Biblioteca Nacional da República Arxentina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Biblioteca Nacional da República Arxentina
Biblioteca nacional arg logo.png
Información xeral
Sitio web
www.bn.gov.ar

A Biblioteca Nacional da República Arxentina é a biblioteca máis importante dese país. Creada en 1810 no Cabildo de Buenos Aires, actualmente atópase situada no barrio porteño de Recoleta.

Saturnino Segurola.

A Biblioteca Nacional creouse por un decreto da Primeira Xunta o 13 de setembro de 1810, baixo o nome de Biblioteca Pública de Buenos Aires. A súa primeira localización foi, durante dous anos, o edificio do Cabildo; en 1812 abre as súas portas ao público nunha sala do edificio que se atopa na esquina formada polas rúas Moreno e Perú, dentro da zona que actualmente se coñece como a Mazá das Luces. O seu primeiro material bibliográfico foi doado por institucións como o Cabildo Eclesiástico e o Real Colexio San Carlos, e varios particulares como o bispo Manuel Azamor e Ramírez, Luís Chorroarín e Manuel Belgrano.[cita [Cómpre referencia]

Vicente G. Quesada.

Mariano Moreno foi designado Protector da Biblioteca en 1810. Mentres que Cayetano Rodríguez e Saturnino Segurola foron designados respectivamente primeiro e segundo bibliotecario. En xaneiro de 1811 asumiu a dirección Luís Chorroarín, quen se mantería no cargo até 1821, cando mediante un decreto de Martín Rodríguez foi substituído por Saturnino Segurola. Desde 1822 a 1828 exerceu o cargo Manuel Moreno, irmán de Mariano, e a biblioteca contaba nese entón cun patrimonio considerable: en 1823 a biblioteca contaba con máis de 17.000 volumes. Tamén poden destacarse os directorios de Vicente Gaspar Quesada, que incorporou gran cantidade de material traído desde o estranxeiro e realizou melloras na infraestrutura, e de Manuel Trelles, quen tamén incorporou gran cantidade de material bibliográfico ata que a Biblioteca pasou a depender do Goberno Nacional e foi substituído. Estas melloras que sufriu a Biblioteca Pública manifestáronse nos 7.715 lectores que concorreron en 1881 e os 32.600 volumes cos que contaba en 1882.[cita [Cómpre referencia]

Paul Groussac.

O 5 de outubro de 1884 foi designado José Antonio Wilde como primeiro Director Nacional, quen faleceu pouco despois de asumir ao cargo. Desde ese momento é coñecida oficialmente como Biblioteca Nacional.[cita [Cómpre referencia]

Paul Groussac[editar | editar a fonte]

O 19 de xaneiro de 1885 asume o cargo Paul Groussac, quen duraría no mesmo até 1929.[1] Durante a súa xestión o patrimonio bibliográfico foi aumentado en gran cantidade (en 1893 a Biblioteca contaba con 62.707 volumes), e foi construída unha nova sede na porteña rúa México 564, tal "antiga" sede interiormente ten áreas de gran valor arquitectónico como a que fose sala principal de lecturas públicas cuberta dunha ampla cúpula e con boiseries e esculturas que representan a celebridades do positivismo desa época; actualmente tal edificio con algunhas modificacións foi reciclado e transformado no arxentino Centro Nacional da Música .

Gustavo Martínez Zuviría[editar | editar a fonte]

A xestión máis longa á fronte da Biblioteca foi a do escritor arxentino Gustavo Adolfo Martínez Zuviría, entre 1931 e 1955. De tendencias nacionalistas, o escritor tivo unha boa relación con Juan Domingo Perón e gozou no seu momento dunha enorme popularidade, sendo un prolífico autor e un dos máis editados no país.[cita [Cómpre referencia]

Jorge Luís Borges[editar | editar a fonte]

