Francisco Rey Balbís

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Francisco Rey Balbís, nado en San Cibrao (Cervo) o 19 de marzo de 1917 e falecido na Habana o 9 de xaneiro de 2010[1], foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En 1926 trasladouse a vivir a Gandarío (Bergondo), onde comezou a asistir á escola do Pósito Marítimo. Ao rematar a primaria comezou a traballar como axudante de ferreiro.

Con 19 anos, chegoulle a citación para o servizo militar. Foi enviado a Teruel, onde se pasou ao exército leal. Coa derrota da República e ante a imposibilidade de fuxir a Francia, andou escapado por Valencia, Madrid e Segovia ata chegar a Galicia. Ante o acoso policial, entregouse no cuartel de Infantería de Mariña de Ferrol. Pasou cinco anos na cadea. Ao sair creou unha célula do PCE en Gandarío e incorporouse á loita guerrilleira co alcume de "Moncho".

Integrouse no Destacamento Enrique Lister xunto con José Blanco Núñez Ferreirín. Formou parte da IV Agrupación que dirixía Marcelino Rodríguez Fernández, "Marrofer". En 1946 Marrofer caeu en combate, sucedéndolle Manuel Ponte; en abril de 1947 caeu Ponte e designouse a "Moncho" á fronte da xefatura da Agrupación ata que en 1951 o PCE decidiu desactivar a guerrilla e foi enviado a Francia.

En 1952 foi delegado ao V Congreso do PCE que se realizou en Praga. A situación en Francia endureceuse cando a policía falanxista e a francesa acordaron repatriar aos exiliados españois. Por orientación do PCE propuxéronlle que abandonase Francia.

Viviu e traballou en Cuba desde 1962, pero mantivo relación co PCE. Marxista-leninista até o final, dende finais dos anos sesenta foi crítico cos postulados menos ortodoxos de Santiago Carrillo. En 1984 participou activamente na fundación do Partido Comunista de los Pueblos de España, organización á que seguiu vinculado até a morte.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]