Charles Darwin

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Charles Robert Darwin
Charles Darwin seated.jpg
Darwin con 51 anos.
Datos persoais
Nacemento 12 de febreiro de 1809
Lugar Shrewsbury, Shropshire, Inglaterra
Falecemento 19 de abril de 1882
Lugar Down, Kent, Inglaterra
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Reino Unido Reino Unido
Nacionalidade inglés
Etnia
Cóncuxe Emma Wedgwood (1808–1896)
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo Bioloxía
Alma mater (educación terciaria):
Universidade de Edimburgo
(medicina)
Universidade de Cambridge
(Bachillerato ordinario das Artes)
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese John Stevens Henslow
Adam Sedgwick
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por Fundamentar a actual teoría da evolución.
Influído por Alexander von Humboldt
John Herschel
Charles Lyell
Influíu en Joseph Dalton Hooker
Thomas Henry Huxley
George Romanes
Ernst Haeckel
John Lubbock
Premios Medalla Royal (1853)
Medalla Wollaston (1859)
Medalla Copley (1864)

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Charles Robert Darwin, nado o 12 de febreiro de 1809 e finado o 19 de abril de 1882, foi un naturalista inglés que observou e postulou, achegando evidencias relevantes, que tódalas especies de organismos vivos evolucionaron a partir dun único antecesor común por medio dun proceso denominado selección natural. A idea de evolución chegou a ser unha postura apoiada pola comunidade científica e pola sociedade ó final da súa vida, mais a teoría da selección natural como proceso esencial que explica o proceso evolutivo, e que hoxe constitúe a síntese moderna da teoría evolutiva, só sería aceptada, trala súa morte, durante a década dos anos 1930. A síntese moderna da súa teoría evolutiva constitúe actualmente a teoría unificadora das ciencias naturais e explica a diversidade de vida existente actualmente.

Introdución[editar | editar a fonte]

Darwin abortou as súas aspiracións na medicina para adicarse ó estudo dos invertebrados mariños estando na Universidade de Edimburgo e afianzou esa paixón polas ciencias naturais na Universidade de Cambridge. A viaxe de Darwin no HMS Beagle consolidouno coma un eminente xeólogo que foi quen de achegar probas ás ideas uniformistas de Charles Lyell e, así mesmo, tornouse coñecido coas publicacións das memorias da viaxe. Sorprendido pola distribución xeográfica das especies salvaxes e dos fósiles que atopou no decorrer da súa viaxe, adicouse ó estudo da transmutación das especies chegando a concibir a súa teoría da selección natural no ano 1838. Malia que debateu as súas ideas con varios naturalistas, o seu traballo de xeólogo tívoo ocupado facendo que adiase o intenso traballo de estudo que esas as probas recollidas durante a viaxe precisaban. De feito rematou escribindo as súas teorías sobre o asunto cando no 1858 Alfred Russel Wallace lle enviou un artigo describindo exactamente a mesma idea ca el tiña en canto á evolución por selección natural. Os contactos entre ambos derivaron na publicación conxuntamente da teoría da evolución das especies por selección natural.

Na súa obra do 1859 A orixe das especies establece a descendencia evolutiva con modificacións coma a explicación científica principal na explicación da diversificación da vida. Ocupouse da evolución humana e da selección sexual en O Descendente do Home e A Selección en Relación co Sexo así coma en Sobre da Expresión das Emocións no Home e nos Animais. A súa investigación sobre de plantas publicouse en varios volumes e o seu derradeiro libro escrito é un estudo das lombrigas e o seu efecto no solo.

A magnitude da obra de Charles Darwin fixo que fose unha das cinco persoas do século XIX non pertencentes á casa real inglesa que foi soterrado con honras de funeral de estado. Xace enterrado en Abadía de Westminster, ao lado de John Herschel e Isaac Newton.

Vida de Darwin[editar | editar a fonte]

Infancia e educación[editar | editar a fonte]

Charles Darwin con sete anos, 1816.

Charles Robert Darwin naceu en Shrewsbury en Shropshie, Inglaterra, o 12 de xaneiro de 1809 no domicilio familiar, the Mount. Foi o quinto dos seis fillos do adiñeirado doutor e financeiro Robert Darwin e Susannah Darwin (apelido de solteira, Wedgwood). Era neto de Erasmus Darwin, por vía paterna, e Josiha Wedgwood, por vía materna. Ámbalas dúas familias eran Unitarias, aínda que os Wedgwood adoptaron o anglicismo. Robert Darwin, a pesar de ser un librepensador, bautizou ó seu fillo polo rito da igrexa anglicana, malia que os seus irmáns e máis el asistiran logo ós oficios relixiosos nas capelas Unitarias, ás cales adoitaban asistir a canda a súa nai. Ós oito anos de idade, cando comezou en 1817 á asistir á escola de día impartida polo seu pastor, Charles xa mostraba o seu gusto pola historia natural e o coleccionismo. Ese mes de xullo a súa nai morreu. Dende setembro do 1818 asistiu xunto co seu irmán maior Erasmus a un internado anglicano próximo, Shrewsbury.

Darwin pasou o verán do 1825 como aprendiz de doutor axudando ó seu pai tratando os pobres de Shropshire, antes de que se unira a Erasmus para comezar os estudos na Universidade de Edimburgo no outubro do 1825. Darwin atopaba as clases maxistrais aburridas e a cirurxía arrepiante así que decide abandonar os seus estudos de medicina. Aprendería taxidermia da man de John Edmonstone, un escravo negro ó que se lle concedera a liberdade e que acompañara ó naturalista Charles Waterton nas súas viaxes polo Sur da América selvática.

No segundo ano Darwin uniuse á Plinian Society, que era un grupo de estudantes de historia natural que debatía acerca do materialismo radical. Axudou a Robert Edmun Grant nas súas investigacións acerca da anatomía e ciclo de vida de invertebrados na ría de Forth e en marzo de 1827 presentou na Plinian Society as súas propias descubertas, que consistían en que as esporas negras das cunchas de ostra son os ovos dunha samesuga. Nun momento determinado Grant gabou as ideas evolutivas de Lamarck e sorprendeuse, aínda que lera había pouco ideas similares do seu propio avó, Erasmus Darwin, pero permaneceu indiferente ante elas. Darwin, nesa época, aprendeu tamén a metodoloxía da clasificación das plantas e colaborou no traballo das coleccións do Museo Universitario, que era dos máis grandes de Europa nese momento.

O rexeitamento dos estudos en medicina anoxaron a seu pai que acabou por decidir envialo ó Christ's College, Cambridge, para que cursara o bacharelato de artes, un paso previo para converterse en pastor anglicano. Darwin comezou alí en xaneiro do 1828 pero preferiu adicarse alí a montar a cabalo e practicar o tiro. O seu curmán Fox afeccionouno á popular cultura da recolección de escaravellos e que Darwin había, de alí en diante, practicar con fervor. Mesmo algunha das descubertas de Darwin remata nas Ilustracións da Entomoloxía Británica de Stevens (un tratado de entomoloxía das illas británicas). Así mesmo, fíxose amigo intimo de John Stevens Henslow e coñeceu a outros naturalistas que entendían o traballo científico coma teoloxía natural. Para estes últimos, titores universitarios, sería "o home que vai a tras de Henslow". Mais, cos exames cerca, Darwin preparouse, interesándose especialmente pola linguaxe e lóxica de William Pasley sobre das "Evidencias da Cristiandade", conseguindo colocarse nos exames do 1831 coma o décimo de entre 178.