Tamén debe destacarse a xestión do prestixioso escritor Jorge Luís Borges, quen desempeñou o cargo de Director desde 1955 a 1973. Durante a súa xestión promoveuse a construción dunha nova sede (a actual), que era necesaria debido ao amplo patrimonio co que contaba a Biblioteca. En 1958, o Presidente Arturo Frondizi asinou o decreto 5512/58, adxudicando os fondos orzamentarios para a obra e creando unha Comisión Honoraria presidida por Borges, que debería redactar o programa de necesidades para o futuro edificio.[cita [Cómpre referencia]

Novo Edificio[editar | editar a fonte]

Mediante a Lei Nº 12.351 de 1960 destináronse tres hectáreas situadas entre as avenidas do Libertador e As Heras, e as rúas Agüero e Austria, onde até 1956 levantouse o Palacio Unzué, utilizado por Juan Domingo Perón como residencia presidencial e demolido por esta razón. A obra foi adxudicada mediante un concurso nacional que pechou en abril de 1962, e cuxo veredicto se anunciou o 12 de outubro seguinte. Participaron importantes estudos da época, como o de Mario Roberto Álvarez (cuarto premio), o de Rivarola e Soto (terceiro premio), ou o dos novos arquitectos Xusto Solsona e Javier Sánchez Gómez, pero o elixido entre decenas de propostas foi o proxecto dos arquitectos Clorindo Testa, Francisco Bullrich e Alicia Cazzaniga de Bullrich.[2]

A pedra fundacional do edificio foi colocada recentemente o 13 de outubro de 1971, once anos despois da sanción da Lei e a construción foi levada adiante pola firma Com-Ar-Co S.A. As obras avanzaron lentamente demoráronse, e finalmente foron suspendidas a comezos dos '80, durante a ditadura autodenominada Proceso de Reorganización Nacional, retomándose cara a 1982. Durante a obra, ocorreron grandes avances no campo da bibliotecología, como a chegada da informática que permitiu a dixitalización da consulta de materiais, co cal o funcionamento dunha biblioteca cambiaría radicalmente. A nova Biblioteca Nacional puido ser terminada grazas a un préstamo do Reino de España realizado en 1990, e foi inaugurada finalmente o 10 de abril de 1992, polo presidente Carlos Menem, e o material bibliográfico terminouse de trasladar o 21 de setembro de 1993. O edificio conta con tres depósitos subterráneos: dous deles destinados a libros, que permiten depositar tres millóns de libros, e un destinado a gardar revistas e diarios, cunha capacidade de cincocentos mil exemplares. Ademais, no edificio funciona actualmente a Escola Nacional de Bibliotecarios, fundada en 1956.

A vella sede da Biblioteca na rúa México foi cedida ao Centro Nacional de la Música. En 2012, o Ministerio de Economía destinou $5.000.000 ás tarefas de construción dos parasois da Biblioteca Nacional, que deberán terminarse para finais de 2013.[3]

Nómina de Directores[editar | editar a fonte]

