Xogos Olímpicos de 1992

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Xogos da XXV Olimpíada
Olympic rings with white rims.svg
Barcelona 1992
Estados Participantes 169
Atletas 9956
Eventos 286 en 32 deportes
Cerimonia de Apertura 25 de xullo
Cerimonia de Clausura 9 de agosto
Apertura oficial Xoán Carlos I
Xuramento do Atleta Luis Doreste Blanco
Entrada do Facho Olímpico Antonio Rebollo
Local Estadi Olímpic de Montjuïc
Estadi Olímpic de Montjuïc, agora Estadi Olímpic Lluís Companys

Os XXV Xogos Olímpicos foron realizados en Barcelona, Cataluña, terra natal do presidente do Comité Olímpico Internacional, Juan Antonio Samaranch, entre o 25 de xullo e o 9 de agosto de 1992 coa participación de todos os países filiados ao COI, 169 estados, por primeira vez dende os Xogos de Múnic en 1972.

Dende os Xogos anteriores, en 1988, o mundo testemuñou importantes mudanzas políticas. O Apartheid foi abolido en Sudáfrica, o que permitiu o retorno deste país aos Xogos, despois de 32 anos de ausencia. Coa caída do Muro de Berlín en 1989, Alemaña volveu a participar como un só estado, así como Iemen. A URSS foi dividida en quince países independentes após o colapso do comunismo que participaron baixo unha soa bandeira, a CEI, Comunidade dos Estados Independentes. As repúblicas bálticas de Estonia, Letonia e Lituania, so dominio soviético dende a II Guerra Mundial, participaron baixo a súa propia bandeira como nacións independentes, a primeira vez dende 1936.

O desmembramento de Iugoslavia levou a Croacia, Bosnia e Hercegovina e Eslovenia a participaren cos seus propios equipos nacionais. A Iugoslavia remanescente non foi aceptada nos Xogos, por causa da súa agresión militar aos pobos veciños, mais atletas iugoslavos participaron individualmente, baixo bandeira olímpica.

A cerimonia de apertura dos Xogos, feita polo Rei Xoán Carlos I, contou coa entrada da delegación española levando á cabeza ao propio Príncipe de Asturias, herdeiro do trono español, Filipe de Borbón, integrante do equipo español de Vela, 32 anos após a participación de súa nai, a Raíña Sofía, grega de nacemento, no equipo de Vela de Grecia nos Xogos de Roma en 1960. A pira olímpica, nun efecto visual espectacular, foi acesa por unha frecha en fogo disparada polo arqueiro parapléxico Antonio Rebollo.

Cidades candidatas[editar | editar a fonte]

XXV Xogos Olímpicos de 1992
91º Sesión do Comité Olímpico Internacional
17 de outubro de 1986, Lausana (Suíza)
Cidade País Votación
Barcelona España España 29 37 47
París Francia Francia 19 20 23
Belgrado Flag of SFR Yugoslavia.svg Iugoslavia 13 11 5
Brisbane Flag of Australia.svg Australia 11 9 10
Birmingham Flag of the United Kingdom.svg Reino Unido 8 8
Ámsterdan Flag of the Netherlands.svg Países Baixos 5


Modalidades disputadas[editar | editar a fonte]

Participantes

Desenvolvemento[editar | editar a fonte]

Cerimonia de inauguración[editar | editar a fonte]

A cerimonia inaugural, no Estadio Olímpico de Montjuïc, tivo lugar o día 25 de xullo de 1992 e contou coa presenza dos reis de España, Xoán Carlos I e Sofía. Durante a mesma representouse a escena mitológica de Hércules separando os continentes de Europa e África creando o mar Mediterráneo, así como o nacemento da cidade de Barcelona. As impoñentes voces da soprano Montserrat Caballé (que gravara unha canción para o evento xunto co entón xa falecido Freddie Mercury), da mezzo Teresa Berganza e das sopranos Victoria de los Ángeles e Ana Vila. Tamén formaron parte do espectáculo a impoñente Sarah Brightman, Amigos para siempre, o tenor José Carreras ademais dos tenores Plácido Domingo, Jaume Aragall, Alfredo Kraus e o barítono Joan Pons. Cun repique de tambores un porteiro, o atleta Antonio Rebollo, lanzou desde o campo do estadio unha frecha en cuxa punta relucía o lume olímpico que, ao alcanzar a súa meta, acendeu o pebetero Olímpico. Calcúlase que uns 2.000 millóns de persoas en todo o mundo seguiron por televisión a cerimonia de apertura dos Xogos.

