Karl Gjellerup

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Karl Gjellerup
Nobel prize medal.svg
Karl Gjellerup.jpg
Karl Gjellerup, en torno a 1890
Datos persoais
Nacemento 2 de xuño de 1857
Lugar Roholte Dinamarca Dinamarca
Falecemento 13 de outubro de 1919 (62 anos)
Lugar Klotzsche Alemaña Alemaña
Actividade
Lingua Alemá
Danesa
Xéneros Novela, teatro

Karl Adolph Gjellerup, nado en Roholte o 2 de xuño de 1857 e finado en Klotzsche o 13 de outubro de 1919, foi un dramaturgo e novelista danés.

Biografía[editar | editar a fonte]

Iniciou os seus estudos, pero abandonounos, se cadra sendo influído polo crítico literario danés Georg Morris Brandes.

A partir de 1892 viviu en Alemaña onde escribiu varias obras en alemán.

As súas primeiras novelas, Ung Dansk (Mozo danés, 1879) e Germanernes Laerling (Discípulo dos teutóns, 1882), eran consideradas autobiográficas e acusaban a influencia do determinismo crítico de Brandes. A súa traxedia lírica Brynhild (1884) foi a que indicou o principio dunha etapa de produción dramática. A esta seguiron varias obras con temas revolucionarios, como St. Just (1886), Thamyris (1887) e as comedias Herman Vandel (1891) e Wuthorn (1893).

Nas súas últimas novelas, como Pilgrimen Kamanita (O peregrino kamanita, 1906), vese a súa forte atracción pola cultura alemá, onde aborda amplamente o misticismo oriental.

En 1917, xunto a Henrik Pontoppidan, gañou o premio Nobel de Literatura, o cal foi outorgado en recoñecemento da súa «variada e rica poesía inspirada en altos ideais».

Obra seleccionada[editar | editar a fonte]