Alexander von Humboldt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alexander von Humboldt
AvHumboldt.jpg
Alexander von Humboldt
(detalle) por Joseph Stieler, 1843
Datos persoais
Nacemento 14 de setembro de 1769
Lugar Berlín Alemaña Alemaña
Falecemento 6 de maio de 1859
Lugar Berlín
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Prusia
Nacionalidade Prusián
Etnia
Cóncuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo naturalista e explorador
Alma mater Universidade Humboldt de Berlín
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por Bioxeografía
Influído por Charles Darwin
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Signatura

Appletons' Humboldt Friedrich Heinrich Alexander von signature.png
Último retrato de Alexander von Humboldt, de Julius Schrader (1859). Ao fundo o Chimborazo

Escoitar: Friedrich Wilhelm Heinrich Alexander Freiherr von Humboldt.ogg Friedrich Wilhelm Heinrich Alexander Freiherr von Humboldt

Friedrich H, Barón de Humboldt, máis coñecido como Alexander von Humboldt, nado o 14 de setembro de 1769 en Berlín e finado o 6 de maio de 1859 na mesma cidade, foi un naturalista e explorador alemán, e o irmán mais novo do ministro e lingüista prusiano Wilhelm von Humboldt.

Alexander von Humboldt foi un intelectual e naturalista dunha polivalencia tal que, desde súa morte, nunca máis se observou, e visto como a ciencia se desenvolveu e especializou, certamente dificilmente verase máis. Desenvolveu (e especializouse en) diversas áreas: foi etnógrafo, antropólogo, físico, xeógrafo, xeólogo, mineraloxista, botánico, vulcanólogo e humanista, tendo lanzado as bases de moi diferentes ciencias como a Xeografía, Xeoloxía, Climatoloxía e Oceanografía. A pesar de ter investigado diversas cousas nos seus mínimos detalles, sempre o fixo cunha visión xeral e imparcial.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Con catorce anos de idade, estableceuse en Berlín para continuar os seus estudos, e máis tarde frecuentou as universidades de Frankfurt (Oder) e Göttingen, onde cursou estudos de Filosofía, Historia e ciencias Naturais.

En 1789, con apenas vinte anos de idade, fixo a súa primeira viaxe de carácter científico, pasando polos Países Baixos, Alemaña e Inglaterra, e principalmente ao longo das marxes do río Rhin. O resultado de toda esa exploración científica recolleuna nunha obra intitulada Mineralogische Beobachtungen über einige Basalte am Rhein.

A súa viaxe exploratoria pola América Central e América do Sur (1799-1804) e pola Asia Central (1829) tornárano mundialmente coñecido xa antes da súa morte. A súa principal obra é o Kosmos, unha condensación do coñecemento científico de súa época. O seu Ansichten der Natur tamén foi bastante popular.

A súa correspondencia con colegas científicos componse de 35.000 cartas, das cales aproximadamente 12.500 están arquivadas.

Alén das ciencias naturais, foi tamén un influente mecenas da Literatura. Humboldt apoiou aos poetas e escritores Heinrich Heine, Ludwig Tieck e Klaus Groth. Entre seus amigos e coñecidos estaban Matthias Claudius, Jacob, Carl Friedrich Gaus e Wilhelm Grimm, August Wilhelm von Schlegel, así como Johann Wolfgang von Goethe e Friedrich Schiller.

Breve descrición das viaxes de Humboldt[editar | editar a fonte]

Entre 1799 e 1804, von Humboldt viaxou pola América do Sur, explorándoa e describíndoa pola primeira vez desde un punto de vista científico. Nos cinco volumes da súa obra Kosmos, tentou elaborar unha descrición física do mundo. Humboldt apoiou (e colaborou con) outros científicos, como Justus von Liebig ou Louis Agasiz.

Vida e viaxes de Humboldt[editar | editar a fonte]

Xuventude e educación[editar | editar a fonte]

Alexander von Humboldt, pintura de Friedrich Georg Weitsch, 1806

Con nove anos de idade, após a morte de seu pai, Alexander e seu irmán Wilhelm, dous anos máis vello, son criados pola nai, María Elizabeth von Colomb, no castelo de Tegel, nos arredores de Berlín.

