Larinxe

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Larinxe
Larynx external en.svg
Anatomía da larinxe, vista anterolateral
Larynx endo 2.jpg
Imaxe endoscópica da larinxe

A larinxe é un tubo músculo-cartilaxinoso da parte superior do aparato respiratorio e órgano esencial na fonación. Forma parte do eixo visceral do pescozo, localizada na liña media, por diante da farinxe, de tal maneira que a parede posterior da larinxe está pegada á parte anterior do esófago. Os aneis cartilaxinosos da larinxe mantéñena sempre aberta, pero a estrutura péchase durante a deglución para evitar broncoaspiracións. Máis concretamente é unha cartilaxe larínxea denominada epiglote a encargada desta acción.

Esténdese dende a segunda ou terceira vértebra cervical ata a sexta, punto no que comeza a traquea. Mantense nesta posición debido a que está unida ó hioide, á lingua, á base do cranio, á farinxe e a que se continúa coa traquea.

Relacións da larinxe[editar | editar a fonte]

Relacións anteriores:

  • músculo cutáneo do pescozo, envolto na fascia superficial do pescozo
  • veas xugulares anteriores, unidas entre si por unha anastomose
  • músculos infrahioideos: esternohioideo, esternotirohioideo, tirohioideo, omohioideo
  • lóbulo piramidal da glándula tiroide. Este lóbulo é inconstante

Relacións laterais:

Relación posterior:

Cartilaxes larínxeas[editar | editar a fonte]

Presenta nove cartilaxes, unhas son únicas: tiroide, cricoide e epiglote, e outras dobres: aritenoides, cuneiformes e corniculados. Pode haber outras cartilaxes que, a diferenza destas, son inconstantes: son os tritíceos e os sesamoideos.

Articulacións larínxeas[editar | editar a fonte]

Hai dúas articulacións larínxeas móbiles: a articulación cricotiroidea (plana, só permite pequenos desprazamentos) e a articulación cricoaritenoidea (tipo trocoide, permite desprazamento e rotación; é a articulación da tensión das cordas vocais).

A primeira delas establécese entre a cartilaxe cricoide (na confluencia da lámina co anel cricoideo) e as astas menores da cartilaxe tiroide. A segunda, cricoaritenoidea, establécese sobre a superficie superior do anel cricoideo e a base das cartilaxes aritenoideas.

Existe unha terceira articulación larínxea, pero non é móbil. Trátase da articulación ariteno-corniculada, entre as cartilaxes aritenoideas e os corniculados.

Membranas e ligamentos[editar | editar a fonte]

  • Membrana tirohioidea: une a tiroide ó óso hioide. Os bordos laterais son os ligamentos tiro-hioideos laterais. A membrana está perforada polo ramo interno do nervio larínxeo superior e polos vasos larínxeos superiores.
  • Membrana cricotiroidea: une tiroide e cricoide.
  • Membrana cricotraqueal: une o cricoide ó primeiro anel traqueal.
  • Ligamento glosoepiglótico.
  • Ligamento hioepiglótico.
  • Ligamentos aritenoepiglóticos.
  • Ligamento tiroepiglótico.
  • Ligamentos tiroaritenoideos superior e inferior.
  • Membrana fibroelástica.

Músculos da larinxe[editar | editar a fonte]

  • Músculo cricotiroideo ou tensor das cordas vocais.
  • Músculo cricoaritenoideo posterior ou dilatador da glote.
  • Músculo tiroaritenoideo interno ou vocal.
  • Músculo tiroaritenoideo externo.
  • Músculo ari-aritenoideo ou interaritenoideo.
  • Músculo cricoaritenoideo lateral.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Larinxe