Rabindranath Tagore

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Rabindranath Tagore
रवीन्द्रनाथ ठाकुर
Nobel prize medal.svg
Rabindranath Tagore in 1909.jpg
Rabindranath Tagore en 1914.
Datos persoais
Nacemento 7 de maio de 1861
Lugar Calcuta, Flag of India.svg India
Falecemento 7 de agosto de 1941
Lugar Calcuta, Flag of India.svg India
Actividade
Lingua bengalí e inglés
Xéneros poesía, dramaturxía e filosofía
Premios Premio Nobel de Literatura en 1913
Rabindranath Tagore Signature.svg

Rabindranath Tagore (Tagor.ogg rəˈbindrəˈnɑ:t ˈtɑ:ɡɔr ), nome anglicizado de Rabíndranáth Thákhur (रवीन्द्रनाथ ठाकुर), nado en Calcuta o 7 de maio de 1861 e finado en Calcuta, India, o 7 de agosto de 1941, foi un polímata indio coñecido tamén co nome de Gurudev. Recibiu o Premio Nobel de Literatura no ano 1913.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Tagore naceu en Jorasanko (Calcuta), fillo de Debendranath Tagore e de Sarada Ravat. Debendranath Tagore formulou a fe Brahmo propagada polo seu amigo o raxá reformador Rammohun Roy. Debendranath converteuse na figura central da sociedade Brahmo trala morte de Roy e continuou a liderar o Adi Brahmo Shomaj ata o seu pasamento.

Tagore foi o máis novo de catorce fillos. De neno, viviu nun ambiente literario, musical e teatral. De feito, os Thákhur eran o centro dun extenso grupo social amante da arte. O seu irmán máis vello, Dwijendranath, era un respectado poeta e filósofo. Outro irmán, Satyendranath, foi o primeiro membro dunha etnia india admitido no Servicio civil indio, e Jyotirindranath era un músico de talento. A esposa deste último, Kadambari, que tiña case a mesma idade que Tagore, foi unha querida amiga e tivo unha forte influencia nel. O seu suicidio en 1884 deixouno fóra de lugar durante varios anos e marcou fondamente o timbre emocional da vida literaria de Tagore.

En 1878, Tagore viaxou a Brighton en Inglaterra para estudar nunha escola pública. Máis tarde estudou no University College de Londres. Porén non rematou os seus estudos e deixou Inglaterra despois dun ano. No Reino Unido anglicizou o propio apelido (Thakur) e volveu coa convicción de que os ingleses saben ben protexer unha India necesitada de protección, dedicouse á administración das súas terras e a toda forma de arte. Esta exposición á cultura inglesa e á súa lingua mesturouse coa tradición da música bengalí nos seus primeiros intentos de crear novas formas musicais. A pesar diso, nuna abrazou completamente as ríxidas normas inglesas nin a estrita interpretación da relixión hindú por parte da súa familia na vida ou na súa arte, escollendo tomar o mellor de ambas as esferas de experiencia.

Shelaidaha[editar | editar a fonte]

En 1883 casou con Mrinalini Devi, coa que tivo dous fillos e tres fillas. Por esa época convertérase no centro de atención do mundo literario con varias obras. En 1890 marchou a xestionar as propiedades familiares en Shelaidaha, na actual Bangladesh, onde viviu nunha casa-barco sobre o río Padma.

Santiniketan[editar | editar a fonte]

En 1901 trasladouse a Santiniketan, poboación situada en Bengala Occidental, onde puxo en funcionamento unha escola experimental, sita en propiedades do seu pai. Esta escola, estabelecida segundo a tradicional estrutura Brahmacharya de estudantes vivindo a carón do seu Gurú nunha comunidade autosuficiente, foi un imán para grupos internacionais de estudantes, artistas, lingüistas e músicos. Tagore dedicou unha prodixiosa enerxía en obter fondos para a escola, utilizando por exemplo o importe concedido no Premio Nobel. Hoxe a institución é coñecida como Universidade Visva Bharati (en bengalí: বিশ্বভারতী: India para o mundo), so control do goberno indio.

Continuou escribindo con obras como Naivedya (1901) e Kheya (1906), mais desafortunadamente a súa esposa morreu, ao igual que unha das súas fillas e un fillo, deixándoo esnaquizado. Nesa época xa tiña un amplo número de seguidores entre os lectores bengalís e tamén se levaron a cabo algunhas traducións das súas obras, habitualmente de calidade mediocre.

Exerceu unha enorme fascinación no mundo occidental, que o recoñeceu co Premio Nobel de Literatura no ano 1913.