O segundo titor dos Humboldt, Gottlob Christian Kunth, ten un papel importante na vida de Alexander. Transmite aos irmáns Humboldt sólidas bases de Historia, Matemática e linguas. Alexander demostra grande interese pola Historia natural.

Encanto Wilhelm ten unha robusta constitución, grande facilidade de aprendizaxe e oriéntase á alta función pública, Alexander aprende con dificultade, orientándose para unha formación en Economía, que estuda durante seis meses na universidade de Frankfurt (Oder). Un ano máis tarde, en 25 de abril de 1789, matricúlase na universidade de Göttingen.

En Göttinxen asiste a clases de Física e Química con G. C. Lichtenberg, C. G. Heyne e J. C. Blumenbach. Durante os días de 1789 deu unha demostración de súas proezas posteriores nunha excursión científica que subiu o río Rhin e que orixinou o estudo Mineralogische Beobachtungen über einige Basalte an Rhein (Brunswick, 1790) (Observacións mineralóxicas sobre algúns Basaltos do Rhin).

Alexander von Humboldt aínda estudou Comercio e linguas estranxeiras en Hamburgo, Xeoloxía en Freiberg con A. G. Werner, Anatomía en Xena con J. C. Loder, Astronomía e o uso de instrumentos científicos con F. X. von Zach e J. G. Köhler. As súas pescudas sobre a vexetación das minas de Freiberg recolleunas na publicación, en 1793, do seu Florae Fribergensis Specimen; e os resultados dunha prolongada serie de experiencias sobre o fenómeno da irritabilidade muscular, entón recén descuberta por Galvani, foron condensados no seu Versuche über die gereizte Muskel- und Nervenfaser (Berlín, 1797), enriquecido na tradución francesa con notas de Blumenbach.

Viaxes e traballos en Europa[editar | editar a fonte]

En 1794, foi admitido na famosa sociedade de Weimar, e desde xuño de 1795 contribuíu á posta en marcha do novo periódico de Schiller, Die Horen, cunha alegoría filosófica intitulada Die Lebenskraft, oder der rhodische Genius. No verán de 1790 fai unha visita rápida a Inglaterra en compañía de Forster. En 1792 e 1797, estivo en Viena; en 1795, realizou unha viaxe de carácter xeolóxico e botánico a Suíza e a Italia. Durante este tempo, obtivo un posto público como asesor de Minas en Berlín, o 29 de febreiro de 1792.

Ante a ignorancia dos mineiros, que non saben distinguir un mineral dunha rocha sen valor, Humboldt abre unha escola de formación de mineiros, que financia cos seus propios cartos. Incluso recusará o diñeiro que o Ministro von Heinitz lle enviara para reembolsar os seus gastos. Humboldt realiza tamén estudos para mellorar a seguridade das minas.

Apesar de considerar o servizo público como unha vía de aprendizaxe ao servizo da ciencia, cumpriu as súas tarefas con tanta habilidade e celo que non só foi promovido a postos superiores no seu departamento, senón que tamén lle foron encargadas diversas misións diplomáticas importantes.

En 1795, von Heinitz propuxo a Humboldt o cobizado posto de Director de Minas da Silesia, no sueste da Prusia. Humboldt recusa a proposta e abandona o servizo público.

A morte de súa nai, o 19 de novembro de 1796, déixalle maior liberdade de movementos e agarda unha oportunidade de pór en práctica os seus plans de viaxe.

A expedición pola América Latina[editar | editar a fonte]

Chiranthodendron pentadactylon, ilustración realizada por Alexander von Humboldt.
Alevander von Humboldt e Bonpland na selva amazónica do río Casiquiare (Óleo Eduard Ender (c.1850)
Alexander von Humboldt e Aimé Bonpland ao pe do volcán do Chimborazo nun cadro de Friedrich Georg Weitsch (1810)

O almirante Louis Antoine de Bougainville, célebre navegante e explorador, propuxo a Humboldt participar nunha expedición por América do Sur, México, California, atravesando o Pacífico, e despois ao polo Sur. Bougainville será substituído por Baudin, pero unha guerra con Austria leva o Directorio a anular a expedición.

