Victor Hugo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Victor Hugo
Victor Hugo.jpg
Victor Hugo (cara 1875).
Datos persoais
Victor Marie Hugo
Nacemento 26 de febreiro de 1802
Lugar Besançon, Doubs Flag of France.svg Francia
Falecemento 22 de maio de 1885 (83 anos)
Lugar París Flag of France.svg Francia
Nacionalidade Francia Francés
Actividade
Lingua francés
Movemento Romanticismo
Xéneros novela, poesía e teatro
Obras principais Les Misérables e Notre-Dame de Paris
Victor Hugo Signature.svg

Victor Hugo /viktɔʁ maʁi yɡo/ —inscrición completa na súa acta de nacemento: Victor, Marie Hugo—[n 1] , nado en Besançon o 26 de febreiro de 1802 e finado en París o 22 de maio de 1885, foi un dos máis importantes escritores do romanticismo en francés e a miúdo é identificado como un dos mellores poetas franceses. Tamén foi un político e intelectual comprometido e influente na historia do seu país e da literatura do século XIX.[1] Era irmán dos tamén escritores Eugène Hugo e Abel Hugo.

Ocupa un posto notable na historia das letras francesas do século XIX nunha gran variedade de xéneros e ámbitos.[2][3] Foi un poeta lírico, con obras como Odes et Ballades (1826), Les Feuilles d’automne (1832) ou Les Contemplations (1856), poeta comprometido contra Napoleón III en Les Châtiments (1853) e poeta épico en La Légende des siècle (1859 e 1877). Foi tamén un novelista popular e de gran éxito con obras como Notre-Dame de Paris (1831) ou Les misérables (1862). En teatro expuxo a súa teoría do drama romántico na introdución de Cromwell (1827),[4] e ilustraa principalmente con Hernani (1830) e Ruy Blas (1838).

A súa extensa obra inclúe tamén discursos políticos na Cámara dos Pares, na Asemblea Constituente e na Asemblea Nacional de FranciaAsemblea Lexislativa -especialmente sobre temas como a pena de morte, a educación ou Europa-, crónicas de viaxes -Le Rhin (1842) ou Choses vues, (póstuma 1887 e 1890)?, así como unha abundante correspondencia.

Contribuíu de forma notable á renovación lírica e teatral da época; foi admirado polos seus contemporáneos e aínda o é hoxe en día, aínda que certos autores modernos considerano un escritor controvertido.[5] A súa implicación política, que lle supuxo unha condena ao exilio durante os vinte anos do Segundo Imperio Francés (1852-1870), permitiu a posteriores xeracións de escritores unha reflexión sobre a implicación e o compromiso dos escritores na vida política e social.

As súas opinións, á vez morais e políticas,[6] e a súa obra excepcional, converterono nun personaxe emblemático a quen a Terceira República honrou á súa morte cun funeral de Estado, celebrado o 1 de xuño de 1885 e ao que asistiron máis de dous millóns de persoas, e coa inhumación dos seus restos no Panteón de París.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Pasou a maior parte da súa infancia en París. Era o máis novo dos tres fillos de Sophie Trébuchet e de Léopold Hugo. As súas viaxes e as súas estancias en Nápoles e España acompañando o seu pai, que era xeneral, marcárono bastante. Xunto cos seus irmáns fundou en 1819 unha revista, Le Conservateur littéraire ("O Conservador literario"), onde xa destacaba o seu talento. O mesmo ano gañou o concurso da Academia dos Xogos Florais de Tolosa.

O seu primeiro libro de poesía, Odas, apareceu en 1821. En 1822 casa coa súa amiga de infancia Adèle Foucher. A súa proxección literaria empezou con Cromwell, publicado en 1827. No prólogo deste drama impóñense ás convencións clásicas, sobre todo á unidade de tempo e de lugar.

Entre 1826 e 1837, pasou varias tempadas no Castelo de Roches en Bièvres, propiedade de Bertin l'Aîné, director de Le Journal des débats. Durante estas estancias coñeceu a Berlioz, Chateaubriand, Liszt, Giacomo Meyerbeer e elaborou libros de poesías entre os cales se atopa o famoso Feuilles de automne.

Ata unha idade moi adiantada tivo varias amantes. A máis coñecida, a actriz Juliette Drouet, que lle consagrou a súa vida, liberouno da prisión tras o golpe de estado de Napoleón III. Escribiu moitos poemas para ela.