Darwin tivo que permanecer en Cambridge ata xuño. Nese momento estuda a "Teoloxía Natural" de Pasley na que se fai un argumento explicando a intervención divina no deseño natural e na que se explica a adaptación coma Deus actuando mediante as leis da natureza. Leu o novo libro de John Herschel, no que se describe a intención da filosofía natural como o coñecemento adquirido do razoamento dedutivo baseado na observación, e a "Narrativa Pesoal" de Alexander von Humboldt na que se narran as súas viaxes científicas. O "fervor colaborador" de Darwin fixo que nese momento se propuxera unha viaxe a Tenerife con algúns compañeiros de estudos coa fin de estudar historia natural dos trópicos. Como preparación da viaxe apuntouse as clases de xeoloxía de Adam Sedgwick durante as cales se estratigrafiaba en Gales durante o verán enteiro. Cando retornou atopouse cunha carta de Henslow informándoo de que o propuxera como candidato naturalista idóneo, aínda que "sen rematar de formar", para un posto, non pagado, co capitán Robert FrtizRoy no barco HMS Beagle, en calidade máis de acompañante ca de mero operario. O barco partía de porto en catro semanas a unha expedición pola costa de Suramérica. O seu pai puxo obxección á viaxe de dous anos, pois considerábaa unha perda de tempo. Finalmente o seu cuñado Josiah Wedgwood fixo que o pai de Darwin reconsiderara positivamente a participación na viaxe.

A viaxe no Beagle[editar | editar a fonte]

A rota marítima seguida polo Beagle.

A viaxe que realiza o Beagle durou cinco anos. Tal e como FritzRoy pensara, Charles Darwin pasou a meirande parte do tempo en terra investigando na xeoloxía dos lugares que visitaban e recollendo material para coleccións de historia natural mentres que o barco se adicaba á exploración e cartografado das costas. Darwin anotaba coidadosamente as observacións que ía realizando e así como especulacións teóricas e periodicamente enviaba os espécimes recollidos a Cambridge acompañados de cartas que incluían copias desas notas súas, que eran entregadas á súa familia. Darwin chegara a dominar a xeoloxía e adquirira destreza na recollida e tratamento entomolóxico de escaravellos e na disección de invertebrados mariños, mais noutras áreas non deixaba de ser un novato que intelixentemente recollía espécime para que expertos na materia so examinaran. Inda que sufría forte e frecuentemente os trastornos propios da navegación a meirande parte das súas notas de zooloxía eran sobre de invertebrados mariños, incluíndo mostras de plancto que recollía en momentos de mar calmo.

Na primeira parada en Santiago, Cabo Verde Darwin atopouse con que unha banda branca a elevada altitude nos acantilados de rochas volcánicas era un estrato formado por cunchas mariñas. FritzRoy déralle a Darwin o primeiro volume dos Principios de Xeoloxía de Charles Lyell nos que se establecían os principios do uniformismo nos que falan de levantamentos e inmersións de terras ó longo de inmensos períodos de tempo así que Darwin comezou a ver as cousas na maneira en que Lyell as entendera e teorizar e pensar en escribir un libro sobre de xeoloxía. En Brasil Darwin fascinouse pola selva e escandalizouse por ver a escravitude.

Os achados de Darwin Punta Alta na Patagonia sobre fósiles de grandes mamíferos extintos en cantís ó lado de modernas cunchas constitúen un fito importante pois indican unha extinción recente sen signos de cambio no clima ou catástrofe. Localizou o pouco coñecido Megatherium, que presentaba unha coiraza ósea e que de primeiras facía pensar nel coma nunha versión xigante da coiraza dos armadillos locais. Estas descubertas tiveron un enorme interese cando se fixeron coñecidas en Inglaterra. Acompañando os gauchos polo interior adicouse á exploración xeolóxica e recolleu máis fósiles que lle aportaron unha mellor perspectiva social, política e antropolóxica da xente colonial e nativa neses tempos de revolución. Nesas viaxes ó interior tamén observou que dous tipos de ñandú, tiñan territorios separados pero solapados. Mais o sur comprobou a existencia de chairas en chanzos de cantos e cunchas mariñas e identificounas como praias emerxidas que sufriron varias elevacións. Leu o segundo volume da obra de Lyell e chegou a aceptar a súa visión dos "centros de creación" das especies, porén as súas descubertas teorizacións facían que se opuxera á idea da suave continuidade e extinción das especies.

Tres indíxenas de Tierra de Fuego que embarcaran durante a primeira viaxe do Beagle pasaron un ano en Inglaterra e logo foron levados de novo á Tierra de Fuego como misioneiros. Darwin vía neles xentes amigable e civilizada mais os seus parentes só os vían como "miserables e salvaxes degradados", coma unha forma máis de animal doméstico. Para Darwin as diferenzas non eran máis que as propias dos diferentes avances culturais e non unha inferioridade racial. En contra do que moitos dos seus amigos científicos opinaban non había xa un insalvable salto entre os humanos e os animais. Tras un ano de misión eses nativos xa abandonara a idea da misión e vivía casados coma outros nativos máis sen desexo ningún por volver Inglaterra.

Darwin viviu un tremor de terra estando en Chile e obtivo evidencias de que a terra se levantara. Na cima dos Andes identificou cunchas mariñas e outros fósiles de árbores que medran á beira da area do mar. Isto condúceo a propoñer que segundo a terra se erguía, as illas oceánicas se afunden e os arrecifes de corais medran rodeándoas formando atois.

Nas Illas Galápagos, de orixe xeolóxica recente, Darwin procurou probas relacionando a vida salvaxe a un "centro de creación" ancestral e atopouse con que os paxaros mimedes, Mimidae, estaban emparentados cos que vira en Chile mais variaban de illa en illa. Igualmente, puido oír falar de que a forma das coirazas das tartarugas permitía dicir que illa eran; mais nunca puido comprobar isto xa que non deu recollido as coirazas mesmo cando eran prato habitual a bordo do barco. En Australia, a rata canguro, Potoroidae, e o ornitorrinco resultáronlle tan estraños que Darwin chegou a pensar que foran obra de dous Creadores diferentes. Tamén en Australia puido comprobar o "bo humor e a amabilidade" dos aborixes australianos e describir a súa retirada dos territorios forzados polos asentamentos europeos.

O Beagle investigou a formación do atoles das Illas Cocos revelando información importante para contrastar as hipóteses de Darwin ó respecto. FritzRoy comezou nese momento a escribir as "Narrativas" oficiais da viaxes do Beagle e, tras lelas, propuxo que o diario de Darwin fora incorporado nese rexistro. O diario de Darwin sería posteriormente rescrito coma un terceiro volume por separado adicado soamente á historia natural.

