A caída[1] (en francés:La Chute) é unha novelafilosófica de Albert Camus. Publicada por primeira vez en 1956, é a súa derradeira obra completa de ficción. Ambientada en Ámsterdam, A caída consiste nunha serie de monólogos drmáticos do autoproclamado "xuíz-penitente" Jean-Baptiste Clamence, e como reflexiona sobre a súa vida a un estraño. Durante a súa confesión, Clamence conta o seu éxito como un rico avogado parisiense que era moi respectado polos seus colegas; a súa crise, e a súa "caída" en desgraza, estaban destinadas a invocar, en termos seculares, a caída do home dende o xardín do Edén. A caída explora temas de inocencia, encarceramento, non existencia e verdade. Nun eloxio a Albert Camus, o filósofo existencialista Jean-Paul Sartre describe a novela como "quizais a máis fermosa e a menos entendida" das obras de Camus.