O botanico Aimé Bonpland debería, como Humboldt, participar na expedición de Baudin. Inician unha boa amistade e deciden unirse á expedición científica que segue as tropas de Napoleón no Exipto. O barco que debían tomar xamais partiu de Marsella, a onde tiñan ido para esperalo. Deciden, entón, ir a España para embarcar nun navío para Esmirna. Durante as seis semanas de viaxe, Humboldt realiza meticulosas medidas xeográficas.

Ao verse truncada a posibilidade da exploración a África, Humboldt decide realizar unha viaxe de exploración a América do Sur. É presentado ao rei e á raíña da España, dos que obten un pasaporte co selo real, que lles garante a asistencia das autoridades que atopasen. Bonpland tórnase oficialmente secretario de Humboldt. Os dous foron os primeiros en efectuar unha exploración científica ao continente digna deste nome. A ambición de Humboldt durante esa viaxe ás Américas era a de descubrir a interacción das forzas da Natureza e as influencias que o ambiente xeográfico exerce sobre a vida vexetal e animal. Con esas poderosas recomendacións, embarcan no Pizarro na Coruña o 5 de xuño de 1799.

Durante a navegación, Humboldt efectua medidas astronómicas, meteorolóxicas, de magnetismo, de temperatura e da composición química do mar.

Fan unha escala de seis días en Tenerife, e alí realizaron a ascensión do Pico. Chegan a Cumaná o 16 de xullo. Ali, na noite do 11-12 de novembro, Humboldt observa unha extraordinaria chuvia de meteoros (as Leónidas), que constitúe o punto inicial da nosa percepción da periodicidade do fenómeno; despois diso, segue viaxe con Bonpland cara a Caracas. En América, síntese indignado pola maneira con que se venden e se avalían os escravos, mesmo se é nas posesións españolas onde eles son mellor tratados.

En febreiro de 1800 deixa a costa coa intención de explorar o curso do río Orinoco. Esa viaxe, que durou catro meses e cubriu máis de 2.750 km dunha terra inhabitada, salvaxe e inhóspita, tivo como resultado a descuberta da existencia dunha comunicación entre os sistemas hidrográficos do Orinoco e do río Amazonas, (o canal Casiquiare, que liga o Orinoco ao Amazonas), e a determinación exacta do seu punto de bifurcación. Humboldt e Bonpland non foron os primeiros europeos en tomar esa rota, mais o rigor dos seus datos e das descricións que realizaron fai que non existan máis dúbidas sobre a existencia dunha pasaxe navegábel entre os dous ríos.

Durante a viaxe tamén recolleron diversos espécimes de animais e plantas descoñecidos, e Humboldt anotou meticulosamente a temperatura do río, do solo e do ar, así como a presión atmosférica, a inclinación magnética, a lonxitude e a latitude. En Colobozo, algunhas anguías eléctricas foran capturadas por Alexander von Humboldt (con Aimé Bonpland) o 19 de marzo de 1800. Os investigadores recibiron violentas descargas eléctricas durante as súas investigacións.

O 24 de novembro os dous amigos parten para Cuba, e despois dunha estadía de algúns meses retornan a Cartaxena.

Humboldt descobre que Baudin deixou Francia e que se dirixe a Lima, no Perú. Para evitar a ausencia dos alíseos, Humboldt e Bonpland deciden continuar por vía terrestre ao longo dos Andes, pasando doce meses en altitude através dos volcáns. Aínda que teñen os pés en sangue recusan facer como a aristocracia local: seren transportados en cadeiras fixas nas costas de indios.

Subindo o curso do Magdalena, e atravesando os picos xeados dos Andes, chegan a Quito despois dun día difícil o 6 de xaneiro de 1802. Durante esa estadía, escalaron o Pichincha e o Chimborazo, e terminaron nunha expedición ás fontes do Amazonas, camiño de Lima, onde chegan o 22 de outubro de 1802.

