Germaine de Staël

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Infotaula de personaGermaine de Staël

Retrato de François Gérard, cara a 1810
Biografía
Nacemento(fr) Anne-Louise Germaine Necker Editar o valor em Wikidata
22 de abril de 1766
París (Francia)
Desaparición
Morte14 de xullo de 1817
París
Causa da morteMorte natural Editar o valor em Wikidata
Lugar de sepulturaCastelo de Coppet (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeRepublic of Geneva (en) Traducir
Reino de Francia Editar o valor em Wikidata
Actividade
Lugar de traballo Weimar Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónescritora , política , correspondent (en) Traducir , crítica literaria , salonnière , autora de diarios , filósofa Editar o valor em Wikidata
LinguaLingua francesa Editar o valor em Wikidata
Obra
Obras destacables
Familia
CónxuxeAlbert Jean Michel de Rocca (en) Traducir (1811–1817)
Erik Magnus de Staël-Holstein (1786–1800) Editar o valor em Wikidata
ParellaBenjamin Constant
Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord
Louis de Narbonne (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
FillosAlbertine, baroness Staël von Holstein (en) Traducir, Auguste-Louis de Staël-Holstein, Louis Alphonse de Rocca (en) Traducir Editar o valor em Wikidata
PaisJacques Necker (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata  e Suzanne Curchod Editar o valor em Wikidata
ParentesLouis Necker (pt) Traducir (tío)
Jacques Necker de Saussure (en) Traducir (curmán) Editar o valor em Wikidata
Sinatura
Editar o valor em Wikidata

Editar o valor em Wikidata

Musicbrainz: 3c9d6d2a-4507-4f1e-a94a-60221739020b WikiTree: Necker-21 Find a Grave: 161102126 Editar o valor em Wikidata


Anne Louise Germaine Necker, nada en París o 22 de abril de 1766 e finada na mesma cidade o 14 de xullo de 1817, foi unha escritora de orixe suíza que desenvolveu a súa vida cultural na súa cidade natal.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Era filla do financeiro suízo Jacques Necker, ministro de Lois XVI de Francia, e de Suzanne Curchod. Desde nova mostrou interese polo salón literario da súa nai. Seguidora dos filósofos franceses do século XVIII, con 22 anos escribiu unha Carta sobre el carácter y las obras de Jean-Jacques Rousseau. En 1986 casou co embaixador de Suecia en París, co que tivo tres fillos, e converteu o seu salón nun dos principais centros literarios e políticos da capital francesa.

Durante a Revolución francesa tomou parte activa apoiando a Talleyrand, pero trala caída da monarquía en 1792 abandonou Francia e viaxou a Suíza. Alí volveu contactar con Benjamin Constant, ao que coñecera nunha viaxe anterior e co que tivera relacións sentimentais até 1808. Os seus primeiros ensaios e a súa novela Delphine, na que defende a liberdade de elección sentimental sobre os convencionalismos sociais, sitúana dentro do nacente movemento do Romanticismo.

En 1797 regresou a París e sentiuse fascinada pola figura de Napoleón Bonaparte. Porén, este mostrouse receoso ante unha muller dedicada á política, que participaba en intrigas palacianas e ante a que se evidenciaba a súa escasa elocuencia. Ao situarse ademais o seu amante Benjamin Constant na oposición, en 1803 Napoleón instou a Madame de Staël a afastarse de París, manifestándose inflexible ás peticións das súas amizades para que lle permitise regresar. Tras enviuvar en 1802, casou en segundas nupcias con Albert de Rocca, alcumado familiarmente John, un mozo militar suízo.

Madame de Staël estableceuse entón en Coppet, aínda que efectuou numerosas viaxes. Trasladouse a Alemaña, onde visitou a Goethe e Schiller en Weimar, e a Viena, onde coñeceu e editou a Charles-Joseph de Ligne. Trasladado a Coppet o seu «salón», nel eran habituais algunhas das figuras máis importantes da súa época como Madame Récamier, Benjamin Constant ou Mathieu de Montmorency. Trala Restauración regresou a Francia, onde morreu en 1817.

Madame de Staël retratada por Vigée Lebrun (1808).

En 1807 publicou a novela Corinne. A obra Alemagne foi mandada destruír por Napoleón en 1810 cando estaba a piques de ser publicada, e tivo que ser editada en Londres en 1813. Amais, escribiu novelas, ensaios e traballos históricos e críticos.

Obra[editar | editar a fonte]

Delphine, edición de 1803 en varios volumes.
  • Journal de Jeunesse (1785).
  • Sophie ou les sentiments secrets (peza en tres actos en verso, 1786, publicada en 1790).
  • Jane Gray (traxedia en cinco actos en verso, 1787, publicada en 1790).
  • Lettres sur les ouvrages et le caractère de J.-J. Rousseau (1788, reedición aumentada en 1789).
  • Éloge de M. de Guibert.
  • À quels signes peut-on reconnaître quelle est l'opinion de la majorité de la nation?
  • Réflexions sur le procès de la Reine (1793).
  • Zulma : fragment d'un ouvrage (1794).
  • Réflexions sur la paix adressées à M. Pitt et aux Français (1795).
  • Réflexions sur la paix intérieure.
  • Recueil de morceaux détachés (1795; inclúe Épître au malheur ou Adèle et Édouard, Essai sur les fictions e as novelas Mirza ou lettre d'un voyageur, Adélaïde et Théodore e Histoire de Pauline).
  • De l'influence des passions sur le bonheur des individus et des nations (1796).
  • Des circonstances actuelles qui peuvent terminer la Révolution et des principes qui doivent fonder la République en France.
  • De la littérature considérée dans ses rapports avec les institutions sociales (1800).
  • Delphine (1802).
  • Épîtres sur Naples.
  • Corinne ou l'Italie (1807).
  • Agar dans le désert.
  • Geneviève de Brabant.
  • La Sunamite.
  • Le capitaine Kernadec ou sept années en un jour (comedia en dous actos en prosa).
  • La signora Fantastici.
  • Le mannequin (comedia).
  • Sapho.
  • De l'Allemagne (publicada en Londres en 1813 e en París en 1814).
  • Réflexions sur le suicide (1813).
  • De l'esprit des traductions.
  • Considérations sur les principaux événements de la Révolution française, depuis son origine jusques et compris le 8 juillet 1815 (1818).
  • Œuvres complètes de Mme. la Bonne de Staël, publiées par son fils, précédées d'une notice sur le caractère et les écrits de Mme. de Staël, par Mme. Necker de Saussure (1820-1821).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • A. Sorel, Mme De Staël, 1890
  • P. de Lacretelle, Mme de Staël et les hommes, 1939

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]