Corazón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Vista frontal dun corazón humano. As frechas brancas indican o fluxo normal do sangue.
Partes 1.-Aurícula dereita 2.-Aurícula esquerda 3.-Vea cava superior 4.-Arteria aorta 5.-Arteria pulmonar 6.-Vea pulmonar 7.-Válvula mitral ou bicúspide 8.-Válvula sigmoide aórtica 9.-Ventrículo esquerdo 10.-Ventrículo dereito 11.-Vea cava inferior 12.-Válvula tricúspide 13.-Válvula sigmoide pulmonar Miocardio (en rosa)
→Epicardio (capa exterior ao miocardio)
→Endocardio (capa interior ao miocardio)
Diagrama dun corazón humano.

O corazón[1] é, en anatomía, o órgano principal do aparato circulatorio dos animais, impulsor da circulación do sangue. É un músculo estriado oco que actúa como unha bomba aspirante, que aspira cara as aurículas (cavidades superiores do corazón) o sangue que circula polas veas e o impulsa ás arterias desde os ventrículos (cavidades inferiores do corazón). Entre estes dous atópase unha válvula que fai que a dirección da circulación sexa a adecuada. O corazón é un órgano musculoso e cónico situado na cavidade torácica, que funciona como unha bomba, impulsando o sangue a todo o corpo. Un pouco máis grande que un puño, está dividido en catro cavidades: dous superiores, chamadas aurículas, e dous inferiores, chamadas ventrículos. O corazón impulsa o sangue mediante os movementos de sístole e diástole.

  • Sístole é unha contracción que usa o corazón para expulsar o sangue, xa sexa dunha aurícula ou dun ventrículo.
  • Diástole é unha relaxación que usa o corazón para relaxar os ventrículos ou as aurículas e recibir o sangue.

O termo cardíaco fai referencia ao corazón en grego καρδία (kardía).

No ser humano o corazón sitúase na cavidade torácica e ten forma de pirámide triangular ou cono.

As cavidades do corazón[editar | editar a fonte]

O corazón posúe catro cavidades: dúas superiores, chamadas aurículas e dúas inferiores chamadas ventrículos.

Aurícula dereita[editar | editar a fonte]

A aurícula dereita está comunicada co ventrículo dereito a través da válvula tricúspide. Recibe sangue venoso pobre en osíxeno procedente de todo o organismo a través de dúas grandes venas, a cava superior e a cava inferior. A superior leva sangue venoso do pescozo, cabeza e membros superiores. A cava inferior trae sangue do tronco, abdome e membros inferiores. O sangue venoso chea a aurícula e esta impúlsao cara ao ventrículo dereito. A aurícula dereita está comunicada coa esquerda a través do forame oval. Durante a vida intrauterina, o burato permite o paso de sangue venoso da dereita á esquerda. É imprescindible, xa que o feto non respira e o sangue que iría aos pulmóns é desviado cara a circulación sistémica. Tras o nacemento, a presión exercida polo sangue na aurícula esquerda, provoca o peche do forame. A persistencia do forame é unha severa patoloxía que hoxe en día é atendida polos servizos de cirurxía cardíaca ou cardioloxía intervencionista.

Ventrículo dereito[editar | editar a fonte]

O ventrículo dereito está comunicado coa aurícula dereita a través da válvula tricúspide. Recibe sangue venoso e impúlsao cara aos pulmóns a través das arterias pulmonares. Atópase separado do ventrículo esquerdo por un tabique fibromuscular máis groso na parte inferior. Na parte superior é habitual que exista un burato durante a vida intrauterina, que permite o paso de sangue cara ó ventrículo esquerdo.

Aurícula esquerda[editar | editar a fonte]

A aurícula esquerda recibe sangue venoso osixenado procedente do pulmón a través das veas pulmonares (catro en total). Despois, bombea o sangue cara ao ventrículo esquerdo, do que está separado pola válvula mitral. Durante a vida intrauterina comunícase coa dereita a través do forame oval. Tras o nacemento, péchase. A súa persistencia é unha patoloxía grave.

Ventrículo esquerdo[editar | editar a fonte]

O ventrículo esquerdo é notoriamente maior que o dereito. Bombea o sangue rico en osíxeno procedente da aurícula esquerda e distribúeo por todo o organismo. Comunícase coa aurícula coa válvula mitral e coa arteria aorta a través da válvula aórtica.

Fisioloxía[editar | editar a fonte]

Computer generated animation of a beating human heart
Animación que representa o latexo dun corazón humano aberto.