Humboldt gaña un renome mundial ao escalar o Chimborazo, pico considerado na época como o máis alto do mundo.

En Callao, Humboldt observa o tránsito de Mercurio o 9 de novembro, e estuda as propiedades fertilizantes do guano, cuxa introdución na Europa moito se debeu ás súas obras. Unha viaxe difícil, no medio dunha tempestade, levounos a México, onde residirán durante 1 ano.

Humboldt e os seus compañeiros pasaron o ano de 1803 a percorrer México. Humboldt escribirá o seu Ensaio político sobre o reino da Nova España, o primeiro ensaio xeográfico rexional, no cal relata sumariamente as súas viaxes. En México, estuda o calendario azteca.

Embarca en seguida para a Habana, a fin de recuperar as súas coleccións alí depositadas había máis de 3 anos.

Pasaxe polos Estados Unidos[editar | editar a fonte]

Pico Humboldt en Colorado - Estados Unidos

Estimando o seu deber de saudar o presidente Thomas Jefferson, prolonga a súa viaxe e diríxese a Filadelfia, até fai pouco capital do país. Humboldt é acollido pola Sociedade americana de Filosofía, creada seguindo o modelo da Royal Society de Londres e pasa a maior parte do seu tempo cos membros da sociedade. Bonpland e Montufar, o non falar o inglés, xogan un papel de figurantes. Humboldt encontra Jefferson, con que discute sobre historia natural, costumes diferentes de acordo co país e as maneiras de mellorar o nivel de vida. Os dous homes se entenden tan ben que Jefferson convida Humboldt a morar na casa del.

Zarparan para a Europa na embocadura do Delaware, chegando a Bordeaux o 3 de agosto de 1804.

Resultados da expedición latinoamericana[editar | editar a fonte]

A expedición de Humboldt e Bonpland, cunha duración de cinco anos, custou a Humboldt o terzo das súas economías. Foi unha das mais notábeis expedicións científicas de todos os tempos, cunha masa de dados de un valor científico inestimábel, aínda mais valiosa que os espécimes que eles puderan recoller.

Humboldt e Bonpland percorreran, durante súa expedición a través das Américas, un total de 9.650 km, tanto a pé, como a cabalo ou en canoas. A expedición atravesou as terras dos actuais Venezuela, Colombia, Ecuador, Perú, Cuba e México (foi impedido de permanecer no Brasil, pois os portugueses considerarano un posíbel espía alemán, após encontráreno en terras brasileiras perto da fronteira venezolana). A característica que torna esa expedición absolutamente excepcional é que ela foi levada a cabo sen ningún interese comercial; a súa única motivación foi o desexo de coñecemento e a curiosidade.

Durante a súa expedición polas Américas de 1799 a 1804, precisou latitudes e lonxitudes, mellorou mapas, identificou 60.000 plantas, das cales 6.300 até entón descoñecidas, desenvolveu a xeografía das plantas e descrebeu a corrente que levou mais tarde o seu nome (corrente de Humboldt).

Grazas á súa excepcional expedición, Humboldt pode ser considerado como tendo lanzado as bases das ciencias físicas da xeografía e da meteoroloxía. Polo seu estudo (en 1817) das isotermas, suxeriu a idea e entreviu os métodos de comparación das condicións climáticas de varios países. Primeiramente investigou a taxa de decaemento da temperatura media con o aumento da altitude acima do nivel do mar, e forneceu, polas súas cuestións e pesquisas sobre a orixe das tempestades tropicais, a primeira pista para a detección da lei, mais complicada, gobernando as perturbacións atmosféricas en altas latitudes. Seu ensaio sobre a xeografía das plantas foi baseado na (entón) recente idea de estudar como as condicións físicas variadas alteran a distribución da vida. A súa descuberta da diminución da intensidade do campo magnético terrestre dos pólos ao ecuador foi comunicada ao Instituto de París nunha disertación por el lida en 7 de decembro de 1804, e súa importancia foi atestada polo rápido surximento de reivindicacións rivais. Os seus servizos à Xeoloxía basearanse principalmente no seu atento estudo dos volcáns do Novo Mundo. Mostrou que se clasificaban naturalmente en grupos lineares, presumidamente correspondendo a vastas fisuras subterráneas; e, pola súa demostración da orixe ígnea de rochas cuxa orixe era anteriormente considerada acuosa, contribuíu inmensamente para a eliminación desas hipóteses erróneas.