N.º Director Período
1 Mariano Moreno (Protector) 7 de setembro de 1810 - 18 de decembro de 1810
2 Luís José de Chorroarín 30 de xaneiro de 1811 - 30 de agosto de 1821
3 Saturnino Segurola 7 de setembro de 1821 - 5 de febreiro de 1822
4 Manuel Moreno 5 de febreiro de 1822 - 25 de novembro de 1828
5 Ignacio Grela 25 de novembro de 1828 - 14 de novembro de 1833
6 José María Terrero 14 de novembro de 1833 - 9 de xaneiro de 1837
7 Felipe Elortondo e Palacios 18 de xaneiro de 1837 - 2 de marzo de 1852
8 Marcos Xastre 3 de marzo de 1852 - 10 de abril de 1853
9 Carlos Tejedor 14 de abril de 1853 - 23 de outubro de 1858
10 José Marmol 23 de outubro de 1858 - 12 de agosto de 1871
11 Vicente Quesada 24 de setembro de 1871 - 22 de febreiro de 1877
12 Nicolás Massa e Ernesto Quesada (Interinos) 22 de febreiro de 1877 - 19 de marzo de 1878
13 Vicente Quesada (Interino) 19 de marzo de 1878 - 17 de abril de 1879
14 Manuel Ricardo Trelles 17 de abril de 1879 - 9 de setembro de 1884
15 José Antonio Wilde 7 de outubro de 1884 - 14 de xaneiro de 1885
16 Paul Groussac 18 de xaneiro de 1885 - 27 de xullo de 1929
17 José Luís Lanza (Interino) 28 de xullo de 1929 - 10 de decembro de 1930
18 Carlos Merlo 10 de decembro de 1930 - 1 de outubro de 1931
19 Gustavo Martínez Zuviría 30 de outubro de 1931 - 30 de marzo de 1955
20 Jorge Luís Borges 21 de outubro de 1955 - 8 de outubro de 1973
21 Vicente Dionisio Sierra 18 de outubro de 1973 - 4 de marzo de 1976
22 José Edmundo Clemente 31 de xaneiro de 1978 - 19 de xuño de 1979
23 Horacio Hernán Hernandez 19 de xuño de 1979 - 20 de febreiro de 1984
24 Gregorio Weinberg 20 de febreiro de 1984 - 8 de novembro de 1984
25 Enrique Dardo Cuneo 23 de abril de 1985 - 12 de xullo de 1989
26 José María Castiñeira de Deus 19 de xullo de 1989 - 2 de marzo de 1991
27 Enrique Pavón Pereyra 21 de marzo de 1994 - Xuño de 1994
28 Héctor Yanover Xullo de 1994 - 31 de decembro de 1996
29 Óscar Sbarra Mitre 31 de decembro de 1996 - 13 de xaneiro de 2000
30 Francisco Delich 23 de xaneiro de 2000 - 28 de decembro de 2001
31 Silvio Maresca 3 de marzo de 2002 - 10 de xuño de 2003
32 Horacio Salgas 10 de xuño de 2003 - 10 de maio de 2004
33 Elvio Vitali 23 de xuño de 2004 - 1 de decembro de 2005
34 Horacio González 1 de decembro de 2005 - 10 de decembro de 2015
35 Alberto Manguel 30 de xuño de 2016 - 06 de agosto de 2018
36 Elsa Barber[4] 06 de agosto de 2018 - no cargo

Sede actual[editar | editar a fonte]

A sede actual atópase sobre o que foi a antiga residencia presidencial, o Palacio Unzué, que foi demolida por orde da ditadura chamada Revolución Libertadora, que derrocou a Perón en setembro de 1955. Este casarón, pertencera á familia Unzué, foi bombardeada no mesmo momento en que se tiraban as bombas na Praza de Maio en xuño daquel ano, onde morreron preto de 400 persoas. Tras o derrocamento do goberno constitucional En 1956, o poder foi usurpado por Pedro Aramburu, un acérrimo inimigo do presidente deposto, quen en 1958 definiu que o Palacio Unzué debería ser demolido completamente polo seu valor simbólico para os seguidores dun goberno que acababa de ser decretado prohibido por lei na sociedade arxentina.[5][6]

O edificio da Biblioteca Nacional é un grande exemplo a nivel internacional de deseño brutalista, un estilo xurdido nos anos '50 que se caracteriza por privilexiar as estruturas de formigón armado deixadas á vista e tratadas de maneira escultórica, e principalmente apréciase o lugar do parque deixado no nivel de chan e a sala de lectura como miradoiro sobre o porto e o Río da Prata.

Detalle de columna e niveis superiores

A idea principal, segundo relátao o arquitecto Clorindo Testa, foi situar os depósitos do establecemento baixo terra, aproveitando que o Estado decidiu expropiar a totalidade da mazá para crear unha praza pública. Isto protexería aos libros do efecto nocivo da luz e á súa vez, permitiría nun futuro expandir o espazo dos depósitos, de ser necesario sen interromper o funcionamento do establecemento. Unha vez liberada a estrutura do edificio do enorme peso dos depósitos de libros, elixiuse elevala sobre pilotes para permitir a vista libre, deixando unha plataforma de acceso aberta de forma permanente, como unha continuación do parque "por baixo" da biblioteca. Desta forma, resultou un edificio sostido por catro grandes columnas, que Testa caracteriza como un cuadrúpede, coma se tratásese dun ser vivo.[7]

Biblioteca Nacional da República Arxentina. Buenos Aires, abril de 2017.

