Corazón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Vista frontal dun corazón humano. As frechas brancas indican o fluxo normal do sangue.
Partes
* 1.-Aurícula dereita
* 2.-Aurícula esquerda
* 3.-Vea cava superior
* 4.-Arteria aorta
* 5.-Arteria pulmonar
* 6.-Vea pulmonar
* 7.-Válvula mitral ou bicúspide
* 8.-Válvula sigmoidea aórtica
* 9.-Ventrículo esquerdo
* 10.-Ventrículo dereito
* 11.-Vea cava inferior
* 12.-Válvula tricúspide
* 13.-Válvula sigmoidea pulmonar
Miocardio (parte rosa)
→Epicardio (capa exterior do miocardio)
→Endocardio (capa interior ao miocardio)
Diagrama dun corazón humano.

O corazón é, en anatomía, o órgano principal do aparato circulatorio dos animais, impulsor da circulación do sangue. É un músculo estriado oco que actúa como unha bomba aspirante, que aspira cara as aurículas (cavidades superiores do corazón) o sangue que circula polas veas e o impulsa ás arterias desde os ventrículos (cavidades inferiores do corazón). Entre estes dous atópase unha válvula que fai que a dirección da circulación sexa a adecuada. O corazón é un órgano musculoso e cónico situado na cavidade torácica, que funciona como unha bomba, impulsando o sangue a todo o corpo. Un pouco máis grande que un puño, está dividido en catro cavidades: dous superiores, chamadas aurículas, e dous inferiores, chamadas ventrículos. O corazón impulsa o sangue mediante os movementos de sístole e diástole.

  • Sístole é unha contracción que usa o corazón para expulsar o sangue, xa sexa dunha aurícula ou dun ventrículo.
  • Diástole é unha relaxación que usa o corazón para relaxar os ventrículos ou as aurículas e recibir o sangue.

O termo cardíaco fai referencia ao corazón en grego καρδια kardia.

No ser humano o corazón sitúase na cavidade torácica e ten forma de pirámide triangular ou cono.

As cavidades do corazón[editar | editar a fonte]

O corazón posúe catro cavidades: dúas superiores, chamadas aurículas e dúas inferiores chamadas ventrículos.

Aurícula dereita[editar | editar a fonte]

A aurícula dereita está comunicada co ventrículo dereito a través da válvula tricúspide. Recibe sangue venoso pobre en osíxeno procedente de todo o organismo a través de dúas grandes venas, a cava superior e a cava inferior. A superior leva sangue venoso do pescozo, cabeza e membros superiores. A cava inferior trae sangue do tronco, abdome e membros inferiores. O sangue venoso chea a aurícula e esta impúlsao cara ao ventrículo dereito. A aurícula dereita está comunicada coa esquerda a través do foramen oval. Durante a vida intrauterina, o burato permite o paso de sangue venoso da dereita á esquerda. É imprescindible, xa que o feto non respira e o sangue que iría aos pulmóns é desviado cara a circulación sistémica. Tras o nacemento, a presión exercida polo sangue na aurícula esquerda, provoca o peche do foramen. A persistencia do foramen é unha severa patoloxía que hoxe en día é atendida polos servizos de cirurxía cardíaca ou cardioloxía intervencionista.

Ventrículo dereito[editar | editar a fonte]

O ventrículo dereito está comunicado coa aurícula dereita a través da válvula tricúspide. Recibe sangue venoso e impúlsao cara aos pulmóns a través das arterias pulmonares. Atópase separado do ventrículo esquerdo por un tabique fibromuscular máis groso na parte inferior. Na parte superior é habitual que exista un burato durante a vida intrauterina, que permite o paso de sangue cara ó ventrículo esquerdo.

Aurícula esquerda[editar | editar a fonte]

A aurícula esquerda recibe sangue venoso osixenado procedente do pulmón a través das veas pulmonares (catro en total). Despois, bombea o sangue cara ao ventrículo esquerdo, do que está separado pola válvula mitral. Durante a vida intrauterina comunícase coa dereita a través do foramen oval. Tras o nacemento, péchase. A súa persistencia é unha patoloxía grave.

Ventrículo esquerdo[editar | editar a fonte]

O ventrículo esquerdo é notoriamente maior que o dereito. Bombea o sangue rico en osíxeno procedente da aurícula esquerda e distribúeo por todo o organismo. Comunícase coa aurícula coa válvula mitral e coa arteria aorta a través da válvula aórtica.

Estudo do corazón[editar | editar a fonte]

Anatomía de superficie do corazón humano. O corazón está delimitado por:
-Un punto de 9 cm á esquerda da liña midsternal (punta do corazón)
-A articulación esternocostal sétima dereita
-O bordo superior da terceira cartilaxe costal dereita, a 1 cm da liña esternal dereita
-O bordo inferior da segunda cartilaxe costal esquerda, a 2.5 cm da liña esternal lateral esquerda.[1]

Existen varias probas que avalían a anatomía e a funcionalidade do corazón. Algúns deles son non invasivos mentres que outros é preciso realizalos en quirófano mediante cirurxía.

  • Electrocardiograma: é a proba rutineira máis frecuente. Consiste no rexistro da actividade eléctrica do corazón. As distintas patoloxías cardíacas reflíctense neste estudo. Para a súa realización empréganse unha serie de eléctrodos postos na pel en contacto cun xel condutor electricamente.
  • Ecocardiograma: é unha ecografía do corazón, que estuda a súa morfoloxía e funcionalidade.
  • Proba de esforzo: explora o funcionamento do corazón someténdoo a intensa actividade.
  • Analítica sanguínea: estuda unha serie de parámetros bioquímicos cardíacos. Cando morren células cardíacas libéranse unha serie de substancias que se poden achar nunha análise de sangue.
  • Coronografía: é o estudo cirúrxico do corazón. Coa axuda de contraste radiolóxico estúdase a morfoloxía coronaria.
  • Outras probas menos específicas: radiografía torácica, Tomografía Computarizada, Resonancia Magnética Nuclear, PET.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Gray's Anatomy of the Human Body - 6. Surface Markings of the Thorax

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]