Svetlana Alexievich

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Svetlana Alexievich
Nobel prize medal.svg
Swetlana Alexijewitsch 2013 cropped.jpg
Svetlana Alexievich en Berlín, 8 de febreiro de 2011
Nacemento31 de maio de 1948 (74 anos)
 Stanislav, República Socialista Soviética de Ucraína, Unión Soviética Unión Soviética
NacionalidadeBelarús e Unión Soviética
EtniaPobo bielorruso, Pobo ucraíno e Pobo ruso
Alma máterFaculty of Journalism of the Belarusian State University
Ocupaciónescritora e xornalista
Coñecido/a porZinky Boys: Soviet Voices from a Forgotten War, Vozes de Chernobyl, O rosto impassível da guerra, Tempo de segunda mão e As últimas testemunhas
EstudosXornalismo
PremiosPremios Nobel no 2015
Na rede
http://alexievich.info
IMDB: nm6714046 Facebook: 100007455977017 Twitter: s_alexievich Dialnet: 1720651 Musicbrainz: 885224be-031e-460d-822c-b84f8fe9068a Editar o valor em Wikidata
Svetlana Alexijevich Autograph.jpg
editar datos en Wikidata ]

Svetlana Aleksandrovna Aleksievich, (en ruso: Светлана Александровна Алексиевич, belaruso: Святлана Аляксандраўна Алексіевіч), nada en Stanislav (Ucraína) o 31 de maio de 1948, é unha escritora e xornalista belarrusa en lingua rusa, galardoada co Premio Nobel de Literatura no ano 2015.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu en Ivano-Frankivsk, entón chamada Stanislav, no oeste de Ucraína de pai belaruso e nai ucraína e criouse en Belarús. Logo de rematar os seus estudos na Universidade Estatal de Belarús, traballou como reporteira para varios periódicos locais e foi correspondente da revista literaria Neman de Minsk.[1]

Como xornalista destacouse pola incorporación das narracións orais das testemuñas dos asuntos tratados. Como escritora este recurso caracteriza a súa obra, pois para os seus libros realizou numerosas entrevistas sobre os acontecementos máis importantes vividos en Belarús e na antiga Unión Soviética: como a Segunda Guerra Mundial tratada en У войны не женское лицо (1984) e en Последние свидетели: сто недетских колыбельных (1985), a Guerra soviético-afgá en Цинковые мальчики (1991), a caída da URSS en Зачарованные смертью (1993) e Время секонд хэнд (2013) e o desastre de Chernóbil en Чернобыльская молитва (1997).

Perseguida polo réxime de Lukašenka deixou Belarús no ano 2000.[2][3] Logo de vivir en París, Gotemburgo e Berlín regresou a Minsk en 2011.[4][5] Nunha entrevista a un diario alemán, citouse que consideraba a lingua belarusa "unha lingua rural e literariamente inmadura", feito que a escritora negou posteriormente.[6][7]

En 2015 foille concedido o Premio Nobel de Literatura ”pola súa obra polifónica, un monumento ao sufrimento e á coraxe no noso tempo”.[8] Deste xeito foi a primeira persoa de nacionalidade belarusa en obtelo así como a primeira xornalista.[9]

En 2020, durante as eleccións presidenciais de Belarús, Alexievich posicionouse contra Aliaksandr Lukašenka e apoiou á candidatura da oposición, Sviatlana Tsikhanouskaia. Despois da vitoria de Lukašenka nunhas eleccións que non cumpriron coas garantías democráticas,[10] Svetlana Alexievich participou nas protestas e uniuse ao presidíum co Consello de Coordinación da oposición sendo dende entón unha das voceira máis recoñecida da oposición ao réxime de Belarús.[11][12] Polos seus compromiso tivo que prestar declaración ante a policía,[13] optando finalmente por deixar de novo Belarús, traslandadose a Berlín.[14] En 2022, logo da invasión rusa de Ucraína, asinou unha carta de condena dos feitos canda outros autores en lingua rusa na que urxían aos comunicadores rusos a contar a verdade sobre os acontecementos.[15] Pola súa banda, cualificou o papel exercido por Aliaksandr Lukašenka na guerra como un "crime".[16]

