O estranxeiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

O estranxeiro
Camus23.jpg
Edición en francés de L'Étranger
Título orixinalL'Étranger
Autor/aAlbert Camus
OrixeFlag of France.svg Francia
Linguafrancés
Tema(s)absurdismo ou filosofía do absurdo
Xénero(s)novela
EditorialEdicións do Cumio
Data de pub.Francia 1942
Galicia 1991
Formatopapel
Páxinas88
TraduciónValentín Arias

O estranxeiro (L'Étranger) é un libro de Albert Camus publicado en 1942. Forma parte da triloxía que o propio autor denominou ciclo do absurdo, que define os fundamentos da filosofía de Camus e que comprende, ademais, o ensaio filosófico Le Mythe de Sisyphe (1942) e as dúas pezas teatrais Calígula (1939) e O malentendido (1944).

Argumento[editar | editar a fonte]

Nesta obra, Meursault, o protagonista do libro, un home que vive na Alxeria francesa, narra en primeira persoa algúns dos acontecementos da súa vida e mostra algunhas das súas preocupacións e pensamentos despois de recibir un telegrama onde se lle anuncia a morte da súa nai. Ó longo de toda a obra vemos como o personaxe principal, un home misterioso, frío e distante, non se conforma co establecido como “moralmente correcto”, de maneira que se sente como un estranxeiro tanto no mundo no que vive como dentro de si mesmo.

Ó comezo do libro, Meursault acode ó enterro da súa nai, que estaba nunha residencia de anciáns en Marengo. Alí chegan varios amigos da finada, os cales se amosan tristes e emocionados, pero a Mersault non lle agrada isto, xa que el non entende o porqué desas bágoas, el ve a morte como algo natural, sexa de quen sexa, por iso en ningún momento se mostra afectado pola morte da súa nai. Cando o enterro finaliza volve á cidade e, polo tanto, á súa rutina: traballo e casa, pero ó día seguinte atópase cunha antiga amiga, María, coa cal establece algo máis que amizade e que pouco despois irá vivir con el ó seu apartamento. No mesmo bloque onde o protagonista da obra vive está tamén Raimundo, un home algo violento e estraño que se fai amigo de Meursault e que lle pide consello para escribirlle unha carta na que humille a súa amante musulmá, a cal golpea e insulta violentamente á semana seguinte, polo que Raimundo é levado a comisaría. Cando sae da mesma invita a Meursault e mais a María a pasar unha fin de semana nunha casiña cun amigo que el tiña. Eles aceptan e marchan rumbo ó seu destino pero ó chegar á praia algo non pintaba ben para o grupo de amigos, en especial para Raimundo, pois alí atopábanse un grupo de árabes que querían vingarse da paliza que Raimundo lle dera á súa moza, xa que a rapaza era irmá dun deles. Raimundo precipítase e un dos árabes dispárao; Meursault colle a pistola de Raimundo e, máis tarde, un dos árabes volve de forma ameazante cunha navalla na man. Meursault saca a pistola, e ó cabo dun tempo, dispáralle ó árabe uns cantos tiros e mátao rematando así a primeira parte da obra.

No comezo da segunda parte do libro o protagonista é arrestado e interrogado pola morte do rapaz árabe. Cando o deteñen comeza a medrar máis aínda a súa indiferenza ante a vida, o único que lle di ó xuíz no momento no que é sometido a xuízo é que está aburrido e que non se arrepinte de nada, ata o punto de que no último xuízo declara que se matou o rapaz árabe foi por causa do sol. Ademais de acusalo por asasinato, o maxistrado aproveitou o feito de que o día que enterraran a súa nai non chorara nin amosara ningún tipo de sentimento para declaralo culpable. Xa no cárcere, é visitado varias veces por un capelán que intenta facerlle ver as cousas de maneira diferente, pero estas visitas resultaron inútiles tanto para o capelán, que non conseguía facelo entrar en razón, como para Meursault, que seguía amosando unha indiferenza absoluta. Meursault vaise afacendo á vida no cárcere, onde pasa os días lendo e durmindo, chegando incluso a considerar que xa non lle importaba a vida fóra da mesma. Mentres pasan os días Meursault reflexiona e pensa na posibilidade de conseguir o indulto, pero no fondo sabía que iso era algo imposible. Na última visita do capelán e xa preto do día final, o protagonista non aguanta máis e agárrao polo pescozo, dando así a entender que pouco lle importa cal sexa a resolución do xuíz e reafirmando esa actitude impasible e apática que foi mostrando ó longo de toda a obra. Ó día seguinte, cando soa a sirena, el sabe que chegaba a súa hora. Foi condenado á guillotina. Aquel foi o único momento no que Meursault mostrou os seus sentimentos, ou mellor dito, fixo uso deles, pensando na súa nai. Pero o único que desexaba realmente eran os berros da multitude no momento da súa execución.

Adaptacións[editar | editar a fonte]

Traducións[editar | editar a fonte]

Foi traducida a corenta idiomas, entre as que se atopa o esperanto. A tradución ó galego realizouna Valentín Arias e publicouse enr Edicións do Cumio en 1991.