En Cidade do Cabo Darwin e FritzRoy coñecerían a John Herschel, que lle escribira recentemente a Lyell loando o seu uniformismo e abrindo amplas especulacións acerca do "misterio dos misterios, a substitución dunhas especies por outras" pois era "unha contradición natural ó proceso milagreiro" (en alusión á creación). Ó organizar as súas notas Darwin, cando xa o barco se dirixía cara o seu país, escribiu que se as súas pescudas acerca dos Mimidae, as tartarugas e os raposos das Illas Malvinas eran correctas daquela "eses feitos atentan contra idea de que as especies son algo estable",inda que rematou por moi sutilmente cambiar esa frase escribindo "poderían atentar". Posteriormente escribiría que tales feitos lle "parecían mostrar luz acerca da orixe das especies".

Concepción da Teoría Evolutiva[editar | editar a fonte]

Sendo inda un home novo, Charles Darwin ingresa con honores na elite científica

Cando o Beagle volve a porto o 2 de Outubro de 1836 Darwin xa era unha celebridade nos círculos científicos pois un ano antes, en Decembro de 1835 Henslow encargarase de gabar ó seu pupilo entre o gremio repartindo panfletos coas súas cartas xeolóxicas. Ó retornar á súa Inglaterra natal Darwin visita primeiro a familiares na súa casa de Shrewsbury e logo apresúrase a ir a Cambridge para ver a Henslow, quen lle recomendara buscar naturalistas que aceptaran trata-los espécimes botánicos que fora recollendo durante a viaxe. Como o pai de Darwin xa lle tiña preparados fondos para que se puidera manter exclusivamente dedicado á misión científica, Darwin acode as institucións de Londres para obter recoñecemento e na procura de expertos que describan as súas coleccións. Os zoólogos naquela hora tiñan morea de traballo no campo descritivo así que os espécimes da súa colección corrían un serio perigo de acabar sendo gardados sen describir.

Charles Lyell ansiosamente recibirá a Darwin e coñecerao por primeira vez o 29 de Outubro dese ano. Lyell preséntalle ó biólogo, anatomista e paleontólogo Richard Owen, quen dispuña de espazo no Real Colexio de Cirurxiáns británico onde había o material do necesario para o estudo dos fósiles que Darwin recollera. Os resultados dos traballos de Owen inclúen un preguiceiros extinto xigante, un esqueleto case completo de Scelidotherium, o Toxodon que era similar a un roedor e do tamaño dun hipopótamo e similar a unha capibara. Os fragmentos de coiraza pertencían ó Glyptodon, un armadillo xigante, tal e como Darwin pensara inicialmente. Estas especies extintas eran todas semellantes a especies vivas de América do Sur.

A mediados de Decembro Darwin alóxase en Cambridge para organizar o traballo das súas coleccións e reescribir o seu Xornal. Daquela escribe o seu primeiro informe científico no que describe a lenta elevación das masas suramericanas e leo ante a Sociedade Xeolóxica de Londres o 4 de Xaneiro de 1837 co entusiasta apoio de Lyell. Ese mesmo día presenta os seus espécimes de mamíferos e paxaros na Sociedade Zoolóxica. O ornitólogo John Gould axiña anunciaría que os paxaros das Illas Galápagos que Darwin relacionara con outros xéneros, son en realidade doce especies de frinxilifos, pinzóns. O 17 de febreiro Darwin foi elixido para o Consello da Sociedade Xeolóxica e nesa mesma data a presentación presidencial de Lyell informa das descubertas de Owen relativos ós fósiles de Darwin, facendo fincapé na continuidade xeográfica das especies, como proba das súas ideas uniformistas.

A primeiros de Marzo Darwin trasládase a Londres para estar preto do seu traballo e únese ó círculo social de científicos e expertos de Lyell, como Charles Babbage, quen chegou a describir a Deus coma un programador de leis. As cartas de John Herschel relativas ó "misterio dos misterios", a orixe das especies, foron amplamente discutidas buscando explicacións nas leis científicas e non en milagres. Darwin permaneceu co seu irmán librepensador Erasmus, quen pertencía ós círculos do Partido Británico Whig e amigo persoal de Harriet Marineau,defensora do maltusianismo que sostiña a controvertida idea das reformas das leis dos pobres británica que pretendía parar que o benestar causara máis superpoboación e máis pobreza. Harriet Martineau, como unitaria aceptaba as implicacións radicais da transmutación das especies que Edmond Grant e a escola de cirurxiáns influenciados por Geoffroy mais que os anglicanos defensores da orde social desbotaban.

Na súa primeira xuntanza para discutir as súas descubertas, Gould fálalle a Darwin de que os mímidae das diferentes illas eran especies separadas, non simplemente variedades, e que o grupo de pinzós incluía ós carrizos. Darwin, quen non recollera información dos pinzóns por illa, busca localizalos a partir de notas de outros no Beagle, incluíndo as de FritRoy. Efectivamente, as dúas rheas eran especies separadas e así, o 14 de Marzo Darwin anuncia que a súa distribución cambiou avanzando cara ó sur.

A mediados de Xullo do 1837 Darwin comeza o seu libro de notas "b" para falar da "transmutación das especies", no que aparece na páxina escrito un "Penso" enriba do que é o primeiro esbozo dunha árbore evolutiva

A mediados de marzo, Darwin especula no seu "libro de notas vermello" acerca da posibilidade de que "unha especies se transforme noutra" como posible explicación da distribución das especies vivas e das extintas. As súas divagacións sobre do tempo de vida e a reprodución asexual e sexual conforman un libro de notas "B" no que a mediados de Xullo anota que as variación na descendencia "para se adaptar e alterar a raza fronte a un mundo cambiante" explican os casos das tartarugas das Galápagos, os mímidae e as rheas. Nese momento representa a descendencia coma unha árbore ramificada, logo as ramificacións xenealóxicas dun único árbore evolutivo e escribe que "é absurdo falar de que un animal sexa superior a outro", clara referencia descartando as ideas lamarquianas de liñazas mutando a formas superiores.

Exceso de traballo, enfermidade e o seu casamento[editar | editar a fonte]

Mentres traballaba intensamente no estudo da transmutación, Darwin acabou acumulando ainda máis traballo. Cando estaba a reescribir o seu xornal, asumiu a edición e publicación do informe de expertos das súas coleccións, e a canda Henslow obtivo unha subvención do Tesouro de 1,000 £ para a promoción da publicación de varios volumes da Zooloxía da Expedición do H.M.S Beagle. Ampliou ese financiamento para incluír os seus libros planificados de xeoloxía, aceptando datas de publicacións co editor que non eran nada realistas. Sendo o comezo da época Victoriana, Darwin esforzouse na escritura do seu Xornal e no agosto do 1837 comezou facer as correccións dos preparativos para a impresión.

