Ivo Andrić

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ivo Andrić
Nobel prize medal.svg
S. Kragujevic, Ivo Andric, 1961.jpg
Ivo Andrić
Datos persoais
Nacemento 9 de outubro de 1892
Lugar Dolac, Travnik Flag of Austria-Hungary (1869-1918).svg Imperio austrohúngaro
Falecemento 13 de marzo de 1975 (82 anos)
Lugar Belgrado Iugoslavia Iugoslavia
Actividade
Lingua Croata
Serbio
Xéneros Novela, relato curto

Ivo Andrić, nado en Dolac o 9 de outubro de 1892 e finado en Belgrado o 13 de marzo de 1975, foi un escritor iugoslavo en serbocroata. Gañou o Premio Nobel de Literatura en 1961.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Ivan Andrić naceu preto de Travnik (Bosnia e Hercegovina, entón parte de Austria-Hungría) nunha familia católica de bosníacos croatas de Saraxevo. Comezou a súa educación no instituto desa cidade, continuando os seus estudos en Zagreb, Viena e Cracovia. Debido ás súas actividades políticas as autoridades austríacas detivérono durante a Primeira Guerra Mundial.

Cando se formou o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos ( despois denominado Reino de Iugoslavia), Andrić ocupou diversos postos diplomáticos, incluído o de embaixador en Alemaña (1939-1941), onde tentou impedir o encarceramento de moitos intelectuais polacos, atopando obstáculos do seu propio goberno, polo que presenta a súa dimisión, retirouse a vivir en Belgrado.

Andrić publicou o seu primeiro poema en 1911. O material da súa literatura tómao da historia, folclore e cultura da súa Bosnia natal. Andrić escribiu as súas primeiras obras en croata (30% da súa obra), pasando despois a escribir en serbio (70% da súa obra), mentres apoiaba a noción dunha lingua serbocroata, como a maioría dos serbios e croatas contemporáneos.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Put Alije Đerzeleza (A viaxe de Alija Đerzelez), 1920.
  • Na Drini ćuprija (A ponte sobre o Drina), 1945.
  • Gospođica (Señorita), 1945.
  • Travnička hronika (A crónica de Travnik), 1945.
  • Priča o vezirovom slonu (O elefante de Vizier), 1948.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]