Educado pola súa nai, orixinaria da rexión da Vendée, na lealdade ao realismo, foise convencendo amodo das virtudes da democracia. Nun poema escribiu por tal de xustificarse: "onde o coñecemento só é dun home, imponse a monarquía, onde é dun grupo de homes, ha deixar o seu lugar á aristocracia. E cando todo o mundo ten acceso ao saber quere dicir que chegou o tempo da democracia". Unha vez convertido á democracia liberal e humanista, foi elixido deputado da Segunda República Francesa en 1848, e apoiou a candidatura do Príncipe Luís-Napoleón, pero se exiliou tras o golpe de estado do 2 de decembro de 1851 que condenou por razóns morais (Histoire d'un crime).

Baixo o Segundo Imperio, oposto a Napoleón III, viviu exiliado, primeiro en Bruxelas e despois en Jersey e Guernesey. Foi un dos poucos proscritos que rexeitou a amnistía que se concedería pouco tempo despois. A perda da súa filla Léopoldine en Villequier en 1843 afectouno bastante.

Durante a década de 1860, atravesou varias veces o Gran Ducado de Luxemburgo como turista, en dirección ao Rhin alemán (1862, 1863, 1864, 1865). En 1871, tras a Comuna de París, ao ser expulsado de Bélxica por proporcionar refuxio a comuneiros perseguidos na capital francesa, atopou asilo durante tres meses e medio en Luxemburgo. Despois volveu a París e foi unha das figuras políticas da Terceira República Francesa.

De acordo coa súa última vontade, soterrárono no Panteón de París. A caixa fúnebre mantívose durante bastantes días baixo o Arco do Triunfo, onde se cre que foi visitada por unhas 3 millóns de persoas. Foi designado como o Rei Sol da literatura.

Obras[editar | editar a fonte]

Teatro[editar | editar a fonte]

  • Cromwell (1827)
  • Hernani (1830)
  • Marion Delorme (1831)
  • Le Roi s'amuse (1832)
  • Lucrèce Borgia (1833)
  • Marie Tudor (1833)
  • Angelo, tyran de Padoue (1835)
  • Ruy Blas (1838)
  • Les Burgraves (1843)
  • Torquemada (1882)
  • Théâtre en liberté (1886)

Novelas[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Odes et poésies diverses (1822)
  • Nouvelles Odes (1824)
  • Odes et Ballades (1826)
  • Les Orientales (1829)
  • Les Feuilles d’automne (1831)
  • Les Chants du crépuscule (1835)
  • Les Voix intérieures (1837)
  • Les Rayons et les ombres (1840)
  • Les Châtiments (1853)
  • Les Contemplations (1856)
  • La Légende des siècles (primeira serie 1859, segunda 1877 e terceira 1883)
  • Les Chansons des rues et des bois (1865)
  • L'Année terrible (1872)
  • L'Art d'être grand-père (1877)
  • Religions et religion (1880)
  • Les Quatre Vents de l'esprit (1881)
  • La Fin de Satan (1886)
  • Toute la Lyre (1888 eta 1893)
  • Dieu (1891)
  • Les Années funestes (1898)
  • Dernière Gerbe (1902)
  • Océan. Tas de pierres (1942)

Outros textos[editar | editar a fonte]

  • Étude sur Mirabeau (1834)
  • Littérature et philosophie mêlées (1834)
  • Le Rhin (1842)
  • Napoléon le Petit (1852)
  • Lettres à Louis Bonaparte 1855)
  • William Shakespeare (1864)
  • Paris-Guide (1867)
  • Mes Fils (1874)
  • Actes et paroles - Avant l'exil (1875)
  • Actes et paroles - Pendant l'exil (1875)
  • Actes et paroles - Depuis l'exil (1876)
  • Histoire d'un crime - 1re partie (1877)
  • Histoire d'un crime - 2e partie (1878)
  • Le Pape (1878)
  • L'Âne (1880)
  • L'Archipel de la Manche (1883)
  • Œuvres posthumes
  • Choses vues - 1re série (1887)
  • Alpes et Pyrénées (1890)
  • France et Belgique (1892)
  • Correspondances - Tome I (1896)
  • Correspondances - Tome II (1898)
  • Choses vue - 2e série (1900)
  • Post-scriptum de ma vie (1901)
  • Mille Francs de récompense (1934)
  • Pierres(1951)
  • Mélancholia

Notas[editar | editar a fonte]