Máis tarde, o alcalde de Barcelona Pasqual Maragall pronunciou no seu discurso varias frases a favor da paz na antiga Iugoslavia. O alcalde iniciou o seu discurso nomeando a Olimpíada Popular de 1936, que se abortou a consecuencia da Guerra Civil. Todo o discurso foi narrado en catro linguas oficiais dos Xogos Olímpicos. Na cerimonia podíanse ler a tradución escenográfica da mellor pintura española e particularmente catalá. Por exemplo varias imaxes de arquitectura de Gaudí e cadros de Dalí, de Miró e de Goya. Para finalizar esta breve información sobre a inauguración, pódese dicir que a cerimonia de apertura foi un magnífico acto, moi elegante, o cal estaba cheo de cores puras e aromas populares.

Calendario[editar | editar a fonte]

Programa dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992
Mes xullo agosto
Día 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Días Finais
Cerimonias A C
Athletics pictogram.svg Atletismo 2 4 4 6 5 6 6 9 1 9 43
Badminton pictogram.svg Bádminton 4 8 4
Basketball pictogram.svg Baloncesto 1 1 13 2
Handball pictogram.svg Balonmán 2 11 2
Baseball pictogram.svg Béisbol 1 9 1
Boxing pictogram.svg Boxeo 6 6 14 12
Cycling (road) pictogram.svg Ciclismo 2 1 1 5 1 7 10
Fencing pictogram.svg Esgrima 1 1 1 1 1 1 1 1 9 8
Football pictogram.svg Fútbol 1 11 1
Weightlifting pictogram.svg Halterofilia 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 10 10
Equestrian pictogram.svg Hípica 2 1 1 1 1 10 6
Field hockey pictogram.svg Hóckey sobre herba 1 1 13 2
Judo pictogram.svg Judo 2 2 2 2 2 2 2 7 14
Wrestling pictogram.svg Loita 3 3 4 3 3 4 10 20
Swimming pictogram.svg Natación 4 4 5 5 5 6 6 6 31
Synchronized swimming pictogram.svg Natación sincronizada 1 1 5 2
Modern pentathlon pictogram.svg Péntatlon moderno 2 4 2
Canoeing (flatwater) pictogram.svg Piragüismo 2 2 6 6 8 16
Rowing pictogram.svg Remo 7 7 7 14
Diving pictogram.svg Saltos 1 1 1 1 8 4
Tennis pictogram.svg Tenis 2 2 12 4
Table tennis pictogram.svg Tenis de mesa 1 1 10 4
Archery pictogram.svg Tiro con arco 2 2 5 4
Shooting pictogram.svg Tiro olímpico 2 2 2 1 2 1 2 1 8 13
Sailing pictogram.svg Vela 2 7 1 9 10
Volleyball (indoor) pictogram.svg Voleibol 1 1 13 2
Water polo pictogram.svg Waterpolo 1 7 1
Gymnastics (artistic) pictogram.svg Ximnasia 1 1 1 1 4 6 1 11 15
Finais 0 9 12 14 17 19 19 23 27 19 12 12 12 23 23 10 257
Día 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Días Finais
Mes xullo agosto
       Cerimonias        Xornada de competición        Xornada con final    4    Número de finais

Cadro de medallas[editar | editar a fonte]

Cadro de Medallas Olympic rings with white rims.svg
Posición País   Gold     Silver     Bronze   Total
1 Olympic rings with white rims.svg Equipo Unificado 45 38 29 112
2 Flag of the United States.svg EUA 37 34 37 108
3 Flag of Germany.svg Alemaña 33 11 28 82
4 Flag of the People's Republic of China.svg China 16 22 16 54
5 Flag of Cuba.svg Cuba 14 6 11 31
6 Flag of Spain.svg España 13 7 2 22
7 Flag of South Korea.svg Corea do Sur 12 5 12 29
8 Flag of Hungary.svg Hungría 11 12 7 30
9 Flag of France.svg Francia 8 5 16 29
10 Flag of Australia.svg Australia 7 9 11 27

