Benigno Rey Balbís

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Benigno Rey Balbís
Nacemento1912
Lugar de nacementoReboredo, Ouces, Bergondo
Falecemento11 de novembro de 1993
Lugar de falecementoGandarío, Ouces, Bergondo
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónmembro da resistencia
IrmánsFrancisco Rey Balbís
editar datos en Wikidata ]

Benigno Rey Balbís, nado en Reboredo (Bergondo) en 1912 e finado en Gandarío o 11 de novembro de 1993,[1] foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Benigno Rey Infante, patrón de barco, e irmán de Francisco Rey Balbís. Mariñeiro, en maio de 1935 aprobou o exame de patrón de tráfico.[2] Foi enlace da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia que comandaba o seu irmán Moncho. Conseguiu marchar a Francia en 1950. A Garda Civil obrigou a súa irmá Josefa a identificar como seu o cadáver dun guerrilleiro falecido o 4 de outubro de 1950 cando a Garda Civil o sorpredeu xunto cun compañeiro refuxiados nunha casa dos Campos de Vigo de San Xurxo de Moeche (Moeche) onde se ocultaban. Cercados, saíron ás présas, un foi ferido e despois rematado no chán mentres o outro logrou romper o cerco e fuxir. O cadáver do guerrilleiro foi soterrado no cemiterio de Moeche e a súa defunción inscrita no Rexistro civil como Benigno Rey Balbís.[3] Benigno retornou a Galicia en 1979. Nas eleccións municipais de 1983 formou parte da candidatura de Esquerda Galega ao concello de Bergondo.[4] Morreu en Gandarío (Bergondo) o 11 de novembro de 1993.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou con María Lata Bujía e foi pai de María del Carmen, Fina, Benigno e Francisca Rey Lata.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Necrolóxica en La Voz de Galicia, 13-11-1993, p. 70.
  2. La Voz de Galicia, 16-5-1935, p. 8.
  3. La tumba del guerrillero desconocido, La Voz de Galicia, Ferrol, 8 4-2001, p. 9.
  4. La Voz de Galicia, 24-4-1983, p. 42.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]