Nunha das etapas da extensa construción decidiuse —por razóns orzamentarias —eliminar da fachada os parasois metálicos que protexerían os sectores de lectura da luz exterior, un feito que actualmente dá un aspecto inconcluso ao edificio, e prexudica aos lectores en determinados horarios do día. Xa na etapa final da obra, o Estado removeu aos arquitectos Testa e Bullrich da dirección, deixándoa a cargo da Dirección Xeral de Arquitectura Educacional (DGAI), que modificou outros detalles como os revestimentos do auditorio (elixindo materiais máis económicos), os materiais para os pisos e o mobiliario novo, deseñado ad hoc para as salas de lectura e hemeroteca. De todos os xeitos, o antigo mobiliario orixinal da vella Biblioteca foi conservado e trasladado ao novo edificio, e pódello apreciar na sala de lectura pública.[cita [Cómpre referencia]

Logo de dous niveis subterráneos de depósitos de revistas e libros, segue un nivel semi-enterrado onde se aloxan oficinas e a hemeroteca, cuxa sala está iluminadas por unha lucerna que asoma do piso da terraza de acceso no nivel superior como unha cúpula piramidal. A entrada ao vestíbulo principal é por esta terraza elevadas con respecto á praza circundante, á cal se accede por unha serie de ramplas, escalinatas e escaleiras caracol, ao espazo protexido polo edificio e rodeado polas catro columnas que o elevan, permitindo vistas da avenida As Heras, o barrio A Illa e o Porto de Retiro. Este nivel tamén se conecta coa Escola Nacional de Bibliotecarios, que funciona nun edificio independente cuxa terraza é de acceso libre e ten unha serie de lucarnas de formigón con forma de fungos, e maceteros alargados que tamén funcionan como bancos. O vestíbulo da entrada ten unha pequena sala de exposicións, e dá acceso ás dúas escaleiras e batería de dous ascensores que conducen a todos os niveis do edificio: no primeiro piso está o auditorio e unha sala de exposicións, e ten un entrepiso onde funciona a dirección e outras oficinas, no terceiro e cuarto piso están as salas de consulta especializadas, e o quinto piso é a sala de lectura xeral en dobre altura, coa sala de recepción e entrega de libros, e unha rampla en zig-zag conduce ao sexto piso, onde hai salas de consulta especializadas.[cita [Cómpre referencia]

Ao ano 2013, o edificio non deixou de xerar opinións opostas entre os porteños. Segundo unha enquisa realizada polo diario Clarín a 600 persoas non especializadas en arquitectura, a Biblioteca Nacional foi elixida ao mesmo tempo como o cuarto edificio máis lindo da cidade, e o segundo máis feo segundo as respostas.[8] En agosto de 2014, con ocasión de celebrarse os cen anos do nacemento de Julio Cortázar inaugurouse unha escultura, obra de Yamila Cartannilica, na Praza Libertador que é un anexo da Biblioteca Nacional.[9]

O edificio posúe unha escultura que conmemora ao escritor arxentino Jorge Luís Borges e ao expresidente Juan Perón, Eva Duarte, e outros impulsores da cultura nacional.[5]

Publicacións en liña[editar | editar a fonte]

A Biblioteca Nacional publicou entre 2004 e 2015 Abanico, unha revista de letras distribuída exclusivamente a través Internet e actualizada mensualmente.[10][11]

A Biblioteca: revista fundada por Paul Groussac, considerada como a súa terceira época, publicouse en formato impreso e con frecuencia irregular até o seu número 15 (primavera de 2015). A partir de maio de 2017 retomouse a súa publicación (nomeándoa como número 1 da cuarta época e sen o subtítulo) só en formato dixital.[cita [Cómpre referencia]