Cerimonia de clausura[editar | editar a fonte]

Na cerimonia de clausura, celebrada o 9 de agosto no Estadio Olímpico, o entón presidente do Comité Olímpico Internacional (COI), Juan Antonio Samaranch, declarou que os de Barcelona foran os mellores Xogos Olímpicos da Historia. A afirmación foi corroborada por todos os medios de comunicación internacionais e atletas de todos os países, que tiveron en conta a modélica organización, a ausencia de incidentes, a masiva participación de cidadáns voluntarios, a comodidade e beleza das instalacións e, sobre todo, o gran apoio popular dos cidadáns barceloneses, que recibiron os xogos cun entusiasmo que propiciou que a cidade vivise un gran ambiente festivo durante todo o evento.

Unha vez apagada a chama olímpica, no medio dunha choiva de fogos artificiais, Cobi, a mascota española, desapareceu ceo arriba, navegando polo aire nun barco de papel.

Tras un espectáculo piroartístico, realizouse unha presentación musical na cal participaron Los Amaya, Peret e Los Manolos.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • O ximnasta ruso Vitaly Scherbo gañou seis medallas de ouro en Barcelona, catro o mesmo día, e cinco delas en modalidades individuais.
  • Andreas Keller, integrante do equipo alemán medalla de ouro no hóquei sobre herba, foi o terceiro dunha xeración familiar en conquistar unha medalla olímpica. O seu pai, Carsten, gañou un ouro en Múnic 1972 e o seu avó, Erwin, unha prata nos Xogos de Berlín, en 1936.

Efecto dos Xogos[editar | editar a fonte]

Os Xogos de Barcelona convertéronse de feito na carta de presentación internacional da España democrática. O país transmitiu unha imaxe de dinamismo e modernidade que foi decisiva á hora de romper vellos estereotipos e de presentar a España como un país europeo avanzado ante a sociedade internacional. As celebracións durante o mesmo ano do quinto centenario do Descubrimento de América, a Exposición Universal de Sevilla e a capitalidade europea da cultura de Madrid completaron o ano do período democrático con maior resonancia internacional de España que, paradoxalmente, vivía sumida nunha grave crise política que se agudizaría a partir de 1993. Cos Xogos Olímpicos aumentou significativamente o turismo, o cal supuxo un aumento de ingresos.

Melloras na cidade de Barcelona[editar | editar a fonte]

Infraestructuras deportivas na montaña de Montjuic: Estadio Olímpico e Palau Sant Jordi

Para as olimpíadas da cidade de Barcelona tivéronse que realizar numerosos cambios para que fose elixida. Moitos deses cambios contribuíron á mellora da cidade de Barcelona en todos os aspectos como, por exemplo, as infraestruturas ou as prazas hostaleiras. Eses cambios e melloras foron:

  • A mellora e adecuación das infraestruturas do aeroporto de Barcelona, tamén coñecido como aeroporto do Prat. Mellorouse a terminal B e creáronse as terminais A e C.
  • A Vila Olímpica situouse nun sector da cidade moi degradado, o que provocou a restauración de devandita zona.
  • Modernizáronse partes da cidade para satisfacer as necesidades do Comité Olímpico.
  • Creáronse novos hoteis e reformáronse algúns dos que xa existían.
  • Construíronse novas e modernas instalacións deportivas, como o Palau Sant Jordi e o Porto Olímpico.
  • A cidade de Barcelona abriuse ao mar.

Imaxe e identidade corporativa[editar | editar a fonte]

Os xogos de Barcelona tamén significaron unha renovación no que se referiu ao tratamento da imaxe e a identidade corporativa. Así se puido comprobar na edición de carteis, nas emisións de moedas conmemorativas e selos que realizou a FNMT en Madrid e tamén na Colección de 16 Medallas oficiais conmemorativas dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 que se realizou en Barcelona.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]