José Remuiñán Barreiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
José Remuiñán Barreiro
AlcumeRicardito e Simeón
Nacemento1911
Lugar de nacementoParada
Falecemento31 de outubro de 1949
Lugar de falecementoPazos, San Fiz de Monfero, Monfero
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónmembro da resistencia
editar datos en Wikidata ]

José Remuiñán Barreiro,[1] coñecido como Ricardito ou Simeón, nado en Parada (Ordes) cara a 1911 e finado en Pazos (Monfero) o 31 de outubro de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Ingresou na guerrilla ao rematar a guerra civil. A partir de 1944 foi lugartenente de Benigno Andrade García "Foucellas". Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en setembro de 1946.[2] Acompañou a Foucellas dende 1947 como número dous da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Procesado na causa 262/48 por agresión a forza armada e homicidio, foi reclamado polo Xulgado Militar Eventual número 2 de Santiago de Compostela xunto con Benigno Andrade en xuño de 1948.[3] O Xulgado Especial de Accidentes Ferroviarios da Oitava Rexión Militar publicou en outubro de 1948 unha requisitoria contra el e José María Díaz Pan, Emilio Claudio Díaz, Enrique Ferreirós Candamio, Francisco Rey Balbís, José Pedreira de la Iglesia, José Blanco Núñez, Jesús Valeiro Gómez, José Antonio Cortiñas Blas e Antonio López Arias.[4]

Despois da desfeita da V Agrupación en maio de 1948, volveu á IV Agrupación integrándose no Destacamento Arturo Cortizas liderado por Adolfo Allegue Allegue "Riqueche". O 8 de xaneiro de 1949 participou con Benigno Andrade, Antonio López Arias, Manuel Bastida Franco e José Blanco Núñez na morte de José Couceiro Taboada, subcabo de Somatén, xefe de Falange e mestre e da súa muller María Constela en Soutelo de Montes. Morreu probablemente o 31 de outubro de 1949 en Pazos (San Fiz de Monfero) co resto do seu destacamento cercado pola Garda Civil. Nun primeiro momento non foi identificado o seu cadáver, sinalando a Garda Civil que se trataba de Juan Gabeiras Barro.

Como represalia por unirse á guerrilla, oito membros da súa familia foron deportados á provincia de Burgos.[5] A súa nai Antonia Barreiro Recouso morreu no desterro, nas proximidades de Villahoz o 22 de abril de 1949. A traxedia desta familia inspirou o poema de Luís Seoane "Verdadeiro sucedido nun Nadal" do libro A maior abondamento.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. En moitas publicacións o seu apelido aparece escrito como Ramuñán.
  2. La Voz de Galicia, 17-9-1946, p. 5.
  3. El Correo Gallego, 17-6-1948, p. 2.
  4. "Requisitoria", La Voz de Galicia, 20-10-1948, p. 2.
  5. Os desterros: outra forma de represión da guerrilla antifranquista

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]