A saúde de Darwin sufriu desta presión de traballo. O 20 de setembro el tivo "unha incomoda palpitación do corazón", co que os seus doutores lle aconsellaron a obriga de "liquidar todo o traballo" e irse a descansar ao rural por unhas semanas. Despois dunha visita a Shrewsbury xuntouse cos seus parentes de Wedgwood no caserío de Maer Hall, en Maer, mais tanta presión por que lles relatase contos das súas viaxes eses días de repouso non lle serviron para tal. A súa cariñosa e intelixente curmá Emma Wedgewoo, de nove meses máis ca Darwin, dedicábase a coidar a súa tía. O seu tio Jos mencionoulle naquela hora un espazo de terras onde as pedras de cinza desapareceran enterradas por lodeiras e suxeriulle que iso era froito do traballo das lombrigas, o que lle inspirou "unha nova e importante teoría" na formación do solo e que Darwin presentaría na Sociedade de Xeoloxía o 1 de novembro.

William Whewell promoveu que Darwin se fixera cargo da Secretaría Xeral da Sociedade de Xeoloxía. Inda que inicialmente se negou, aceptou o posto en marzo do 1838. Malia a rutina na escritura e edición dos informes do Beagle, Darwin fixo importantes avances na transmutación ao aproveitar cada oportunidade de non só lle preguntar a naturalistas senón tamén a xente con experiencia práctica como agricultores e granxeiros de porcos. Co tempo nesta investigación foi obtendo información dos seus familiares e fillos, o mordomo da familia, da veciñanza, dos colonialistas e doutros compañeiros de expedicións oceanográficas. Desde sempre tivo na conciencia a humanidade nas súas especulacións e anotou as o 28 de marzo do 1938 os comportamentos infantís que lle viu aos orangutáns.

As infeccións pasáronlle factura e en xuño encamou por varios días con problemas estomacais, dores de cabeza e síntomas cardíacos. O resto da súa vida tivo repetidamente incapacidades con períodos de dores estomacais, vómitos, furúnculos, palpitacións, balanceos e outros síntomas, que en particular se lle daban durante os momentos de estrés como era en reunións e visitas no eido social. A causa da enfermidade de Darwin aínda se descoñece e sempre os tratamentos que lle deron non obtiveron bo resultado.

O 23 de xuño tomouse unhas vacacións e foi unha ruta xeolóxica en Escocia. Visitou Glen Roy desfutándoo con bo tempo e que lle deixou ver as "pistas" ao vales das tres ladeiras. Mais tarde publicaría a súa visión de que esas eran formacións costeiras de praia, inda que máis tarde tivo que aceptar que se traban de liñas de costa de lagos postglaciales.

Xa unha vez totalmente recuperado, volveu de Shrewsbury en xullo. Acostumaba a facer notas diarias sobre da alimentación dos animais, anotar ideas ou cuestións que ao chou lle viñan a cabeza sobre de carreiras ou prospectivas e facéndoo en notas de papel debaixo de dous cabezallos, a un chamáballe María e ao outro Non é María. Eran apuntamentos de vantaxes como que "a constante compañía e un amigo de idade vella;... mellor ca un can calquera" e de desvantaxes como "menos cartos para libros" e "terrible perda de tempo.". Despois de decidirse a favor e telo debatido co seu pai, visitou a Emma o 29 de xullo. Non lle propuxo casamento mais, e en contra do seu pai, mencionaoulle ideas que tiña sobre da transmutación.

Malthus e a selección natural[editar | editar a fonte]

Continuando as súas investigacións en Londres, a ampla cantidade de lecturas feita incluía agora a sexta edición de Ensaio sobre o principio da poboación de Malthus e no 28 de setembro do 1838 fixo un apunte aseverando que "a poboación [humana], inda que comprobar, iría facéndose o dobre cada vinte e cinco anos, ou aumentaría nun ratio xeométrico", isto é, nunha progresión xeométrica que faría que as poboacións pronto excederan as fontes de recursos de alimentos existentes, algo que hoxe se coñece como a catástrofe de malthusiana. Darwin estaba formado abondo como para comparala coa "batalla das especies" de plantas e a súa loita pola súa existencia na natureza proposta por de Cadolle, e que explica como o número de individuos dunha especie se mantén estable. Xa que as especies sempre se reproducen por riba dos recursos existentes dispoñibles, as variacións favorables farían que eses organismos estiveran máis capacitados para sobrevivir e pasar á súa prole esas variacións, namentres que as variacións desfavorables se perderían. Escribiu que "a causa final desta cuña ten que ser a escolla da estrutura axeitada, e adaptala aos cambios", co que "un pode dicir que hai unha forza coma un cento de cuñas intentando forzar a cada unha das estruturas adaptadas nos fallos da economía da natureza, ou máis ben formando cuñas empurrando cara a fora aos máis febles"

Como máis tarde escribía na súa autobiografía:

"En outubro do 1838, isto é, quince meses despois de que comezara a miña pescuda sistemática, deuse que lin con ledicia a Malthus falando da Poboación, e estando ben preparado para apreciar como é a loita pola supervivencia que existe en todos os lados por ter observado de xeito continuo hábitats de animais e plantas, iso fixo que caera na conta que baixo esas circunstancias as variacións favorables tenderían a se conservar, e as desfavorables a ser destruídas. O resultado disto sería a formación de novas especies. Así, con iso, cheguei ao fin a unha teoría coa que traballar..."

A mediados de decembro Darwin viu a semellanza entre os granxeiros escollendo as mellores razas por selección artificial e a natureza maltusiana seleccionando aleatoriamente variantes de xeito que "cada parte das novas estruturas adquiridas fora totalmente práctica e perfecta" e pensou nesta comparanza como "unha fermosa parte da miña teoría". Máis tarde chamaríalle a esta teoría a selección natural, unha analoxía co que denominara selección artificial da reprodución selectiva.

O 11 de novembro volveu para Maer e propúxolle casamento a Emma, unha vez máis contándolle antes todas as súas ideas. Ela aceptouno e como máis tarde relatou en cartas de amor, valorábao pola súa mente aberta a compartir as diferenzas, recalcando a súa propia crenza no unitarismo e a súa preocupación de que esa diferenza os puidera separar máis adiante na súa relación. No momento en que el se encargara da busca de fogar en Londres, continuaron as súas caídas por enfermidade e Emma escribíalle incentivándoo a que repousara. Dicíalle frases como "Así que non estas enfermo máis, meu prezado Charley, ata que eu te poida coidar". El atopou a que logo lle chamaron a "Cabana do Guacamaio", polos interiores de cores cálidas, situada na rúa Gower de Londres. Ese inverno moveron o seu "museo" para o novo fogar. O 24 de xaneiro do 1839 Darwin foi escolleito como parte da Royal Society.

Ese 29 de xaneiro, Darwin e Emma Wedgewood casaron en Maer nunha cerimonia anglicana organizada polo Unitarios e ao saír da mesma mudáronse a Londres ao seu novo fogar.

Libros de xeoloxía, Percebes e investigación en evolución[editar | editar a fonte]

Darwin nos seus trinta anos de idade, co seu fillo vestido cunha casaca no seu colo.