Bibliographica americana: revista interdisciplinaria de estudos coloniais, comezouse a publicar a partir de decembro de 2005, só en formato dixital.[cita [Cómpre referencia]

Desde setembro de 2016 a Biblioteca Nacional publica, en formato impreso e dixital, unha axenda bimestral sobre as súas actividades chamada Caderno da BN.[cita [Cómpre referencia]

En decembro de 2016 publicouse o primeiro número da revista Marca de auga, só en formato dixital.[cita [Cómpre referencia]

Coleccións[editar | editar a fonte]

Sala de lectura do 5° piso e mobiliario da antiga biblioteca

O acervo bibliográfico da Biblioteca Nacional está composto por un fondo xeral de libros de máis de 900.000 exemplares, 55.000 títulos de publicacións periódicas (diarios e revistas), 30.000 fotografías e 1.500 negativos, 12.000 mapas, 300.000 partituras impresas, un fondo sonoro e discográfico de máis de 70.000 pezas e unha colección de 5.000 títulos de imaxes en movemento en soportes analóxicos e dixitais e máis de 70 fondos arquivísticos.[12]

A Biblioteca conta cunha Biblioteca de Voces, o Fondo Bibliográfico do Tesouro (onde se gardan unha gran cantidade de material bibliográfico de suma importancia histórica e cultural), unha Sala de Mapoteca e Materiais Especiais, unha Sala de Lectura para non videntes; unha sala de lectura de libros "Paul Groussac", unha sala especializada en partituras musicais e unha moi importante hemeroteca "Ezequiel Martínez Estrada" que conta con diarios e revistas que van desde o primeiro xornal publicado no ámbito do Río da Prata "O Telégrafo Mercantil", Buenos Aires 1801, até os nosos días. Ha de sinalarse unha singularidade apócrifa: Lovecraft en varias das súas principais obras sinala á BNA con sede en Buenos Aires como un dos tres lugares onde se pode atopar un exemplar orixinal do Necronomicon isto debido ao renome cultural e lugar do "fin do mundo" (Cono Sur sen contar a Antártida que era practicamente descoñecida como continente até os 1930) que merecidamente posuía Arxentina.[cita [Cómpre referencia]

Incunables[editar | editar a fonte]

Os incunables son os libros que xurdiron desde a creación da imprenta até principios do século XVI. A Biblioteca conta con 21 incunables, que aínda que non son unha cantidade importante son dunha gran calidade:[cita [Cómpre referencia]