Obra[editar | editar a fonte]

  • У войны не женское лицо (U voyny ne zhenskoe litso), Minsk: Mastatskaya litaratura, 1985.
  • Последние свидетели: сто недетских колыбельных (Poslednie svideteli: sto nedetskikh kolybelnykh), Moscova: Molodaya Gvardiya, 1985
  • Цинковые мальчики (Tsinkovye malchiki), Moscova: Molodaya Gvardiya, 1991
  • Зачарованные смертью (Zacharovannye smertiu), Moscova: Slovo, 1994. ISBN 5-85050-357-9
  • Чернобыльская молитва (Chernobylskaya molitva), Moscova: Ostozhye, 1997. ISBN 5-86095-088-8
  • Poslednie svideteli: sto nedetskikh kolybelnykh, Moscova, Palmira, 2004, ISBN 5-94957-040-5.
  • Время секонд хэнд (Vremia sekond hend), Moscova: Vremia, 2013. ISBN 978-5-9691-1129-5

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Ficha de Svetlana Alexievich do Who is who in Belorussia (en ruso)". Arquivado dende o orixinal o 18 de setembro de 2014. Consultado o 08 de outubro de 2015. 
  2. Biografía de Aleksievich da web da Lannan Foundation
  3. "Svetlana Alexievich: The Empire Will Not Pass Away Without Bloodshed". www.belarusians.co.uk. 18 de setembro de 2014. Arquivado dende o orixinal o 19 de setembro de 2015. Consultado o 08 de outubro de 2015. 
  4. PEN-Zentrum Deutschland (ed.). "Svetlana Alexievich". www.pen-deutschland.de. Consultado o 8 de outubro de 2015. 
  5. Friedenspreis des Deutschen Buchhandels (ed.). "Winners of the Peace Prize". www.friedenspreis-des-deutschen-buchhandels.de. Arquivado dende o orixinal o 13 de outubro de 2015. Consultado o 8 de outubro de 2015. 
  6. ""Svetlana Alexievich: Belarusian Language Is Rural And Literary Unripe" BelarusDigest, 28 de xuño de 2013". Arquivado dende o orixinal o 01 de xullo de 2013. Consultado o 08 de outubro de 2015. 
  7. "Nobel Prize for Literature: Svetlana Alexievich of Belarus wins honour for 'extraordinary' witness accounts of war". ABC News (en inglés). 8 de outubro de 2015. Consultado o 8 de outubro de 2015. 
  8. Diario, Nós. "A descoñecida bielorrusa Svetlana Alexievich gaña o Nobel de Literatura". Nós Diario. Consultado o 2022-03-12. 
  9. "Svetlana Alexievich wins Nobel Literature prize". BBC News (en inglés). 2015-10-08. Consultado o 2022-03-12. 
  10. "OSCE Rapporteur’s Report under the Moscow Mechanism on Alleged Human Rights Violations related to the Presidential Elections of 9 August 2020 in Belarus" (PDF). osce.org. 
  11. Rapp, Tobias; Weidermann, Volker (2020-11-20). "Svetlana Alexievich on the protests against Alexander Lukashenko in Belarus". Der Spiegel (en inglés). ISSN 2195-1349. Consultado o 2022-03-12. 
  12. "Executive Committee". Rada.vision (en inglés). Consultado o 2022-03-12. 
  13. "Nobel laureate Svetlana Alexievich appears for police questioning in Minsk but remains defiant". Meduza (en inglés). Consultado o 2022-03-12. 
  14. Welle (www.dw.com), Deutsche. "Alexievich: 'It's a shame the road to freedom is so long'". DW.COM (en inglés). Consultado o 2022-03-12. 
  15. International, P. E. N. (2022-02-27). "Nobel Laureates, writers and artists worldwide…". PEN International (en inglés). Consultado o 2022-03-12. 
  16. "Belarusian Nobel Laureate Alexievich Says Lukashenka's Actions Over Ukraine A 'Crime'". RadioFreeEurope/RadioLiberty (en inglés). Consultado o 2022-03-12. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]