Partido Comunista Francés

Partido Comunista Francés
	Instancia de partido político; partido comunista
	Composto por PCF Bourges (en)
	Nome orixinal Parti communiste français
	Historia history of the French Communist Party (en)
	Ideoloxía política marxismo; antiimperialismo; euroescepticismo; socialismo democrático; nacionalismo cívico; stalinismo; eurocomunismo; leninismo; nacionalismo de esquerdas; Esquerda anti-stalinista (pt)
	Posición política esquerda radical; extrema esquerda
	Número de escanos lexislatura 14 Senado de Francia ; 0 Parlamento Europeo (9 de abril de 2025); 12 Asemblea Nacional de Francia ; 8 Asemblea Nacional de Francia (1 de abril de 2025)
Membros
Implicados
	Secretario/a Maurice Thorez 1930 - 1964
Membros
Membros	138000 (2012)
Organizacións
	Membro de Partido da Esquerda Europea; Collectif des centres de documentation en histoire ouvrière et sociale (en) ; Cominform (pt)
	Ten en propiendade Sede do Partido Comunista Francês (pt) ; Ce soir; Communist Notebook (en) ; Pipolin the gay Pictures (en)
	Órgano de prensa L'Humanité
Datas
	Fundación / creación decembro de 1920
Localización
	Sede Sede do Partido Comunista Francês (pt)
	Lugar de formación Tours
	País Francia
VIAF
Identificadores
VIAF
VIAF	147182373
ISNI	0000000096609259
Freebase	/m/01v8x4
Fontes e ligazóns
	Páxina WEB pcf.fr
	Wikidata C:Commons

O Partido Comunista de Francia (Parti Communiste Français, PCF) é un partido político francés de esquerdas, membro do Partido da Esquerda Europea.

Historia

O PCF foi fundado no Congreso de Tours, no ano 1920, como consecuencia da escisión no seo da Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO) entre os partidarios da II Internacional (da cal formaba parte a SFIO) e os partidarios da III Internacional (maioritarios e favorábeis á Revolución Rusa e ó bolxevismo). Estes últimos fundaron a Sección Francesa da Internacional Comunista (SFIC), que se convertería posteriormente no actual Partido Comunista Francés.

Despois da liberación de Francia, ao final da segunda guerra mundial, o partido comunista participou nos primeiros gobernos ata 1947, por ser unha das forzas políticas máis importante naquelas. Logo volveu ter ministros en diferentes gobernos de esquerda da quinta república.

O PCF presentou candidatos as eleccións para presidente da república francesa:

1924 - Zéphyrin Camélinat, 84 anos, deputado (2,44 %);
1931 - Marcel Cachin, 61 anos, deputado (1,23 %);
1932 - Marcel Cachin, 62 anos, deputado ( 0,96 %);
1939 - Marcel Cachin, 69 anos, senador (8,07 %);
1953 - Marcel Cachin, 84 anos, deputado (12,12 %);
1958 - Georges Marrane, 70 anos, senador e alcalde de Ivry-sur-Seine (12,74 %);
1965; o PCF apoia a François Mitterrand;
1969 - Jacques Duclos, 72 anos, senador (21,27 %);
1974; o PCF apoia a François Mitterrand, nesta data François Mitterrand presenta o Partido Socialista;
1981 - Georges Marchais, 60 anos, deputado do Val do Marne (15,34 %);
1988 - André Lajoinie, 58 anos, deputado do departamento Allier (6,8 %);
1995 - Robert Hue, 48 anos, alcalde de Montigny lès Cormeilles (8,65 %);
2002 - Robert Hue, 55 anos, deputado do Val-d'Oise e deputado europeo (3,37 %);
2007 - Marie-George Buffet, 58 anos, deputada do Sena-San Denis, e exministra de xuventude e de deportes (1,93 %).

Situación a principios do século XXI

A secretaria xeral do PCF ocupa a deputada Marie-George Buffet dende o ano 2001. Foi elixida para este cargo despois da marcha do antigo secretario xeral Robert Hue e logo reelixida no 33º congreso nacional do partido o 26 de marzo de 2006.

O Partido Comunista Francés atópase na oposición, aínda que durante a cuarta e a quinta repúblicas participou en varios gobernos.

Despois das eleccións de marzo do 2008 o PCF goberna dous departamentos , o Val do Marne na Illa de Francia e o Allier na rexión de Auvernia, perdendo o goberno "histórico" do departamento da Sena-San Denis. Trátase dos departamentos de Sena-San Denis e Val do Marne, os dous na rexión de Illa de Francia. O PCF ocupa a presidencia destes dous departamentos grazas ó apoio recibido por parte dos outros partidos políticos de esquerda presentes nos Consellos Xerais, xa que en ningún caso dispón da maioría absoluta.

Véxase tamén