  • De civitate Dei, San Agustín. Venecia: Octaviano Seottii; 1486.
  • Sermóns ad heremitas, San Agustín. Venecia: Vicente Benalius; 1492.
  • A Divina Comedia (co comentario de Cristóbal Landino), Dante Alighieri. Venecia: Octaviano Scoto dá Monza, 1484.
  • A Divina Comedia (co comentario de Cristóbal Landino), Dante Alighieri. Brescia: Boninum de Boninis, 1487
  • Tractatus notabilis de excommunicationibus, suspensionibus, interdictis, irregularitatibus et poenis, San Antonino. Venecia: Juan de Colonia, Juan Manthen, 1474.
  • Comoediae novem (comentado por Marcos Masurus), Aristófanes. Venecia: Aldo Manucio, 1498.
  • Rhetorica ad Haerennium sive nova, Cicerón. 1474.
  • De officiis cum commentariis Petri Massi, eiusque recongnitione. Insunt preteaparadoxa: de amicitia: de senectute cum interpretibus suis, Cicerón. Venecia: Jacobum de Paganinis, 1491.
  • Summa angelica de casibus conscientiae cum additionibus noviter additis, Angel Clevasio. Sen lugar de impresión.
  • Epistulae. Interprete Francesco Aretino, Bruti et Hipocratis epistolae per Rainucium traducta ad NicolaumV. Pon. Max, Diógenes de Sinope. Florencia: Antonium Francisci Venetum, 1487.
  • Compendium de orixine et gestis francorum, Roberto Gaguin
  • Moralis expositio in Job, Gregorio Magno. Brescia: Angelo Britannico, 1498
  • Folla da Biblia de Gutenberg. Estrasburgo: Gutenberg; 1450. Esta folla de incalculable valor pertence ao Deuteronomio da primeira Biblia que imprimiu Gutenberg entre 1455 e 1460. Foi encadernada en 1921 polo editor G. Wells, e inclúe un ensaio de Edward Newton.
  • Epistulae, Jerónimo de Estridón. Parma: non menciona editor, 1480.
  • Rexemento dos príncipes, Egidio Colonna. Sevilla: Meynardo Ungut e Stanislao Polono, 1494.
  • Liber Chronicarum, cum figuris et ymaginibus, Hartmann Schedel. Nürnberg: Anton Koberger, 1493. Primeira edición da famosa "Crónica de Nurenberg".
  • Moralia, Séneca. Venecia: Bernardino de Cremona e Simón de Luero, 1490
  • Quaestiones de potentia Dei, Santo Tomás de Aquino. Venecia: Christoph Arnold, 1476.
  • Quaestiones de duodecim quodibet, Santo Tomás de Aquino. Venecia: Johanis de Colonia, 1476.
  • Historia Baetica, Carlos Verardi. Roma: Eucharium Silber, 1493
  • Superquattuor libris sententiarum, Guillermo Vorrilong. Venecia: Jacobo de Leucho, 1496.

Museo do Libro e da Lingua[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Museo del Libro y de la Lengua.
Museo do Libro e a Lingua

En 2006, anunciouse a futura construción do “Museo do Libro e o Autor Clásico Arxentino”. O proxecto orixinal da Biblioteca Nacional de 1962 contemplaba a demolición de todos os edificios que ocupaban a súa mazá, pero iso non foi concretado. Un deles foi cedido á República do Paraguai para que establecese a súa embaixada, e outros dous na Avenida As Heras aloxaron distintas reparticiones públicas, ata que quedaron sen uso.[cita [Cómpre referencia][13]

O Museo do Libro ocuparía o espazo deses dous edificios, liberando case toda a fronte das Heras para que se puidese contemplar a Biblioteca desde alí. O proxecto foi elaborado polos mesmos arquitectos Testa e Bullrich, e foi presentado ao público en xaneiro de 2008. Como detalle de impacto público anunciouse que o novo museo aloxaría en azotea catro lunetas, fragmentos dos murais orixinais das Galerías Pacífico, pintados por Spilimbergo, Berni e outros artistas, que foran desmontados cando o centro comercial reformouse, en 1990. Os murais están en restauración, e o traballo artesanal continuará mentres as obras estean expostas nos muros do edificio.[cita [Cómpre referencia][14][15][16]

Finalmente, en xaneiro de 2010 a presidenta Cristina Fernández de Kirchner asinou o convenio para a construción do Museo, adxudicada á construtora LBESA.[17] As obras comezaron aos poucos meses. O edificio contou cun orzamento de 10 millóns de pesos que implica a finalización das obras da Biblioteca Nacional.[18]

Inaugurado o 29 de setembro de 2011 pola presidenta Cristina Fernández de Kirchner, o museo abriu ao público o 10 de outubro. Mentres a planta baixa posúe unha exposición permanente dedicada ao libro e a historia das editoriais na Arxentina, a planta superior estará destinada a exposicións temporais artísticas, comezando a funcionar cunha de Roberto Jacoby dedicada ao Artigo 14 bis da Constitución Nacional.[19]

Escola de bibliotecarios[editar | editar a fonte]