Nese momento Darwin tiña xa o marco conceptual da súa teoría da selección natural "coa que poder traballa" sendo esta "o principal entretemento". A súa liña de investigación incluía unha intensa selección artificial de plantas e animais co fin de mostrar que as especies non estaban fixadas así como investigar moitas máis ideas que detallaran e lle deran peso a súa teoría. Durante quince anos este traballo estivo ás caladas por detrás do seu principal de escribir sobre xeoloxía e realizar informes de especialista para as coleccións do Beagle.

Cando se publicou a Narración de FritzRoy en maio de 1839, o xornal de Darwin Xornal e Anotacións da viaxe do Beagle converteuse nun éxito no seu terceiro volume e acabou por se publicar independentemente máis tarde ese mesmo ano. Antes no ano 1842 Darwin escribira sobre das súas ideas a Charles Lyell, quen lle indicou que a súa achega era " negar que se vira o comezo da división de especies".

O libro A Estrutura e a Distribución dos Arrecifes de Coral de Darwin, acerca da teoría da formación de atoles publicouse en maio do 1842, despois de máis de tres anos de traballo. A continuación desa publicación foi cando comezo o "esbozo a lapis" da súa teoría da selección natural.

Para escapar das presións que aturaban en Londres, a familia mudouse a o pobo de Down House ese septembro. O 11 de xaneiro do 1844 Darwin mencionou o postulado da súa teoría ao botánico Joseph Dalton Hooker escribíndolle con retranca melodramática que "é como confesar un asasinato". Hooker respondeulle que na súa opinión "Pode ter habido unha serie de producións en diferentes puntos, e así mesmo un cambio gradual nas especies. Estaría amplamente encantado de lle escoitar como pensa que se pode producir este cambios, xa que ningunha das opinións expostas ata o de agora para este tema me satisfán"

O carreiro o que Darwin lle chamaba "o pé de area" e que era o seu "carreiro de pensamento"

En xullo Darwin xa tiña enchido o seu "esbozo" e conseguira un "Ensaio", que se ampliaría cos resultados das súas investigacións se é que morrera de xeito prematuro. En novembro o libro best-seller sensacionalista, que se publicou de xeito anónimo, Vestixios da Historia Natural da Creación fixo que se puxera moita atención na transmutación. Darwin superara o reparo de deixara de lado a pasara da súa iniciación á xeoloxía e zooloxía, mais ainda así revisou con calma os seus argumentos. O debate vivo estourou e continuou vendendo ben, malia que moitos científicos o refutaban con desprezo.

Darwin rematou o seu terceiro libro xeolóxico no 1846. Nese momento aviváraselle a fascinación e a expericia en invertebrados mariños, que comezara nos seus días de estudante con Grant, por terse adicado á disección e clasificación de percebes que se recolleran na expedición, e cos que desfrutou observando belas estruturas e comparándoas con outras similares. No 1847 Hooker leu o "Ensaio" e envioulle notas que a Darwin lle deron unha necesitada calma da necesidade de ter opinións e suxestións. Hooker ainda así negouse a afirmalo e cuestionou a oposición de Darwin aos continuos actos da creación.

Intentando mellor a súa mala saúde crónica, Darwin foi no 1849 ao spa do Doutor James Gully en Malvern e sorprendeuse de verse mellorado coa hidroterapia. Máis adiante no 1851 a súa prezada filla Annie enfermou e iso fíxoo que el volvera a pensar en que a súa enfermidade se herdaba. Anne morreu despois dunha longa serie de crises.

Despois de oito anos de traballo cos percebes, a súa Teoría de Darwin permitiulle atopar "homoloxías" mostrando que lixeiros cambios en partes do corpo serven para acadar diferentes funcións que cumpran as restricións de novas condicións, que atopase que nalgúns xéneros os pequenos machos parasitan a hermafroditas o cal revela que un estadío intermedio na evolución dos distintos sexos.

No 1853 acadou a medalla real da Royal Society e gañou a súa reputación como biólogo. Retomou o seu traballo nas especies no 1854 e en novembro dese ano decatouse de que a diverxencia nos caracteres dos descendentes poderían ser explicados pola adaptación destes a "os diversificados lugares na economía da natureza".

Publicación da teoría da selección natural[editar | editar a fonte]

Foto de estudo que mostra a característica testa e ollos profundos de Darwin. Di de si mesmo mesta foto que "se eu realmente teño tan mala expresión na face, como esa miña foto dá, como é logo que se sorprendan as miñas propias amizades dela".

A comezos do 1856 Darwin estaba investigando se os ovos e a sementes poderían sobrevivir a viaxes a través dos fluxos de corrente de auga e conseguir que as especies puideran colonizar ó longo dos océanos. Hooker aumentaba nas súas dúbidas da visión tradicional de que as especies eran fixas, mais o seu novo amigo Thomas Henry Huxley xa era un firme detractor da transmutación das especies. Lyell estaba intrigado nas especulacións de Darwin ainda sen caer na dimensión real diso. Cando leu a publicación de Alfred Russel Wallace, a "Sobre da lei que regula a introdución de novas especies", apreciou similitudes coas ideas de Darwin e fixo que se achegara a Darwin e motivalo a que publicase para establecer o seu precedente. Inda que Darwin non apreciou risco ningún, comezou a traballar na súa pequena publicación. Atopar solucións a preguntas complexas levouno a incentivalo continuamente e ampliou o seu plan de traballo a escribir un "gran libro sobre das especies" titulado "Selección Natural". Continuou coas súas investigacións, obtendo máis información e espécimes de naturalistas de todo o mundo, entre os cales estaba Wallace, quen traballaba en Borneo. O botánico americano Asa Gray mostrou un interese parecido e o 5 de setembro de 1857 Darwin envioulle a Gray unha lista detallada das súas ideas, onde ía un resumo de "Selección Natural". En decembro Darwin recibiu unha carta de Wallace preguntándolle se o libro ía explorar as orixes do home. Respondeulle que ía evitar ese punto, "tan rodeado de prexuízos", e animouno a que postulase a súa teoría e engadiu que "Eu irei máis aló ca ti".

O libro de Darwin só estaba en parte escrito cando o 18 de xuño do 1858 recibiu un artigo de Wallace describindo a selección natural. Atónito por ter sido "anticipado", Darwin envioullo artigo a Lyell, como lle pedía Wallace, e inda que Wallace non preguntara por publicación ningunha, Darwin suxeriulle que o remitirse a calquera xornal que el estimase. A súa familia estaba en crise cos rapaces das vilas que estaban a morrer de escarlatina co que lle deixou o tema nas mans de Lyell and Hooker. Despois de varios debates, decidíronse por realizar unha presentación conxunta na Linnean Society o 1 de xullo sobre "A Tendencia das Especies a Formar Variedades e a Perpetuación de Variedades e Especies por Medios Naturais de Selección". Porén, o neno de Darwin morreu de escarlatina e estaba moi afectado como para asistir.