Contactos con intelectuais[editar | editar a fonte]

Tagore con Einstein en 1930 en Berlín.

Durante a súa vida, Tagore mantivo múltiples contactos con outros intelectuais do seu tempo, incluíndo a Henri Bergson, Robert Frost, Mahatma Gandhi, Thomas Mann, George Bernard Shaw, H. G. Wells e Romain Rolland.[1][2] Particularmente célebre foi o seu encontro con Albert Einstein no fogar deste en Kaputh (Berlín) o 14 de xullo de 1930. A segunda parte da conserva tivo lugar cando Einstein visitou a Tagore na casa dun amigo común, o doutor Mendel. Discutiron sobre unha ampla variedade de temas, como epistemoloxía, ontoloxía, teoría musical e creatividade.[3]

Na súa viaxe ao Perú, contraeu unha enfermidade que o obrigou a repousar na Arxentina durante dous meses en 1924.[4] Alí coñeceu a escritora arxentina Victoria Ocampo, coa que estableceu unha grande amizade. Ela pagou a súa estadía en Bos Aires, na Quinta Miralrío, onde escribiu un poema de amor a Victoria que titulou "Puravi". Aínda compuxo outro poema para ela antes de morrer, amosando a admiración de ser unha muller transgresora para a época. Volvéronse ver en 1930 cando Ocampo organizou unha exhibición en París, cos estraños debuxos que Tagore compoñía nos seus manuscritos.

Comezou a pintar aos sesenta anos, chegando a realizar varias exposicións con éxito en gran parte de Europa.[5] Morreu en Jorasanko o 7 de agosto de 1941, día que aínda é lembrado en actos públicos dentro do mundo de fala bengalí.

Pensamento[editar | editar a fonte]

Mentres Gandhi, coa desobediencia civil, organizou o nacionalismo indio sen expulsar do país os ingleses, Tagore propuxo conciliar e integrar Oriente e Occidente. Esta obra era abondo difícil, mais estaba preparado polo exemplo do seu avó que en 1928, ao fundar a Unión de crentes en Deus, integrou o monoteísmo cristián e o politeísmo hindú.

Tagore afirmou en toda a súa obra: o propio amor pola natureza e por Deus, as súas aspiracións de fraternidade humana, a propia paixón (mesmo erótica) e a atracción da infancia. Todos estes temas aparecen tanto na súa lírica destinada a canto, que el mesmo musicou e traduciu ao inglés (Oferta de canto, 1913), como nos seus traballos teatrais enriquecidos con intermedios líricos (A vinganza da natureza, 1884), novelas (O naufraxio, 1906), memorias, ensaios e conferencias.

Obra[editar | editar a fonte]

Ademais de poesía e narrativa, Tagore escribiu obras de teatro, máis de dúas mil cancións e obras pictóricas.

Contos[editar | editar a fonte]

Novelas[editar | editar a fonte]

É a parte da obra menos coñecida de Tagore, e inclúe Chaturanga, Gora (1910), Shesher Kobita, Ghare Baire, Char Odhay e Noukadubi.

Poesía[editar | editar a fonte]

Gitanjali (গীতাঞ্জলি) é a obra máis coñecida de Tagore, mais a súa poesía inclúe tamén Manasi, Sonar Tori, Balaka e outros.

Traducidas ao galego[editar | editar a fonte]

  • O carteiro do rei. Malini (trad. X. Cuns Lousa) O Castro-Sada: Edic. do Castro. 1976 - ISBN 84-85134-68-0
  • Onde a alma vive sem medo (trad. X. Mª Monterroso Devesa), en Bolet. Centro de Estud. Melidenses, nº 3 (xuño 1985)
  • A Verdade, fundamento do ser, en O Correo da UNESCO (febreiro 1994)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Tagore & Chakravarty 1961, p. 99.
  2. Tagore & Chakravarty 1961, pp. 100–103.
  3. Tagore 1930, pp. 222–225.
  4. Dutta & Robinson 1995, p. 256.
  5. R. Siva Kumar (2011) The Last Harvest: Paintings of Rabindranath Tagore.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Rabindranath Tagore
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Rabindranath Tagore
India geo stub.svg
A Galipedia ten un portal sobre:

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Tagore, Rabindranath; Chakravarty, A. (editor) (1961), A Tagore Reader, Beacon Press (published 1 June 1961), ISBN 978-0-8070-5971-5
  • Tagore, Rabindranath (1930), The Religion of Man, Macmillan

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Gerhart Hauptmann
Premio Nobel de Literatura
Nobel prize medal.svg

1913
Sucesor:
Romain Rolland
(En 1915)