O corazón é un órgano muscular autocontrolado, unha bomba aspirante e impelente, formado por dúas bombas en paralelo que traballan ao mesmo tempo para propulsar o sangue cara a todos os órganos do cortpo. As aurículas son cámaras de recepción, que envían o sangue que reciben cara aos ventrículos, que funcionan como cámaras de expulsión. O circuíto completo consta dos seguintes pasos:

  • A aurícula dereita recibe sangue pouco oxixenado dende os diferentes órganos a través da vea cava inferior e a vea cava superior.
  • A aurícula dereita traspasa o sangue ao ventrículo dereito a través da válvula tricúspide
  • O ventrículo dereito impulsa o sangue a través da válvula pulmonar cara a arteria pulmonar e os pulmóns.
  • O sangue oxixénase ao seu paso polos pulmóns e volve ao corazón a través das veas pulmonares, entrando na aurícula esquerda.
  • Dende a aurícula esquerda o sangue atravesa a valvula mitral e pasa ao ventrículo esquerdo.
  • Dende o ventrículo esquerdo, o sangue é propulsado a través da válvula aórtica cara a arteria aorta da que parten numerosas ramas para proporcionar oxíxeno a todos os tecidos do organismo.
  • Unha vez que os diferentes órganos captaron o oxíxeno do sangue arterial, o sangue pobre en oxíxeno entra no sistema venoso e retorna á aurícula dereita a través da vea cava inferior e vea cava superior, pechándose o circuíto.

Estudo do corazón[editar | editar a fonte]

Anatomía de superficie do corazón humano. O corazón está delimitado por:
-Un punto de 9 cm á esquerda da liña midsternal (punta do corazón)
-A articulación esternocostal sétima dereita
-O bordo superior da terceira cartilaxe costal dereita, a 1 cm da liña esternal dereita
-O bordo inferior da segunda cartilaxe costal esquerda, a 2.5 cm da liña esternal lateral esquerda.[2]

Existen varias probas que avalían a anatomía e a funcionalidade do corazón. Algúns deles son non invasivos mentres que outros é preciso realizalos en quirófano mediante cirurxía.

  • Electrocardiograma: é a proba rutineira máis frecuente. Consiste no rexistro da actividade eléctrica do corazón. As distintas patoloxías cardíacas reflíctense neste estudo. Para a súa realización empréganse unha serie de eléctrodos postos na pel en contacto cun xel condutor electricamente.
  • Ecocardiograma: é unha ecografía do corazón, que estuda a súa morfoloxía e funcionalidade.
  • Proba de esforzo: explora o funcionamento do corazón someténdoo a intensa actividade.
  • Analítica sanguínea: estuda unha serie de parámetros bioquímicos cardíacos. Cando morren células cardíacas libéranse unha serie de substancias que se poden achar nunha análise de sangue.
  • Coronografía: é o estudo cirúrxico do corazón. Coa axuda de contraste radiolóxico estúdase a morfoloxía coronaria.
  • Outras probas menos específicas: radiografía torácica, Tomografía Computarizada, Resonancia Magnética Nuclear, PET.

Enfermidades[editar | editar a fonte]

As enfermidades cardiovasculares son a causa máis importante de morte a nivel mundial. As enfermidades do corazón que globalmente representan un problema de saúde máis importante son a cardiopatía isquémica e a insuficiencia cardíaca.

A cardiopatía isquémica débese á diminución do fluxo sanguíneo que recibe o corazón a través das arterias coronarias como consecuencia da arteriosclerose, dentro da cardiopatía isquémica inclúese a anxina de peito e o infarto de miocardio. Os principais factores de risco coñecidos son o tabaquismo, a obesidade, a diabetes mellitus, cifras elevadas de colesterol e hipertensión arterial.[3]

A insuficiencia cardíaca é a consecuencia final da maior parte das enfermidades do corazón, pode ser aguda ou crónica, esta última é un trastorno de longa duración que aparece con descompensacións ou agravamentos periódicos e constitúe unha causa importante de mortalidade e ingreso hospitalario.[3]

Outro grupo de trastornos son as cardiopatías conxénitas, conxunto de enfermidades do corazón e os grandes vasos que se orixinan antes do nacemento durante a vida intrauterina. A maioría débense a un desenvolvemento defectuoso do embrión durante o embarazo, cando se forman as estruturas cardiovasculares principais. Algunhas producen trastornos leves, pero outras son moi graves e incompatibles coa vida; entre as máis frecuentes atópanse a comunicación interauricular, a comunicación interventricular, o ductus arterioso persistente, a coartación de aorta e a tetraloxía de Fallot.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para corazón.
  2. Gray's Anatomy of the Human Body - 6. Surface Markings of the Thorax
  3. 3,0 3,1 Longo, Dan; Fauci, Anthony; Kasper, Dennis; Hauser, Stephen; Jameson, J.; Loscalzo, Joseph (11 de agosto de 2011). Harrison's Principles of Internal Medicine (18 ed.). McGraw-Hill Professional. p. 1811. ISBN 978-0-07-174889-6. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]