Nese momento houbo moi pouca atención no anuncio da teoría, mesmo chegando a darse a opinión do presidente da Linnean Society dicindo en maio do 1859 que fora un ano que non estivera marcado por ningunha descuberta revolucionaria. Darwin seguiu pelexando durante trece meses para producir un resumo do seu "gran libro" por padecer de enfermidades, inda que moito máis que apoiado polos seus amigos científicos. Lyell conseguiulle que fora publicado por John Murray.

A orixe das especies conseguiu facerse inesperadamente popular, pasando de non chegar as subscricións para a primeira impresión de 1,250 copias ata chegar a ser o libro máis vendido o 22 de novembro do 1859. A súa única referencia á evolución humana foi que un sutil que se "lle dará luz á orixe do home e á súa historia". A súa teoría está afirmada directamente na introdución:

Segundo haxa máis individuos de cada especie que nazan e teñan posibilidades de sobrevivir, e segundo, consecuentemente, haxa cada vez máis competencia por sobrevivir, darase que calquera ser, se cambia si mesmo lixeiramente e de calquera xeito para o seu beneficio, terá unha maior probabilidade de sobrevivir, e polo tanto será "seleccionado de xeito natural". Dende o firme principio da herdanza, calquera variedade escolleita tenderá a propagar as súas novas e modificadas melloras.

Resaltou un claro caso para ancestro comun, e ao final do libro concluíu que:

Hai unha grandeza nesta visión da vida, cos seus fortes poderes, que lle tivera dado alento a varias formas ou a unha; e que, mentres que este planeta estivo orbitando seguindo a estricta lei da gravidade, a partir dun tan simple inicio sen fin as formas máis belas e máis maravillosas teñen, e están, evolucionando

A última palabra era a única variante de "evolucionado" que saíu en calquera das primeiras cinco edicións do libro. Evolucionismo nese momento estaba vencellado a outros conceptos, principalmente relacionados co desenvolvemento embrionario. Darwin cita por primeira vez a palabra evolución en O Descendente do Home, e a Selección en Relación co Sexo, publicado no 1871. Non chega a engadir o termo ata a o 1872 na sexta edición de A orixe das Especies.

As respostas á publicación[editar | editar a fonte]

Durante as vacacións do 1869 da familia de Darwin na súa cabana da Illa de Whight, Julia Margaret Cameron fíxolle retratos mostrando a súa longa barba que el deixara medrar entre os 1862 e o 1866.
Unha caricatura do 1871 trala publicación de O Descendente do Home que se fixo das típicas e na que se mostraba a Darwin con corpo de gorila, e co que realmente o estaban a popularizar como o autor principal da teoría evolutiva

O libro acadou un amplo interese internacional, con menos controversia que a que xeraran os Vestixios da Historia Natural da Creación. Inda que a enfermidade de Darwin o mantivo fóra dos debates públicos, escudriñou con afán todas as repostas dos científicos se facían, desde as que saían nas edicións de prensa, nas revisións, en artigos, en sátiras e caricaturas, e comentounas con colegas de todo o mundo por correspondencia postal. Darwin tan só tiña comentado que "a luz aparecerá sobre da orixe do home", mais a primeira revisión achacou que fixera con iso un credo das ideas dos "homes saídos dos monos" a partir dos Vestixios. Entre as primeiras respostas favorables deuse a de Huxley aprobeitándoa e rebatendo contra Richar Owen, un asentado científico ao que Huxley intentaba desbancar. En abri, a revisión de Owen atacou aos amigos de Darwin e desprestixiou as ideas destes, enfurecendo a Darwin por tal, mais Owen e outros máis comezaron a promocionar ideas de evolución guiada por forzas supernaturais.

A resposta da Igrexa de Inglaterra foi unha mestura. Os antigos titores de Darwin de Cambrige Adam Sedgwick e Jon Stevens Henslow desbotaron as súas ideas, mais os clérigos liberias interpretaron a selección natural como un instrumento froito do deseño de Deus, mesmo o clérigo Charles Kingsley mostrando que o via como "tan noble como a cancepción da Deidade". No 1860 a publicación de Ensaios e Revisións polos teólogos liberais anglicanos trataron de difuminar a proposta de Darwin coas súas ideas que incluían a de o alto cristianismo estar sendo atacado polas autoridades da igrexa nunha herexía. O matemático Baden Powel argumentou que as miragres rompían as leis de Deus co que e louvou que "O Señor Darwin ergueu o maxistral volume do gran pincipio das propias forzas da natureza que evolucionan por si soas". Asa Gray debateu sobre de teoloxía con Darwin e chegou a importar e distribuir os panfletos de Grey a favor da evolución teística, a liña que é a favor de que as ensinanzas de Deus non serían contrarías a comprensión científica das evolución biolóxica, e que dician que A selección natural non é inconsitente coa Teoloxía Natural. A máis famosa das confrontacións foi en público no debate de evolución de Oxfor no 1860, durante o encontro da Asociación Británica para os Avance en Ciencia, e na que o Bispo de Oxford Samuel Wilberforce, inda que non se mostraba contrario á transmutación de especies, refutou a explicación de Darwin de que os homes proviñan de primates. Joseph Hooker argumentou moi a favor de Darwin e Thomas Huxley fixo a súa histórica afirmación, que prefería ben ter sido descendente dun primate máis ca dun humano que desaprobeita os seus regalos, e que chegaría a ser un símbolo do triunfo da ciencia sobre da relixión.

Incluso os moi achegados amigos de Darwin, Gray, Hooker, Huxley e Lyell ainda lle mostraban varios reparos inda que lle daban un forte apoio, como outros tantos, moi especialmente os naturalistas máis mozos. Grey e Lyell buscaron a reconciliación enter a ciencia e a relixión, mais Huxley describiu a polarización que sería entre a relixión a ciencia. Batallou fortemente contra a autoridade dos clérigos na educación, co fin de depoñer a amateurs no reinado da igrexa e os aristócratas e coa axuda de Owen ao se mostrar a favor de novos científicos profesionais. As afirmacións de Owen de que a anatomía cerebral dos humanos era unha evidencia de que a orde biolóxica dos humanos estaba separada do resto dos primates foron desbotadas por Huxley nunha longa e forte disputa, que chegaría ser parodiada como a Gran cuestión do hipocampo, e véndose Owen perdendo crédito científico.

O darwinismo chegou a ser un movemento que cubría un amplo rango de ideas evolutivas. No 1863 a teoría das Evidencias Xeolóxicas da Antigüidade do Home de Lyell fixo que a prehistoria acadara popularidade, inda que as súas cautelas na evolución desanimaban a Darwin. Semanas despois o libro de Evidencias do home como parte da natureza de Huxley demostraba que anatomicamente os humanos son primates e pouco máis tarde O naturalista no Río Amazonas de Henry Walter Bates ofrecia datos empíricos da selección natural. Os movementos persoais de xente de alto rango fixo que a Darwin se lle outorgara o maior rango honorífico científico en Gran Bretaña: a Copley Medal da Royal Society que lle foi asignada o 3 de novembro do 1864. Ese mesmo día Huxley mantivo a primeira quedada de influíntes, o X Club, adicada a "ciencia, pura e libre, sen atrancos de dogmas relixiosos". Ao final desa década a meirande parte dos científicos mostrábanse convencidos de que a evolución ocurría, mais só unha minoría apoiaba a postura de Darwin de que acontecía polo mecanismo de selección natural.