A condensación e a publicación da masa enciclopédica de materiais —científicos, políticos e arqueolóxicos— colectados durante súa ausencia da Europa eran a súa preocupación máis urxente. Antes de se atacar a esa tarefa xigantesca, no entanto, fixo unha rápida visita á Italia con Gay-Lusac co intuito de investigar a lei da declinación magnética, e unha estadía de dous anos e medio na súa cidade natal.

Aclamación de Humboldt[editar | editar a fonte]

Schiller, Willeln, Alexander von Humboldt e Goethe en Xena.

Con excepción de Napoleón Bonaparte, Humboldt era entón o home mais famoso da Europa. Aplausos acollíano en todos os lugares aonde ia. Academias, nacionais e estranxeiras, estaban ansiosas para telo entre seus membros.

En xaneiro de 1808, Humboldt é enviado a París polo rei da Prusia, acompañado polo príncipe Willelm, para tentar negociar unha diminución o valor das indemnizacións de guerra. Desde que a Francia invadiu a Prusia, Humboldt non recebe mais as rendas de seus dominios. Vive en París en un cuarto amoblado, que divide con Gay-Lusac, non durmindo mais do que tres ou catro horas por dia. En París, ten a firme intención de asegurar a cooperación científica necesaria para publicar o seu grande traballo. Esa tarefa colosal, que ele inicialmente estimou en dous anos, acabou durando 22 anos, e aínda así ficou incompleta.

É espiado pola policía francesa, pois é alemán e súa correspondencia privada reflecte as opinións políticas dos salóns parisienses. Humboldt escrebe entre mil a dúas mil cartas por ano. Acaba pasando dezaoito anos en París, durante os cales publica seu Voyage interminable sur l'Amérique du Sud (Viaxe interminábel pola América do Sur).

En 1826 recebe unha carta do rei da Prusia ordenándoo de deixar París. Sómente se lle permite pasar 4 meses de ferias por ano na cidade-luz. En Berlín, Humboldt é aparentemente detestado polas súas ideas liberais.

En 1828 obtén bastante suceso ao dar cursos na universidade e, mais tarde, conferencias diante de un público mais vasto. En Berlín, a comunidade científica non costumaba realizar reunións científicas, como era o caso de París, para a confrontación e discusión de ideas. Humboldt organiza unha reunión da Asociación Científica en Berlín à cal participan 600 dos mais renomados cientistas.

Exploracións na Rusia[editar | editar a fonte]

En 1827, o ministro ruso das finanzas pede a Humboldt a súa opinión sobre a emisión de moedas de platino. Como o prezo do platino era inestábel, Humboldt se mostra desfavorábel á idea e suxire ir estudar as minas dos Urais. En marzo de 1829, ano dos seus 60 anos, Humboldt viaxa para a Rusia, con as despesas pagas polo emperador, con Gustave Rose, profesor de química e de mineraloxía, C.G Ehrenberg, naturalista e zoólogo, e un empregado doméstico. Na Rusia, ele é acollido como unha importante personalidade oficial. Ele ten súas refeccións con a familia do czar. Ao deixar Moscova, xúntanse à expedición responsábeis da industria mineira e burócratas das autoridades locais.

Humboldt pasa un mes estudando as minas dos Urais. Grazas à presenza de filóns de platina e de areas auríferas, predí a existencia de diamantes nos Urais. Humboldt e Rose investigan cada xacemento de ouro que encontran no microscopio. Foi o conde Polier, propietario de tales xacementos, e a quen Humboldt explicou a súa teoría, quen encontrou o primeiro diamante dos Urais.

