Albert Camus

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Albert Camus
Nobel prize medal.svg
Albert Camus, gagnant de prix Nobel, portrait en buste, posé au bureau, faisant face à gauche, cigarette de tabagisme.jpg
Albert Camus
Nacemento 7 de novembro de 1913
Lugar Mondovi
Falecemento 4 de xaneiro de 1960
Lugar Villeblevin
Causa accidente de tráfico
Soterrado Lourmarin
Nacionalidade Francia
Etnia Pobo francés
Relixión Agnóstico
Alma máter University of Algiers
Ocupación escritor, filósofo, novelista, xornalista, ensaísta, dramaturgo, guionista e sindicalista
Cónxuxe Simone Hié
Francine Faure
Coñecido/a por L'homme révolté, A Happy Death, A Queda, O Mito de Sísifo, O estranxeiro e La Peste
Premios Premio Nobel de Literatura
editar datos en Wikidata ]

Albert Camus, nado en Mondovi -actual Dréan (en arabe : الذرعان)- (Alxeria) o 7 de novembro de 1913 e finado en Villeblevin no departamento de Yonne (Francia) o 4 de xaneiro de 1960, foi un escritor e filósofo francés. Dende un punto de vista artístico, trátase dun autor vencellado ao existencialismo, malia que afirmou non comungar cos seus postulados filosóficos[1]. En 1957 concedéuselle o Premio Nobel de Literatura.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Cando Camus tiña un ano o seu pai morreu na batalla do Marne e a familia trasladouse a Alxer. En 1932 publicou os seus primeiros escritos na revista Sud. Uniuse ao Partido Comunista Francés en 1935[2] logo do fracaso da revolución de 1934 en España. En 1935 comezou a escribir L'Envers et l'Endroit que se publicou dous anos máis tarde.

Cando no ano 1957, con 44 anos, lle foi concedido o Premio Nobel de Literatura dixo:[Cómpre referencia]

Houberon darllo a Malraux

A sociedade parisina e francesa do momento non recibiu o premio e recoñecemento internacional con moito entusiasmo. Pola contra, Sartre ao coñecer a noticia dixo: "Ben feito". Tratábase do primeiro Nobel que non procedía da burguesía, senón dos arrabais de Alxer, dunha familia modesta cuxa nai se dedicaba a labores de limpeza.

O discurso que Camus pronunciou na cerimonia de entrega do premio converteuse co tempo nunha alegación modelo do compromiso do escritor co seu tempo. Camus dixo en Estocolmo que el, que formaba parte da xeración dos mozos que querian cambiar o mundo, sentíase agora inclinado a conservalo.

Unha das súas frases que xeraron máis polémicas foron:[Cómpre referencia]

Entre a miña nai e a xustiza, sempre preferirei a miña nai
Se nada existe, todo está permitido
Tumba de Albert Camus.

Morreu nun accidente de tráfico só 3 anos despois do galardón.

Segundo a súa propia filla Catherine, era un misógino.[3]

"É certo que non creo en Deus, pero iso non significa que eu son ateo, e eu estaría de acordo con Benjamin Constant, que pensaba que a falta de relixión era algo vulgar e ata trillado", dixo nunha entrevista publicada en 1956 polo diario francés Le Monde.[4][5]

Obra[editar | editar a fonte]

  • Révolte dans les Asturies, 1936.
  • La Mort heureuse, 1936-1938.
  • L'Envers et l'Endroit, 1937.
  • Noces, 1938.
  • L'Été, 1938.
  • Le Mythe de Sisyphe, 1942.
  • O estranxeiro, 1942. Tradución ao galego de Valentín Arias López (1990).
  • Caligula, 1944.
  • Le Malentendu, 1944.
  • La Peste, 1947.
  • L'État de siège, 1948.
  • Lettres à un ami allemand, 1948.
  • Os xustos (Les Justes), 1950.
  • L'Homme révolté, 1951.
  • La Chute, 1956.
  • L'Exil et le Royaume (La Femme adultère, Le Renégat, Les Muets, L'Hôte, Jonas, La Pierre qui pousse), 1957.

Publicacións póstumas[editar | editar a fonte]

  • Le Premier Homme (inacabada, publicada pola súa filla; 1994).
  • Actuelles I, Chroniques 1944-1948 (1950).
  • Actuelles II, Chroniques 1948-1953 (1953).
  • Actuelles III, Chroniques algériennes, 1939-1958 (1958).
  • Carnets I (mai 1935-février 1942), 1962.
  • Carnets II, (janvier 1942-mars 1951), 1964.
  • Carnets III, (mars 1951-décembre 1959), 1989.
  • Albert Camus - Jean Grenier, Correspondance (1932-1960). Notes de Marguerite Dobrenn, 1981.
  • Albert Camus - Pascal Pia, Correspondance (1939-1947). Présentation et notes de Yves-Marc Ajchenbaum, 2000.
  • Albert Camus - René Char, Correspondance (1949-1959). Présentation et notes de Franck Planeille, 2007.
  • Albert Camus - André Malraux, Correspondance (1941-1959) et autres textes, 2016.
  • Albert Camus, Maria Casarès. Correspondance inédite (1944-1959). Avant-propos de Catherine Camus, 2017.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Albert Camus (1913-1960) et Jean-Paul Sartre (1905-1980) (en francés).
  2. Amina Azza Bekkat, « Albert Camus et l'Algérie : le malentendu », in Alek Baylee Toumi (dir.), Albert Camus, précurseur : Méditerranée d'hier et d'aujourd'hui, ed. Peter Lang, 2009, p. 17.
  3. King, Adele (1992-06-12). Camus’s L’Etranger: Fifty Years on (en inglés). Springer. ISBN 9781349220038. 
  4. Todd, Olivier (2015-05-14). Albert Camus: A Life (en inglés). Random House. ISBN 9781473512146. 
  5. Hermet, Joseph (1990). A la rencontre d'Albert Camus: le dur chemin de la liberté (en francés). Editions Beauchesne. ISBN 9782701012100. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]