Marcelino Rodríguez Fernández

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Marcelino Rodríguez Fernández
Nome completoMarcelino Rodríguez Fernández
AlcumeMarrofer e Valentín
Nacemento7 de xullo de 1915
 Oviedo
Falecemento26 de xuño de 1946
 Aranga
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónmilitar
editar datos en Wikidata ]

Marcelino Rodríguez Fernández, coñecido como Valentín e Marrofer, nado en Los Arcos (Oviedo) o 7 de xullo de 1915 e morto en Aranga o 26 de xuño de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Mestre nacional e militante comunista. Como consecuencia da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e cumpriu condena na prisión de Oviedo, onde coincidiu con Marcelino Fernández Villanueva. Ao producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 volveu ser detido en novembro e procesado por rebelión militar. Condenado a reclusión perpetua, foi internado no cárcere da Coruña. Obtida a liberdade en xullo de 1940, instalouse en Viveiro dando clases particulares en Celeiro. Vicente Lage Fernández púxoo en contacto cos fuxidos do norte de Lugo e cando esas relacións foron descubertas, tivo que botarse ao monte polas súas actividades antifranquistas en 1942. Contactou co Grupo Neira que operaba nas comarcas de Viveiro e Ortegal, e substituíu ao cenetista José Neira Fernández na xefatura. Participou en 1944 na xuntanza de Abegondo, onde se consolidou a IV Agrupación. Foi responsábel da creación dos destacamentos operativos dentro das agrupacións.

A finais de 1945 a dirección do PCE encárgoulle a creación e dirección da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro que operou na zona de Ordes-Cesuras-Curtis-Betanzos e na que se atopaba o núcleo guerrilleiro de Benigno Andrade García; quedou ao mando da partida do Alto Ulla Benedicto Fuentes Díaz. Avistado o seu grupo por unha contrapartida en Milreu, no concello de Aranga, o 26 de xuño de 1946, foi executado xunto cos guerrilleiros Lisardo Freijo López, Ángel Álvarez Rego e José Doldán. Foi substituído por Manuel Ponte ao mando da IV Agrupación.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou con Elvira Iglesias Miranda o 20 de abril de 1934, coa que tivo dous fillos, Marcelino e Elvira.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Martínez, Lupe (2007). Coa man armada. "Ejercito Guerrillero de Galicia" -IV Agrupación- 1946 - 1948. Vigo: A Nosa Terra. ISBN 978-84-8341-166-7. 
  • Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965). Sada: Do Castro. ISBN 84-8485-231-8.