Dodo
| Dodo | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Estado de conservación | |||||||||||||||
 |
|||||||||||||||
| Clasificación científica | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Nome binomial | |||||||||||||||
| Raphus cucullatus |
|||||||||||||||
 Antiga distribución (en vermello)
|
|||||||||||||||
| Sinonimia | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
O dodo ou dronte (Raphus cucullatus, chamado Didus ineptus por Carl von Linné) foi unha ave non voadora endémica das illas Mauricio, situadas no océano Índico. O dodo, así como outras aves do océano Índico, entre elas o solitario de Rodríguez e o ibis sagrado de Reunión (Raphus solitarius), estaba relacionado coas pombas que deixaran de voar para se volveren terrestres.[1]
Índice |
Descrición [editar]
O dodo medía aproximadamente un metro de altura, cun peso de entre 13 e 25 kg. Alimentábase de froitos, cocos que abría co seu alongado peteiro. Tiña ás moi curtas e patas robustas de catro dedas. A plumaxe era de cor cinsenta escura na cabeza e no dorso, de cor branca no peito e na cola, e de cor amarelenta nas ás. Aniñaba no chan.
Pénsase que evolucionou das pombas que migraban entre África e o sudeste asiático, por iso se trataba dunha peculiar ave áptera, xa que a ausencia de depredadores fixo que non desenrolara un sistema muscular para o voo.
Era una parente cercano do solitario de Rodríguez, outra ave das Mauricio que tamén se extinguiu un século despois. Crese que a pomba de nicobar é o parente máis próximo aínda vivo.
O ser humano chegou ao seu hábitat no século XVII. As primeiras noticias en Europa sobre esta ave data de 1674; no 1681 un conquistador español trouxo un exemplar a Europa. Os descubridores portugueses chamárono dodo (quere dicir estúpido na fala coloquial portuguesa) pola súa torpeza e a facilidade coa que se cazaba. Tamén se lle chamou dronte, cunha intención científica.
A chegada do home produciu a propagación de novas especies na illa, como porcos, cans, gatos e ratos, e a aparición novas enfermidades e, tamén, á propia destrución do bosque, do cal dependía en gran medida a subsistencia do dodo. Estímase que o saqueo dos seus niños por parte das novas especies tivo un efecto devastador, que, con todo, un século despois de que o home pisara esas terras, o dodo extínguese.
Notas [editar]
- ↑ T. Jeffery Parker, William A. Haswell, A. J. Marshall, Jacinto Nadal Puigdefábregas. Zoología: Cordados (en español). Publicado por Reverté, 1987; pág 564. ISBN 84-291-1839-X
Véxase tamén [editar]
Ligazóns externas [editar]
