 2014, p. 299.
  25. Retsö, Jan (1989). Diathesis in the Semitic Languages: A Comparative Morphological Study (en inglés). Brill. ISBN 978-90-04-08818-4. Arquivado dende o orixinal o 4 de outubro de 2018. Consultado o 10 de novembro do 2022. 
  26. Ibn Khaldūn (27 de abril de 2015). The Muqaddimah : an introduction to history. ISBN 978-0-691-16628-5. OCLC 913459792. 
  27. "Recently catalogued: an enigma in the Senior Library | Lincoln College Oxford". lincoln.ox.ac.uk. Consultado o 12 de novembro do 2022. 
  28. 28,0 28,1 Gelvin, James L. (2020). The modern Middle East : a history (Fifth ed.). Nova York. p. 112. ISBN 978-0-19-007406-7. OCLC 1122689432. 
  29. قصة أول خطاب باللغة العربية في الأمم المتحدة ألقاه جمال عبد الناصر. ar:دنيا الوطن (en árabe). Arquivado dende o orixinal o 20 de febreiro de 2020. Consultado o 12 de novembro do 2022. 
  30. لقاء طه حسين مع ليلى رستم ونجوم الأدب. www.msn.com. Arquivado dende o orixinal o 20 February 2020. Consultado o 2020-02-20. 
  31. Okerson, Ann (2009). "Early Arabic Printing: Movable Type & Lithography". Yale University Library. Arquivado dende o orixinal o 18 de febreiro de 2020. Consultado o 13 de novembro do 2022. 
  32. Hamzaoui, Rached (1975). L'Academie de Langue Arabe du Caire (en francés). Publications de l'Université de Tunis. OCLC 462880236. 
  33. الشيال, جمال الدين. رفاعة الطهطاوي : زعيم النهضة الفكرية في عصر محمد علي. OCLC 1041872985. 
  34. Sawaie, Mohammed (2011-05-30). "Language Academies". Encyclopedia of Arabic Language and Linguistics (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 27 February 2021. Consultado o 13 de novembro do 2022. 
  35. 35,0 35,1 35,2 UNESCO (2019-12-31). بناء مجتمعات المعرفة في المنطقة العربية (en árabe). UNESCO Publishing. ISBN 978-92-3-600090-9. Arquivado dende o orixinal o 5 April 2021. Consultado o 13 de novembro do 2022. 
  36. Tilmatine, Mohand (2015). Language Empires in Comparative Perspective, ed. Arabization and linguistic domination: Berber and Arabic in the North of Africa. Berlin, München, Boston: DE GRUYTER. p. 1–16. ISBN 978-3-11-040836-2. doi:10.1515/9783110408362.1. Consultado o 13 de novembro do 2022. 
  37. Seri-Hersch, Iris (2020-12-02). "Arabization and Islamization in the Making of the Sudanese "Postcolonial" State (1946-1964)". Cahiers d'études africaines (240). pp. 779–804. ISSN 0008-0055. doi:10.4000/etudesafricaines.32202. 
  38. Kamusella, Tomasz Dominik (2017). "The Arabic Language: A Latin of Modernity?". Journal of Nationalism, Memory and Language Politics 11 (2) (De Gruyter). p. 117. ISSN 2570-5857. doi:10.1515/jnmlp-2017-0006. hdl:10023/12443. 
  39. Día Internacional da Lingua Árabe

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Linguas semíticas
Ugarítico † | Fenicio † | Púnico † | Hebreo | Amonita † |
Moabita † | Edomita † | Arameo | Acadio † | Babilonio † | Asirio † | Árabe | Sudarábiga | Etiópico