Mámoa
Na Galipedia, a wikipedia en galego.
As mámoas ou medorras ou túmulos son amoreamentos artificiais de terra e/ou pedras, habitualmente de forma esférica (xa que ás veces presentan unha estrutura lixeiramente elíptica), que se nos presentan de forma brusca sobre o terreo que sinalan e conteñen un ou varios enterramentos[1]. Normalmente no seu interior agachan unha estrutura pétrea coñecida como dolmen ou anta, formando o conxunto un túmulo funerario característica da cultura megalítica. É habitual que presenten unha depresión na parte superior coñecida como cono de violación, resto dalgunha escavación ilegal na busca de materiais preciosos. Atópanse mámoas en moitos lugares onde houbo cultura megalítica.
A denominación máis extendida para coñecer este tipo de monumentos é a de mámoa e procede do latín mammula, peito de muller. Esta denominación aplícase metaforicamente a este tipo de monumentos pola similitude dos mesmos cun peito feminino. Tamén se usan diminutivos como mamoíña ou mamoela.
Outras denominacións teñen que ver coa voz latina meta (galego "meda"), obxecto de forma cónica ou marco de delimitación. Esta palabra unida a distintos sufixos deu á súa vez distintas verbas usadas para referirse a este tipo de túmulos:
META+ ONEA > medoña
META+ ORRA > medorra
META+ ELA> medela
Outras denominacións utilizadas para referirse a este tipo de monumentos son mina ou petón.
Índice |
[editar] Exemplos de mámoas polo mundo
[editar] Francia
O tumulus de Saint-Michel de Carnac foi construído entre 5000 e 3400 antes de Cristo (neolítico).
[editar] Notas
- ↑ Diccionario de termos de arqueoloxía e prehistoria, Ana Romero Masiá, Felipe Arias Vila, Ir Indo Edicións, páxina 116, ISBN 84-7680-168-8