A Orixe das Especies foi traducida a multitude de linguas, chegando a se converter nun libro básico da ciencia que atraeu con atención a multitude de xente de difentes eidos, mesmo homes traballadores que desfrutaban das lecturas de Huxley. A teoría de Darwin tamén resoou grazas a varios movementos desa época chegando a se converter nunha figura da cultura popular. As parodias de caricaturistas seguian, como era tradición, a se esmofar debuxando xente con corpos de animais, algo que na Gran Bretaña lle permitiu á teoría de Darwin marcarse como a raíña da popularidade.Estando enfermo Darwin deixo medrar a barba e cando no 1866 apareceu de novo en público as caricaturas fixéronse eco del e caricaturizarono como un primate, algo que fixo sucumbir todos os conceptos de evolucionismo e que desde aquela este se entendera como a posición do darwinismo.

O descendente do home, a selección sexual e a botánica[editar | editar a fonte]

No 1878, un cada día máis famoso Darwin e con anos de enfermidade sobre das súas costas

Malia os repetidos andazos de enfermidades dos seus anteriores vinte anos de vida, o traballo de Darwin seguiu en pé. Xa tendo publicado A Orixe das Especies como un resumo da súa teoría, enfocouse na experimentación, a investigación e na edición do seu "gran libro". Fixo unha exploración da ascendencia humana desde os animais predecesores incluíndo a evolución da sociedade e das capacidades mentais e ademais fixo estudos para explicar a a beleza decorativa na vida salvaxe e na diversificación en plantas innovadoras.

As súas pescudas sobre da polinización de insectos deu froito en que no 1861 publicara estudos novidosos sobre orquídeas salvaxes, que mostrarían a atracción de avelaíñas concretas e o mantemento da fertilización cruzada. No 1862 en A fertilización das orquídeas publicou a súa primeira demostración detallada da capacidade de selección natural que explicaría as relacións ecolóxicas complexas, facendo afirmacións comprobables. Estando empiorando a nivel de saúde, coidábase descansando na cama nun dormitorio cheo de experimentos innovadores destinados á busca dos movementos das planta rubideiras. Entre os visitantes que máis aprezaban o encontro atopábase Ernst Haeckel, un fervoroso propoñente do Darwinismo incorporando o lamarckismo e o idealismo de Goethe. Wallace seguiu apoíandoo, malia que aumentaba a súa orientación ao espiritualismo.

A variación dos animais e as plantas pola domesticación do 1868 foi a súa primeira parte do planificado "gran libro" de Darwin. Nese ía detallada a súa infructífera hipótese da panxénese intentando explicar a herdanza. Vendeuse nun chiscar de ollos, malia ao seu amplo volume, e foi traducido tamén a unha chea de linguas. Escribiu case o total dunha segunda parte, sobre da selección natural, mais non chegou a ser publicada ainda vivindo.

Almanaque Punch do 1882, que saiu pouco antes da morte de Darwin e que o esboza entre unha maraña xurdida do caos da burguesía Victoriana cunha lenda que di Un home non é máis ca un verme.

Lyell xa fixera coñecida a prehistoria humana e Huxley revelara que os humanos son anatomicamente primates. Coa publicación de O descendente do home, a seleccióne a relación co sexo no 1871, Darwin deixou á luz multitude de probas que mostran que os humanos son animais, cunha continuidade de atributos físicos e mentais, mostrou que a selección sexual explica as características anatómicas nada prácticas como o é a plumaxe nos pavos reais, como nos humanos evoluciona a cultura, as diferenzas entre sexos, e as características raciais; mais sempre enfatizando que os humanos son só unha única especie.

A súa investigación usando imaxes ampliouse no 1872 co seu libro A expresión das emocións nos humanos e nos animais converténdose nun dos primeiros libros con fotografías impresas. Nese libro discute a evolución da sicoloxía humana e a súa continuidade co comportamento animal. Ámbolos dous libros fixéronse populares e fixeron que Darwin quedase impresionado como esas súas percepcións se acolleran por parte da sociedade, mesmo facendo fincapé en que "todos están a falr sobre iso sen quedar pasmados". A súa conclusión foi "que a xente con todas as súas nobres cualidades, coa simpatía que lles fai que che lles doia polos máis batidos, coa benevolencia que vai máis aló da xente e chega as máis entrañables criaturas vivintes, co seu intelecto propio de deuses que lles permite entrar nos movementos e na constitución do sistema solar - co semellante soñado poder - o Home inda leva no armazón do seu corpo a indeleble estampa da súa humilde orixe".

Os seus experimentos relacionados coa evolución e as investigacións deron froito as publicacións dos libros de Plantas insectívoras e Os efectos da fertilización cruzada e autofertilización no Reino Vexetal, sobre diferentes formas nas flores en plantas das mesmas especies, e O poder do movemento nas plantas. No seu derradeiro libro retornou a A formación de mofo de vexeitais pola acción das lombrigas.

Morte e legado[editar | editar a fonte]

A Down House, o fogar de Darwin e onde traballou nas teorías da evolución e a selección natural.
A publicación en The Graphics o 6 de maio de 1882 mostrando o funeral de Charles Darwin na Abadía de Westminster.

No 1882 foi diagnosticado co que se chamaba anxina pectoral, e que naquel momento era como se coñecía unha trombose coronaria e infección cardíaca. No momento da súa morte os facultativos diagnosticáronlle "ataque anxínicos" e "fallo cardíaco".

Morreu en Down House o 19 de abril de 1882. As súas últimas palabras para a súa familia foron dicíndolle a Emma "Non lle teño o máis mínimo temor á morte - Lembra a boa vida que fuches para min - Dille a todos os fillos meus que o bos que me foron", logo, mentres repousaba, repetiulle a Henrietta e Francias "Case vale a pena estar enferomo para que me atendades vós".

Esperaba ser enterrado no adro da igrexa de Santa María en Downe, mais por petición de colegas de Darwin despois de peticións ante o parlamento, William Spottiswoode, presidente da Royal Society foi quen de que se levara a cabo o enterro de Darwin en Westminster Abbey, ao lado de John Herschel e Isaac Newton. Darwin deixou convencidos a moitos científicos que a evolución como descendencia con modificacións era verdadeira e fóronlle dados os méritos de gran científico de ideas revolucionarias. Inda que moi poucos concordaban con el na súa visión de que "a selección natural foi o principal pero non o único medio de modificación", concedéuselle en xuño do 1909 por máis de 400 oficiais e científicos de todo o mundo, reunidos en Cambridge celebrando a conmemoración do seu centenario e o quinceavo aniversario da publicación A orixe das especies.

