Carl Friedrich Gauss
| Johann Carl Friedrich Gauss | |
|---|---|
 |
|
| Nacemento: | 30 de abril de 1777 Brunswick, Baixa Saxonia |
| Falecemento: | 23 de febreiro de 1855 Göttingen |
Johann Carl Friedrich Gauss (Gauß), nado en Brunswick, Baixa Saxonia, o 30 de abril de 1777 e finado en Göttingen o 23 de febreiro de 1855, foi un matemático, astrónomo e físico alemán considerado un dos matemáticos máis grandes e influentes de toda a historia polas súas amplas contribucións en moitos campos desta ciencia.
Índice |
Traxectoria [editar]
Infancia [editar]
Tiña Gauss 10 anos cando un día na escola o profesor mandou sumar os cen primeiros números naturais. O mestre quería uns minutos de tranquilidade, pero transcurridos uns poucos segundos Gauss levanta a man e dí ter a solución: os cen primeiros números naturais suman 5.050. E efectivamente é así. ¿Como o fixo Gauss? Pois mentalmente deuse conta de que a suma de dous termos equidistantes era constante:
- 1 , 2 , 3 , 4 . . . . . . . . 97 , 98 , 99 , 100
- 1+100 = 2+99 = 3+98 = 4+97 = ... = 101
Cos 100 números pódense formar 50 pares, de forma que a solución final ven dada polo produto
-
- 101· 50 = 5050
Gauss deducira a fórmula que dá a suma de n termos dunha progresión aritmética da que se coñecen o primeiro e o último termos:
onde a1 é o primeiro termo, an o último, e n é o número de termos da progresión.
Mocidade [editar]
En 1796 descubriu o método de construcion do heptadecágono, e deu o criterio necesario e suficiente para que se poida debuxar un polígono.
Foi o primeiro en probar rigurosamente o Teorema Fundamental da Álxebra (disertación para a súa tese doutoral en 1799), aínda que unha proba case completa de dito teorema xa a fixera Jean Le Rond d'Alembert anteriormente.
En 1801 publicou o libro Disquisitiones Aritmeticae, con seis seccións dedicadas á Teoría de números, dándolle a esta rama das matemáticas unha estrutura sistematizada. Na última sección do libro expón a súa tese doutoral. Ese mesmo ano prediciu a órbita do planeta anano Ceres aproximando parámetros por mínimos cadrados.
Madurez [editar]
En 1809 foi nomeado director do Observatorio de Göttingen. Nese mesmo ano publicou Theoria motus corporum coelestium in sectionibus conicis Solem ambientium, no que describía como calcular a órbita dun planeta e como refinala posteriormente. Profundiza sobre ecuacións diferenciais e seccións cónicas.
En 1823 publicou Theoria combinationis observationum erroribus minimis obnoxiae, dedicado á estatística, concretamente á distribución normal na que a súa curva característica, chamada campá de Gauss, é moi empregada en disciplinas non matemáticas onde os datos son susceptibles de estar afectados por erros sistemáticos e casuais, coma por exemplo a psicoloxía diferencial.
Amosou un grande interese na xeometría diferencial e o seu traballo Disquisitiones generales circa superficies curva, publicado en 1828, foi o máis recoñecido neste campo.
Véxase tamén [editar]
Outros artigos [editar]
