Hipertensión arterial

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Aviso médico.
Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.
Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.
Proceso de remodelado arterial na hipertensión arterial.

A hipertensión arterial é o aumento da presión arterial ben sexa mantido ou só nun momento agudo. A hipertensión arterial crónica é unha das patoloxías máis comúns a partir dos cincuenta anos de idade.

Regulación da presión arterial[editar | editar a fonte]

A presión arterial está regulada por varios elementos. En primeiro lugar, o volume total de sangue. Cando o volume de sangue é máis elevado do habitual, aumenta a tensión arterial. Por exemplo, nas dietas con demasiado sal, hai un maior volume de auga, e polo tanto a presión arterial está elevada. Todas aquelas substancias que favorezan que haxa máis auga no interior dos vasos sanguíneos, tamén favorecen a hipertensión arterial.

En segundo lugar, o organismo dispón de varios sistemas de regulamento da presión arterial:

  • Os mecanismos de sede, que modulan a cantidade de auga inxerida. A sede está regulada pola osmolaridade, que actúa sobre o hipotálamo desencadeando diversos estímulos.
  • O ril, que é o órgano con maior repercusión a longo prazo no regulamento da presión arterial. No interior do ril áchanse diversas estruturas relacionadas coa presión. O sistema renina-anxiotensina-aldosterona está dirixido polo ril e polas glándulas suprarrenais. Canto maior sexa a activación deste sistema, maior serán os niveis da tensión arterial. Este mecanismo é no que se basea o funcionamento de diversos fármacos coma os inhibidores da enzima conversora da anxiotensina e os ARA II.
  • O aparello dixestivo, que regula os niveis de absorción de diversas substancias. Un exceso de aporte dietético de sal común ocasionará un aporte excesivo de auga á circulación.

Riscos da hipertensión arterial[editar | editar a fonte]

A tensión elevada de xeito continuado produce danos a diversos niveis. En primeiro lugar, lesiona os propios vasos sanguíneos, favorecendo a súa rotura e a formación de aneurismas. O dano é proporcional ao grao de hipertensión, afectando tanto aos vasos de grande calibre (por exemplo, a aorta), coma aos de pequeno calibre. Deste dano vascular derivarán lesións en moitos órganos diferentes, incluíndo o ril, o sistema nervioso central, os ollos, o aparello dixestivo e outros.

A hipertensión arterial é o principal factor de risco do ictus e un dos máis importantes na cardiopatía isquémica.

Tratamento[editar | editar a fonte]

Cando a hipertensión non é notable ou o enfermo é xove, adoitan ser suficientes as medidas dietéticas e de exercicio. É imprescindible unha dieta baixa ou carente de sal. O exercicio físico moderado contribúe ao regulamento da tensión. O abandono do tabaco é altamente recomendable.

Cando é preciso dar medicamentos existen varias liñas de tratamento:

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Guyton. Tratado de fisiología médica (en castelán).