A expedición atravesa a Siberia até o Altai. Como de hábito, Humboldt realiza medicións barométricas. Humboldt e seus compañeiros retornan após seis meses de expedición e após teren percorrido aproximadamente 17000 km. Humboldt estudou e simulou a colocación de unha rede de estacións magnéticas e meteorolóxicas facendo observacións regulares e funcionando con aparellos idénticos. Ele deixa aos coidados de Rose e Ehrenberg a publicación dos resultados da expedición. Será sómente anos mais tarde que será publicado o seu Ásia Central (en tres volumes).

Humboldt como diplomático[editar | editar a fonte]

Entre 1830 e 1848, Humboldt foi frecuentemente empregado en misións diplomáticas à corte de Luís Filipe I, con quen mantiña relacións persoais cordiais. A morte de seu irmán, Wilhelm von Humboldt, que morreu nos seus brazos en 8 de abril de 1836, entristeceu os últimos anos de súa vida. Ao perder o irmán, Alexander lamentou ter "perdido unha metade de si mesmo". O ascenso ao trono do príncipe Frederico Guillerme IV, após a morte de seu pai en xuño de 1840, aumentou o seu favoritismo na corte. O novo rei solicitabao frecuentemente como conselleiro da corte. Humboldt utiliza súa función de conselleiro privado do rei para militar pola emancipación dos xudeus e pola abolición do servilismo na Prusia, encanto que o rei o utiliza como enciclopedia ambulante. A popularidade de Humboldt permanece grande, apesar das inimizades que adquire entre os reaccionarios próximos do rei. En 1857, a loucura que afecta o rei permite a Humboldt ter mais tempo para os seus traballos.

En 1852, Humboldt recebe a medalla Copley da Royal Society de Londres.

O "Kosmos"[editar | editar a fonte]

Non é frecuente que un home adíe aos seus 76 anos, e entón execute con suceso, a coroación da obra da súa vida. No entanto, foi este o caso de Humboldt. Os primeiros dous volumes do Kosmos foron publicados, e basicamente elaborados, entre os anos 1845 e 1847.

A idea de un traballo que debería comunicar non sómente unha descrición gráfica, mas principalmente unha concepción enxeñosa do mundo físico que pudese ser xeneralizada por detalles e resaltar detalles através da xeneralización preenchia o seu espírito había mais de medio século. Tomou unha forma definida pola primeira vez en unha serie de conferencias proferidas na universidade de Berlín, no inverno de 1827-1828. Esas conferencias constituíron, como nota seu último biógrafo, "o esbozo para o grande afresco do Kosmos". O obxectivo desta obra notábel pode ser brevemente descrito como sendo a representación da unidade no medio da complexidade da Natureza. Nesa obra, os grandes e vagos ideais do século XVIII son recuperados e combinados coas necesidades científicas do século XIX. Apesar de inevitábeis imperfeccións, a tentativa foi eminentemente exitosa. Un estilo un pouco pesado e un tratamento ás veces pitoresco demais tornan a obra mais impoñente que atraente ao lector casual. Mais o seu valor supremo consiste no feito de representar fielmente o reflexo da mente de un grande home. Non existe maior eloxio que poda ser feito a Alexander von Humboldt do que dicir que, ao tentar, e non en van, representar o universo, conseguiu de maneira aínda mais perfecta representar a súa propia intelixencia comprensiva.

A última década de súa longa vida - os seus anos "improbábeis", como costumaba chamalos - foi dedicada à continuación da súa obra, cuxos terceiro e cuarto volumes foron publicados en 1850-1858, e un fragmento de un quinto postumamente en 1862. Nestes volumes, procurou detallar de acordo cos ramos das ciencias o que expuxera de maneira xeral no primeiro volume. Non obstante o seu alto valor individual, é preciso admitir que, dun punto de vista artístico, esas adicións foran deformacións. A idea característica da obra, na medida en que unha idea tan xigantesca pudese ser transposta en forma literaria, tiña sido completamente desenvolvida nas súas partes iniciais, e a tentativa de transformala nunha enciclopedia científica foi na verdade unha negación da súa motivación inicial.