  1. O emprego da coma e non do guion mostra que se trata de segundo nome e non dun nome composto -ver a súa acta de nacemento—. O escritor e poeta asinaba como 'Victor Hugo'. Respecto da escritura do seu nome propio con ou sen acento, aínda que existe bibliografía que utiliza ambas formas, ao non existir unha clara maioría que sustente a súa adaptación ao galego, optouse pola norma habitual de manter os antropónimos estranxeiros na súa forma orixinal e que, neste caso, é sen acento.
Referencias
  1. J. R. Fernández de Cano. "Hugo, Victor Marie (1802-1885)" (en español). mcnbiografias.com. Consultado o 30 de decembro do 2015. 
  2. "Victor Hugo" (en francés). Association Opéravenir Culture Nouvelle. Consultado o 30 de decembro do 2015. 
  3. M.-H. Bloch (febreiro de 2002). "Une vie d’exception" (PDF) (en francés). Ville de Besançon – Action culturelle. p. 4. Consultado o 30 de decembro de 2015. 
  4. Gaétan Picon (1990). "II". Dictionnaire des auteurs (en francés). Laffont-Bompiani. p. 550. ISBN 978-2-221-50156-6. Préface de Cromwell où l'auteur se pose en théoricien et en chef de file du romantisme. A la tragédie classique, il oppose le drame moderne, qui doit mêler, comme le fait la nature-même, le sublime et le grotesque, ces deux éléments de la réalité. 
  5. Gaétan Picon (1990). Dictionnaire des auteurs (en francés). t. II. Laffont-Bompiani. p. 551. ISBN 978-2-221-50156-6. Après Charles Baudelaire, des tenants de la poésie nouvelle lui ont parfois reproché l'impureté de son lyrisme, son caractère narratif, son manque de rigueur et sa densité. 
  6. "Une vie d’exception" (PDF). Laissez-vous conter. Victor Hugo (en francés) (Ville de Besançon – Action culturelle): 5. 2002. 
  7. [Ficha da obra], publicada por Laiovento en 2017.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Barbou, Alfred (1882). Victor Hugo and His Times. University Press of the Pacific: 2001 paper back edition. ISBN 0-89875-478-X
  • Barnett, Marva A., ed. (2009). Victor Hugo on Things That Matter: A Reader. New Haven, Connecticut: Yale University Press. ISBN 0-300-12245-4
  • Brombert, Victor H. (1984). Victor Hugo and the Visionary Novel. Boston: Harvard University Press. ISBN 0-674-93550-0
  • Davidson, A.F. (1912). Victor Hugo: His Life and Work. University Press of the Pacific: 2003 paperback edition. ISBN 1-4102-0778-1
  • Dow, Leslie Smith (1993). Adele Hugo: La Miserable. Fredericton: Goose Lane Editions. ISBN 0-86492-168-3
  • Falkayn, David (2001). Guide to the Life, Times, and Works of Victor Hugo. University Press of the Pacific. ISBN 0-89875-465-8
  • Feller, Martin, Der Dichter in der Politik. Victor Hugo und der deutsch-französische Krieg von 1870/71. Untersuchungen zum französischen Deutschlandbild und zu Hugos Rezeption in Deutschland. Doctoral Dissertation, Marburg 1988.
  • Frey, John Andrew (1999). A Victor Hugo Encyclopedia. Greenwood Press. ISBN 0-313-29896-3
  • Grant, Elliot (1946). The Career of Victor Hugo. Harvard University Press. Out of print.
  • Halsall, A.W. et al. (1998). Victor Hugo and the Romantic Drama. University of Toronto Press. ISBN 0-8020-4322-4
  • Hart, Simon Allen (2004). Lady in the Shadows: The Life and Times of Julie Drouet, Mistress, Companion and Muse to Victor Hugo. Publish American. ISBN 1-4137-1133-2
  • Houston, John Porter (1975). Victor Hugo. New York: Twayne Publishers. ISBN 0-8057-2443-5
  • Hovasse, Jean-Marc (2001), Victor Hugo: Avant l'exil. Paris: Fayard. ISBN 2-213-61094-0
  • Hovasse, Jean-Marc (2008), Victor Hugo: Pendant l'exil I. Paris: Fayard. ISBN 2-213-62078-4
  • Ireson, J.C. (1997). Victor Hugo: A Companion to His Poetry. Clarendon Press. ISBN 0-19-815799-1
  • Laster, Arnaud (2002). Hugo à l'Opéra. Paris: L'Avant-Scène Opéra, no. 208.
  • Maurois, Andre (1956). Olympio: The Life of Victor Hugo. New York: Harper & Brothers.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]