Hadrián IV, papa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Papas do século XII
Antipapas

Hadrián IV

Hadrián IV (de nome de bautizo Nicolau Breakspeare), nado en Saint Albans en 1100 e finado en Anagni o 1 de setembro de 1159, foi Papa da Igrexa católica romana do 1154 ao 1159.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Breakspeare, o único papa de nacionalidade inglesa da historia, trasladouse na súa mocidade a Francia para seguir os seus estudos, tomando os hábitos e ingresando ao mosteiro de Santo Rufus (Aviñón) onde en 1137 se ha convertera no seu abade.

En 1146 é nomeado por Uxío III cardeal bispo de Albano, e en 1152 é nomeado legado pontificio a Escandinavia onde estableceu, en Trondheim, a sé arciprestal de Noruega e en Uppsala a sé arciprestal de Suecia.

Ao seu retorno a Roma en 1154 recibe o apelativo do "Apóstolo do norte", e logo da morte de Anastasio IV foi elixido por unanimidade o seu sucesor, sendo consagrado o 18 de xuño de 1155.

A cidade que se atopa o novo papa está sumida en revoltas populares alimentadas polas ideas heterodoxas de Arnaldo de Brescia e que desembocan no asasinato dun cardeal. Hadrián refuxiouse en Viterbo e como resposta tirou un interdito contra Roma polo cal prohibe a celebración dos santos oficios, a administración dos sacramentos e a sepultura eclesiástica, rexeitando recoñecer o Senado e esixindo o desterro de Arnaldo para conceder o perdón.

Este interdito provocou unha crise económica na cidade ao verse interrompida a afluencia de peregrinos a Roma, e conduciu á submisión da cidade á vontade papal e a expulsión de Arnaldo.

No plano temporal, a política de alianzas de Hadrián decantouse nun primeiro momento para conseguir, a cambio da súa coroación, o apoio do emperador xermánico

Federico I no seu conflito co reino normando de Sicilia, cuxo rei, Guillerme I de Sicilia, fora excomungado polo papa ao invadir territorios pontificios.

O encontro prodúcese o 9 de xuño de 1155 en Sutri pero fracasa por unha cuestión de protocolo: segundo a tradición os reis tiñan que suxeitar o estribo do cabalo do papa como sinal de submisión. Federico avanzou cara a el pero obviou esta cerimonia de homenaxe, aínda que si que bicou a zapatilla papal unha vez desmontado. O papa, durante a celebración da misa, e en represalia, nega a Federico o "bico da paz", o cal implicaba que non habería coroación.

O conflito resólvese uns días despois, o 11 de xuño, noutro encontro celebrado en Nepi o cerimonial é respectado por ambas partes e o 18 de xuño, Federico é coroado polo papa.

Aquel mesmo día Arnaldo de Brescia, que fora capturado polo emperador, era entregado ao papa e executado, o que provoca unha rebelión en Roma. O enfrontamento coas tropas imperiais finaliza coa derrota dos romanos, o encarceramento dos seus líderes máis significativos e a execución de máis dun milleiro de romanos que foron afogados no río Tíber. A vitoria do emperador foi aínda así pírrica posto que debido á falta de aprovisionamentos e a un brote de malaria viuse obrigado a abandonar a cidade e volver a Alemaña.

Hadrián, que se ve obrigado a abandonar Roma e instalarse en Benevento, buscou entón o apoio dos bizantinos para someter os sicilianos, pero ao ser derrotados por estes impúxose un cambio radical na política papal.

En efecto, Hadrián asinou un tratado en 1156 con Guillerme I de Sicilia polo cal o papa, ademais de investilo como rei, recoñécelle unha serie de territorios que, ao ser tamén pretendidos polo seu antigo aliado Federico, enfrontarao con el. Guillerme pola súa banda recoñécese como vasalo tributario do papado, renuncia ao nomeamento de bispos no seu reino e promete defender os Estados Pontificios.

Durante a súa estadía en Benevento, Hadrián recibe a visita de Xoán de Salisbury quen lle solicita que decrete que Irlanda pase a ser dominio do rei Henrique II de Inglaterra. A solicitude, que supón un permiso de invasión para o rei inglés, é concedida por Hadrián, baseándose na Doazón de Constantino, mediante a Bula Laudabiliter.

O 1157 Hadrián chega a un acordo co pobo romano que lle permite volver a Roma. O 1 de setembro do 1159, o papa atopábase en Anagni e achegouse á fonte da praza da vila para beber auga. Insolitamente, unha mosca entrou na súa gorxa, e ao non poder sacarlla, o papa morreu de asfixia.

Durante o seu pontificado empezou a utilizarse o término vicario de Cristo para referirse ao papa.

As profecías de Santo Malaquías refírense a este papa como De rure albo (Do campo branco), citación que fai referencia á súa orixe campesiña e ao seu lugar de nacemento, Saint-Alban (Alba = "branco, albino").