O traballo e a precisión de Humboldt nunca foron mais visíbeis do que durante a concepción deste último trofeo à súa xenialidade. Tampouco se apoiou sómente nos seus propios traballos; debeu grande parte do que conseguiu á súa rara capacidade de asimilar ideas e aproveitar a cooperación de terceiros. Humboldt estaba tan pronto a receber recoñecemento cuanto a dalo. As notas do Kosmos son repletas de citacións locuaces onde el, de certa maneira, recoñece as súas "débedas" intelectuais.

Doenza e morte[editar | editar a fonte]

Alexander von Humboldt en 1857

En 24 de febreiro de 1857 Humboldt tivo unha crise de apoplexía leve, que non deixou trazos perceptíbeis. Foi sómente durante o inverno de 1858-1859 que as súas forzas comezaran a diminuír, e, en 6 de maio, morreu tranquilamente, seis meses antes de completar os seus noventa anos.

As honras que lle foran reservadas durante a vida seguirano após a morte. Os seus restos mortais, antes de seren enterrados no mausoleo familiar de Tegel, foron transportados en funerais nacionais polas rúas de Berlín, e recibidos polo príncipe rexente, a cabeza descuberta, na porta da catedral. O primeiro centenario de seu nacemento foi celebrado en 14 de setembro de 1869, con igual entusiasmo no Novo e Vello Mundo, e os numerosos monumentos erixidos e as novas rexións descubertas denominadas na súa honra testemuñan a difusión universal de súa fama e popularidade.

Contribucións de Humboldt á ciencia[editar | editar a fonte]

Os textos suramericanos de Humboldt comprenden trinta volumes publicados en trinta anos. Compóñense de libros científicos, atlas, tratados de xeografía e economía sobre Cuba e o México, unha narrativa de súas viaxes e un Exame critique de l'histoire de la géographie du Nouveau Continent (Exame crítico da historia e da xeografía do novo continente). Humboldt escreveu seus textos científicos en colaboración con outros cientistas. Dedicou o volume consagrado á xeoloxía a seu amigo Goethe. En seu Kosmos, cuxo obxectivo era de comunicar a excitación intelectual e a necesidade práctica da pesquisa científica, descrebe en 5 volumes todos os coñecementos da época sobre os fenómenos terrestres e celestes.

Atribuíse a Humboldt a invención de novas expresións como isodinámicas, isotermas, isóclinas, xurásico e tempestade magnética. Lanzou as bases da xeografía física e da xeofísica, notadamente da sismoloxía e demostra que non pode haber coñecemento sen experimentación verificábel.

Especies e lugares denominados en homenaxe a Humboldt[editar | editar a fonte]

Pingüín Humboldt
Cala (Anthurium humboldtianum Kunth.)
Mare Humboldtianum na Lúa

Como resultado das súas exploracións, von Humboldt describiu diversos aspectos xeográficos e especies que eran até entón descoñecidos polos europeos. Especies denominadas en homenaxe súa son:

Aspectos e accidentes xeográficos denominados en homenaxe súa inclúen a corrente de Humboldt, o río Humboldt, a cadea de montañas East and West Humboldt Range, os condados estadounidenses de Humboldt County, na California, e Humboldt County, no Iowa e o parque Humboldt no lado oeste de Chicago. Alén diso, o mar lunar Mare Humboldtianum foi así denominado na súa honra, ao igual que o asteroide 54 Alexandra.

A Fundación Alexander von Humboldt[editar | editar a fonte]

Após súa morte, os seus amigos e colegas crearon a Fundación Alexander von Humboldt (Stiftung en alemán) para manter o xeneroso apoio de Humboldt a xoves científicos. Apesar de que a dotación inicial perdeuse durante a hiperinflación alemá dos anos vinte, e novamente após a Segunda Guerra Mundial, a fundación ten recibido o apoio do goberno alemán e ten xogado un papel importante na atracción de investigadores estranxeiros á Alemaña, posibilitando tamén a investigadores alemáns traballaren no estranxeiro por un determinado período.