Durante este periodo, ao que se lle chamou o eclipse do Darwinismo, propuxéronse varias alternativas de mecanismos evolutivos mais que terían probado non ser correctos. O desenvolvemento da síntese evolutiva moderna a partir da década do 1930 e do 1950, xunguindo a selección natural coa xenética de poboacións e a xenética de mendel, deu froito a un amplo consenso científico de que a selección natural é o mecanismo evolutivo básico. A síntese é un marco conceptual de referencia para calquera debate actual modificacións das teorías propostas.

Fillos[editar | editar a fonte]

Fillos de Charles Darwin
William Erasmus Darwin (27 de decembro de 1839 – 1914)
Anne Elizabeth Darwin (2 de marzo de 1841 – 23 abril de 1851)
Mary Eleanor Darwin (23 septembro de 1842 – 16 outubro de 1842)
Henrietta Emma Darwin, Etty (25 de setembro de1843 – 1929)
George Howard Darwin (9 de xullo de 1845 – 7 de decembro de 1912)
Elizabeth Darwin, Bessy (8 de xullo de 1847 – 1926)
Francis Darwin (16 de agosto de 1848 – 19 de setembro de 1925)
Leonard Darwin (15 de xaneiro de 1850 – 26 de marzo de 1943)
Horace Darwin (13 de maio de 1851 – 29 de setemebro 1928)
Charles Waring Darwin (6 de decembro de 1856 – 28 de xuño de 1858)

A parella dos Darwin tivo dez fillos. Dou morreron na súa infancia e Annie á idade de só dez anos, o que lle causou unha moi notable angustia aos seus pais. Charles fíxose un deboto pais e máis que atento cos seus fillos. Sempre que os via enfermos preocupábase por se ter casado cunha curmá e que iso se dera por endogamia. Mesmo chegou a evaluar nos seus escritos as vantaxes de cruzamento entre moitos organismo. E inda que lle tivese preocupado, a meirande parte dos seus fillos que viviron chegaron a ter carreiras destacables.

De entre os fillos que lle viviron, George, Francis e Horace chegaron a académicos da Royal Society, distinguidos astrónomos, botánicos e enxeñeiros civís, respectivamente. O outro fillo Leonard chegou a soldado, político, economista e euxenitista, así como mentor do estatista e biólogo evolutivo Ronald Fisher.

Obra bibliográfica[editar | editar a fonte]

Darwin foi un prolífico escritor. Incluso sen teren publicado o seu traballo acerca da evolución xa se tería convertido nun científico con alta reputación por ser un dos autores da A viaxe do Beagle, un xeólogo que poublicou un extenso traballo na Sudamérica e descifrou a formación dos atols de corais e como biólogo a máis extensa publicación sobre de percebes. Na súa obra A orixe das especies máis que loce na súa bibliografía, os seus libros de botánica, que inclúe O poder do movemento en plantas, foron estudos inovadores moi importantes e que acabaron sendo as súas obras, coa publicación da A formación de mofo de vexetais pola acción das lombrigas.

A referencia bibliográfica que se fará aquí é só un listado parcial dos escritos de Charles Darwin, mais no que se citan os seus traballos fundamentais. Os textos da súa bibliografía están dispoñíbles baixo dominio público no Proxecto Gutenberg.

Libros[editar | editar a fonte]

  • 1829–1832. Rexistro de captura de insectos no Stephens, J. F., Ilustracións da entomoloxía británica
  • 1835: Extractos das cartas ao Profesor Henslow
  • 1836: UNHA CARTA, Contén o estado moral do estado de Tahití, Nova Zelandia, &c. Por Capitán R. Fitzroy e C. Darwin, ESQ. do H.M.S.
  • 1838-43: Zooloxía da expedición do H.M.S Beagle: publicado entre o 1839 e o 1843 en cinco partes, e deza e nove números, por diferentes autores; editado e organizado por Charles Darwin, e que fixo seccións en dúas das partes.
  • 1838: Parte 1 Nº 1 dos Fósiles de Mamíferos por Richar Owen (Preface e Introdución xeolóxica a cargo de Darwin)
  • 1838: Parte 2 Nº 2 Mamíferos, por George R. Waterhouse (Introdución xeográgica e Unha nota sobre dos seus hábitos e rangos por Darwin)
  • 1839: Xornal e Observacións (A viaxe do Beagle)
  • 1842: A Estrutura e Distribución dos Arrecifes de Corais
  • 1844: Observacións nas Illas Volcanicas Visitadas durante a Viaxe do H.M.S Beagle
  • 1846: Observacións Xeolóxicas de América do Sur"
  • 1849: Xeoloxía en Un manual de pescudas científicas: preparadas para o uso do navío da Súa Gran Maxestade: e adaptado para calquera viaxeiro" de John Hersche
  • 1851: Unha Monografía da Sub-clase Cirripeda, con Figuras de Tódalas Especies. Os Lepadidae; ou Cirrípedos Pedunculados."
  • 1851: Unha Monografía dos Fósiles Lepadidae, ou, Cirrípedos Pedunculados da Gran Bretaña
  • 1854: 'Unha Monografía da Sub-clase Cirripeda, con Figuras de Tódalas Especies.A Balanidae (ou Cirrípedos Sésiles), os Verrucidae, etc.
  • 1854: Unha Monografía sobre dos Fósiles Balanidae e Verrucidae da Gran Bretaña"
  • 1858: Sobre da Tendencia das Especies a Formar Variedades, e na Perpeturación das Variedades e das Especies por Procesos Naturais de Selección (Extracto dun traballo sen publicar sobre especies)
  • 1859: Sobre da Orixe das Especies por Medio de Selección Natura, ou a Preservación de Razas Favorecidas na Loita pola Vida
  • 1862: Sobre dos diversos artificios polos que as Orquídeas Británicas son fertilizadas polos insectos"
  • 1865: O Movemento e os Hábitats das Plantas Rubideiras publicación no artigo da Linnean Society, publicación como libro en 1875)
  • 1868: A Variación dos Animais e as Plantas Baixo Domesticación
  • 1871: O Descendente do Home e a Selección en Relación co Sexo
  • 1872: A Expresión das Emocións en Humanos e Animais
  • 1875: Plantas Insectívoras
  • 1876: Os Efectos da Fertilización Cruzada e Autofertilización no Reino Vexetal
  • 1877: As Diferentes Formas de Flores nas Plantas da Mesma Especie
  • 1879: "Prefacio e unha nota 'preliminar'" no libro de Ernst Krause titulado Erasmus Darwin
  • 1880: O Poder de Movemento nas Plantas
  • 1881: A formación de mofo de vexetais pola acción das lombrigas

Autobiografía[editar | editar a fonte]

  • 1887: Autobiografía de Charles Darwin (Editada polo seu fillo Francis Darwin)
  • 1958: Autobiografía de Charles Darwin (Barlow, unexpurgated)

Cartas[editar | editar a fonte]

  • 1887: Vida e cartas de Charles Darwin, (ed. Francis Darwin)
  • 1903: Máis cartas de Charles Darwin, (ed. Francis Darwin and A.C. Seward)

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Charles Darwin
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Charles Darwin
Wikispecies-logo.svg
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Charles Darwin

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]