A Escola Nacional de Bibliotecarios é unha dependencia de capacitación técnica da Biblioteca Nacional. Foi creada o 10 de setembro de 1956 por Decreto N° 16.491, coa finalidade de formar profesionais bibliotecarios que poidan desenvolver o seu labor en bibliotecas públicas e privadas do país. En agosto de 1964, perfeccionouse a titularidade dos seus diplomas co Decreto N° 6.797 que inclúe á Escola nas disposicións especiais para o ensino superior do Estatuto do Docente (Lei N° 14.473) con carácter de Instituto de formación profesional de nivel terciario. En 1991, trasladouse á súa sede actual e definitiva, un edificio anexo ao da biblioteca, sobre a fronte da rúa Austria e con entrada independente.[cita [Cómpre referencia]

O ciclo lectivo tense tres anos de duración, con asistencia diaria e obrigatoria. As clases son teóricas e prácticas e abarcan toda a gama dos coñecementos bibliotecológicos, tanto históricos como contemporáneos. O seu corpo docente está composto por un reitor, un rexente, tres axudantes de traballos prácticos e trece profesores especializados. Ao longo dos seus anos de existencia formou aos máis destacados profesionais da bibliotecología; moitos deles desempéñanse na actualidade en bibliotecas oficiais e privadas do país e tamén como docentes.[cita [Cómpre referencia]

Tres aulas maxistrais e dúas de traballos prácticos, máis unha sala de conferencias, completan o moderno edificio da Escola, integrado ao edificio da Biblioteca Nacional. Conta, ademais, coa “Biblioteca do Bibliotecario”, sendo a consulta do seu fondo bibliográfico non só para os nosos estudantes, egresados e docentes, senón tamén para todo tipo de lectores.[cita [Cómpre referencia]

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. Bruno, Paula, Paul Groussac. Un estratego intelectual, Fondo de Cultura Económica, Buenos Aires, 2005. Bruno, Paula (Estudo preliminar e selección de textos), Travesías intelectuais de Paul Groussac, Editorial da Universidade Nacional de Quilmes, Buenos Aires, 2005.
  2. "Cazzaniga De Bullrich, Alicia". 
  3. Entidad 116 - Biblioteca Nacional Arquivado 16 de marzo de 2012 en Wayback Machine. Presupuesto 2012 MEcon. (pag. 12)
  4. "Macri recibió a la nueva directora de la Biblioteca Nacional, primera mujer en ese cargo". 
  5. 5,0 5,1 http://www.ambito.com/noticia.asp?ide=747672
  6. Barrantes, Guillermo (2006). Buenos Aires é lenda 2. Mitos urbanos dunha cidade misteriosa. Planeta. p. 228.
  7. Entrevista con Clorindo Testa (Primeira Parte) Novembro de 2007
  8. O Kavanagh é o edificio que máis lle gusta á xente en Capital clarin.com, 22/12/13
  9. Arxentina homenaxea a Xullo Cortázar
  10. "Revistas de la Biblioteca Nacional". Biblioteca Nacional Mariano Moreno. 
  11. "Copia archivada". Arquivado dende o orixinal o 14 de febreiro de 2014. Consultado o 06 de febreiro de 2019. 
  12. Departamento de Archivos. Biblioteca Nacional Mariano Moreno. "Guía de fondos de la Colección de Archivos de la Biblioteca Nacional." (PDF). 
  13. A Biblioteca, de face á cidade por Eduardo Videla. Diario Páxina/12, 5 de xullo de 2006
  14. Museo do Libro Diario A Nación, 23 de xaneiro de 2008
  15. A Biblioteca Nacional suma un museo e achégase aos veciños por Silvia Gómez. Diario Clarín, 27 de xaneiro de 2008
  16. A restauración das obras que o menemismo descartou por Eduardo Videla. Diario Páxina/12, 5 de xullo de 2006
  17. LBESA construye el Museo del Libro Arquivado 04 de marzo de 2016 en Wayback Machine. Empresasnews.com, 5/03/2010
  18. Secretaría de Cultura de la República Argentina (19 de xaneiro de 2010). "La presidenta de la Nación lanzó el plan de obras para erigir el Museo del libro" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 3 de abril de 2019. 
  19. Museo do Libro e da Lingua Biblioteca Nacional, 29/09/2011

Enlaces externos[editar | editar a fonte]