Publicacións[editar | editar a fonte]

Biografías[editar | editar a fonte]

Unha boa biografia de Humboldt é a do profesor Karl Bruhns (3 vols., 8vo, Leipzig, 1872), traducida para o inglés por Misses Lasseil en 1873. Breves notas á súa carreira son fornecidas por A. Dove en Allgemeine deutsche Biographie, e por S. Gunther en Alexander von Humboldt (Berlin, 1900).

Obras[editar | editar a fonte]

Le voyage aux régions equinoxiales du Nouveau Continent, fait en 1799-1804, par Alexandre de Humboldt et Aimé Bonpland (Paris, 1807, etc.), era composto de 30 folios e catro volumes, e englobaba un número considerábel de obras subordinadas, mais importantes, entre as que se poden enumerar:

  • Vue des Cordillères et monuments des peuples indigènes de l'Amérique (2 vols. fólio, 1810);
  • Examen critique de l'histoire de la géographie du Nouveau Continent (1814-1834);
  • Atlas géographique et physique du royaume de la Nouvelle Espagne (1811);
  • Essai politique sur le royaume de la Nouvelle Espagne (1811);
  • Essai sur la géographie des plantes (1805, hoxe moi raro);
  • e Relation historique (1814-1825), uma narración non terminada das súas viaxes, incluindo o Essai politique sur l'île de Cuba.

Outras das suas publicacións son:

  • Nova genera et species plantarum (7 vols. fólio, 181 5?1825), contendo descricións de mais de 4500 especies de plantas colectadas por Humboldt e Aimé Bonpland, compilado principalmente por Karl Sigismund Kunth;
  • J. Oltmanns axudou na preparación do Recueil d'observations astronomiques (1808);
  • Cuvier, Latreille, Valenciennes e Gay-Lussac cooperaron no Recueil d'observations de zoologie et d'anatomie comparée (1805-1833).
  • Ansichten der Natur (Stuttgart e Tübingen, 1808) de Humboldt tivo tres edicións ao longo da súa vida, e foi traducido en practicamente todas as linguas europeas.

Os resultados da súa viaxe asiática foron publicados en Fragments de géologie et de climatologie asiatiques (2 vols. 8vo, 1831), e en Asie centrale (3 vols. 8vo, 1843), uma expansión da obra anterior. As notas e documentos lidos por el diante de sociedades científicas, ou contribuicións a periódicos científicos, son numerosos demais para os especificar.

Sen esquecer, é claro

Correspondencias de Humboldt[editar | editar a fonte]

Desde a súa morte, unha parte considerábel da súa correspondencia tense feito pública. A primeira delas, en orde cronolóxica e de importancia, son as suas Briefe an Varnhagen von Enze (Leipzig, 1860). Foron seguidas rapidamente de Briefwechsel mit einem jungen Freunde (Friedrich Althaus, Berlin, 1861); Briefwechsel mit Heinrich Berghaus (~vols., Jena, 1863); Correspondance scientifique e littéraire (2 vols., Paris, 1865?1869); Lettres à Marc-Aug. Pictet, publicadas em Le Globe, tomo vii. (Genebra, 1868); Briefe an Bunsen (Leipzig, 1869); Briefe zwischen Humboldt und Gauss (1877); Briefe an seinen Bruder Wilhelm (Stuttgart, 1880); Jugendbriefe an W. G. Wegener (Leipzig, 1896); alén de outras coleccións de menor importsncia. Unha edición das principais obras de Humboldt foi publicada em Paris por Tb. Morgand (1864?1866). Vexa tamén: Karl von Baer, Bulletin de l'acad. des sciences de St-Pétersbourg, xvii. 529 (1859); R. Murchison, Proceedings, Geog. Society of London, vi. (1859); L. Agassiz, American Jour. of Science, xxviii. 96 (1859); Proc. Roy. Society, X. xxxix.; A. Quetelet, Annuaire de l'acad. des sciences (Bruxelas, 1860), p. 97; J. Mädler, Geschichte der Himmelskunde, ii. 113; J.C.Houzeau, Bibl. astronomique, ii. 168. (A. M. C.)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Alexander von Humboldt

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]