Gustav Mahler
 |
Este artigo precisa dunha revisión ortográfica (recurso útil: corrector ortográfico en liña de galego). Pode axudarse do revisor ortográfico, activándoo en: Preferencias → Trebellos → Navegación →  Ortografía: Activar o revisor ortográfico.Colabore connosco neste artigo e noutros en condicións semellantes para que a Galipedia mellore e medre. |
| Gustav Mahler | |
 Gustav Mahler en 1909. |
|
| Nome completo | Johannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart |
| Data de nacemento | 7 de xullo de 1860 |
| Lugar de nacemento | Kaliště Imperio austríaco |
| Data de falecemento | 18 de maio de 1911 |
| Lugar de falecemento | Viena Imperio Austrohúngaro |
| Parella/s | Alma Marie Schindler |
Gustav Mahler, nado en Kaliště, Bohemia (actualmente República Checa) o 7 de xullo de 1860 e finado en Viena o 18 de maio de 1911, foi un compositor e director de orquestra bohemio-austríaco. As súas composicións atópanse entre as obras máis importantes do Posromanticismo.
Índice |
Traxectoria [editar]
Nas primeiras décadas do Século XX, Gustav Mahler era considerado un dos máis importantes directores de orquestra e de ópera do seu momento. Logo de graduarse no Conservatorio de Viena en 1878, foi sucesivamente director de varias orquestras cada vez máis importantes en diversos teatros de ópera europeos, chegando en 1897 á que daquela era considerada a máis notable, a dirección da Ópera da Corte de Viena (Hofoper). Durante os seu 10 anos na capital austríaca, Mahler —xudeu converso ao Catolicismo para asegurarse o seu posto— sufriu a oposición e hostilidade da prensa antisemita. Sen embargo, grazas ás súas innovadoras producións e á insistencia nos máis altos niveles de representación gañouse o recoñecemento como un dos máis grandes directores de ópera, particularmente como intérprete das óperas de Richard Wagner e Wolfgang Amadeus Mozart. Posteriormente, foi director da Metropolitan Opera e da New York Philharmonic Orchestra.
Como compositor centrou os seus esforzos na forma sinfónica e no Lied. A Segunda, Terceira, Cuarta e Oitava sinfonías e Das Lied von der Erde (A canción da Terra) conxugaron nas súas partituras ambos xéneros. El mesmo advertía de que compoñer unha sinfonía era “construír un mundo con todos os medios posibles”, polo que os seus traballos neste campo caracterizábanse por unha heteroxeneidade moi ampla. Introduciu elementos de diferente procedencia como melodías folclóricas, marchas, fanfarras militares, mediante un uso persoal do acorde, entrecortando ou alongando inusitadamente as liñas melódicas, acoplados ou xustapostos no interior do marco formal que absorbeu da tradición clásica vienesa. As súas obras sinfónicas adquiriron excesivas proporcións e incluíu harmonías disonantes que sobrepasan o cromatismo empregado por Wagner na súa ópera Tristan und Isolde. O aspecto de desorde que resultaba, co esforzo extra que demandaba recoñecer algunha formalidade “clásica” na súa estrutura, xerou a incomprensión da súa música, atraendo unha hostilidade case xeneral, pese ao apoio dunha minoría entusiasta entre a que se contaban os membros da Segunda Escola de Viena, que o tiñan polo seu máis directo precursor.
Entre as súas obras, cabe sinalar as súas nove sinfonías rematadas (dez, si se inclúen os bosquexos da Décima) e varios ciclos de cancións o lieder. As súas principais coleccións de cancións son: Lieder eines fahrenden Gesellen (Cancións dun compañeiro de viaxe); o ciclo Des Knaben Wunderhorn (O corno máxico da xuventude), baseado nunha recompilación de cantos folclóricos alemáns; Kindertotenlieder (Cancións aos nenos mortos) e as cancións Rückert-Lieder, baseándose en ambos casos nos textos do poeta alemán Friedrich Rückert; tamén, a renovadora síntese de sinfonía-ciclo de cancións Das Lied von der Erde, con letra de poemas traducidos do chino ao alemán.
A revitalización de Mahler, ao igual ca de Anton Bruckner, foi lenta e viuse atrasada a causa da súa gran orixinalidade e do auxe do nazismo en Alemaña e Austria , pois a súa condición de xudeu catalogou á súa obra como “dexenerada” e “moderna”. O mesmo sucedeu con outros compositores, caídos na desgracia no Terceiro Reich. Só ao final da Segunda Guerra Mundial e pola decidida labor de directores como Bruno Walter, Otto Klemperer e, máis tarde, Bernard Haitink ou Leonard Bernstein, a súa música comezou a interpretarse con máis frecuencia no repertorio das grandes orquestras, encontrándose entre os compositores máis destacados na historia da música.
Influencias en compositores posteriores [editar]
Donald Mitchell escribe que a influencia de Mahler en posteriores xeracións de compositores é "un tema completo en sí mesmo".[1] Os primeiros discípulos de Mahler, incluído Arnold Schönberg e os seus alumnos Alban Berg e Anton Webern, fundaron a Segunda Escola de Viena.[2] A música de Mahler influenciou o movemento do trío dende o tonalismo progresivo á atonalidade (música sen unha tonalidade); aínda que Mahler rexeitou o atonalismo, converteuse nun feroz defensor da orixinalidade audaz da obra de Schönberg. Na estrea do Primeiro cuarteto de corda deste último en febreiro de 1907, informouse de que Mahler se abstivo de atacar fisicamente aos provocadores que interrompían a audición.[3] Tanto a Serenata op. 24 (1923) de Schönberg, como Tres pezas para orquesta (1915) de Berg e Seis Pezas (1928) de Webern teñen ecos da Sétima Sinfonía de Mahler.[4]
Entre outros compositores cuxa obra ten influencias de Mahler, Mitchell cita ao estadounidense Aaron Copland, ao compositor alemán de cancións e teatro Kurt Weill,[5] ao italiano Luciano Berio, ao ruso Dmitri Shostakóvich e ao británico Benjamin Britten.[1] Nunha entrevista de 1989, o pianista e director Vladímir Áshkenazi afirmou que a conexión entre Mahler e Shostakóvich foi "moi forte e evidente". As súas músicas representaron "o individuo contra os vicios do mundo".[6] Mitchell salienta de Britten o "marabillosamente entusiasta, libre e independente escrito polo vento en ... o primeiro movemento da Sinfonía para violonchelo de 1963 [que] pertence claramente á orde da transparencia e a emancipación instrumental á que Mahler contribuíu en gran medida". Mitchell conclúe coa afirmación: "Mesmo cando a súa propia música non sobrevivira, Mahler gozaría dunha inmortalidade substancial na música destes sucesores preeminentes que abrazaron a súa arte e asimilaron as súas técnicas".[1]
Notas [editar]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Mitchell, 1975, pp. 373–374
- ↑ Schonberg, 1970, pp. 256–58
- ↑ La Grange, 2000, pp. 608–609
- ↑ Carr, 1998, p. 105
- ↑ Mitchell, 1975, p. 261
- ↑ Kozinn, Allan (3 de febreiro de 1989). "Ashkenazy Mining A Mahler Vein". The New York Times. http://www.nytimes.com/1989/02/03/arts/ashkenazy-mining-a-mahler-vein.html?pagewanted=1.
