Rafael Nadal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Rafael Nadal
Rafael Nadal in La Moneda-007.jpg
País España España
Residencia Manacor
Data de nacemento 3 de xuño de 1986
Lugar de nacemento Manacor, Illas Baleares
Altura 1,85 metros
Peso 85 kg
Profesional desde 2001
Brazo hábil Esquerdo
Diñeiro gañado 70.488.305 US$ [1]
Individuais
Plusmarca na súa carreira: 699 - 135
Títulos na súa carreira: 64
Maior ránking: 1 (18 de agosto de 2008)
Posto actual: 1
Resultados de Grand Slam
Aberto de Australia G (2009)
Torneo de Roland Garros G (2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014)
Campionato de Wimbledon G (2008, 2010)
Aberto de Estados Unidos G (2010, 2013)
Dobres
Plusmarca na súa carreira: 104 - 60
Títulos na súa carreira: 8
Maior ránking: 26 (8 de agosto de 2005)
Resultados de Grand Slam
Aberto de Australia 3ª rolda (2004, 2005)
Torneo de Roland Garros -
Campionato de Wimbledon 2ª rolda (2005)
Aberto de Estados Unidos SF (2004)

Esta ficha actualizouse o 9 de xuño de 2014.

Rafael Nadal Parera, nado o 3 de xuño de 1986 en Manacor (Mallorca), é un tenista español, actual número 1 do mundo no ránking ATP[2]

Campión de Roland Garros en 9 ocasións (2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013 e 2014), gañador do Torneo de Wimbledon en 2008 e 2010 e onde foi outras tres veces finalista (2006, 2007 e 2011), do Aberto de Estados Unidos en 2010 e 2013 (finalista en 2011), do Aberto de Australia en 2009 (finalista en 2012 e 2014) e medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008[3]. Forma parte do Equipo de Copa Davis de España desde 2004, co cal obtivo o triunfo en catro ocasións (2004, 2008, 2009 e 2011).

É o tenista con máis títulos de Masters 1000 (con 27), de maneira que supera a deportistas ilustres como Roger Federer (21), Novak Djokovic (18), Andre Agassi (17) ou Pete Sampras (11). Posúe o récord de vitorias consecutivas sobre unha mesma superficie, 81 (en terra batida).

É o tenista español con maior número de títulos individuais, 64 (superando a Manuel Orantes e a Conchita Martínez, con 33), máis títulos de Grand Slam, 14 (superando a Manolo Santana e a Arantxa Sánchez Vicario, con 4), máis títulos de Masters 1000, 27 (superando a Conchita Martínez, con 9), o que máis semanas pasou como n.º 1 do ránking mundial da ATP (134 semanas, delas 56 consecutivas[4]) e o único que gañou o Aberto de Australia e a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos.

En 2008 recibiu o Premio Príncipe de Asturias dos Deportes[5] e o Marca Leyenda. O 26 de novembro de 2013 recibiu o premio La Leyenda ao Mellor Deportista Español da Historia, no 75 Aniversario de Marca[6].

Traxectoria[editar | editar a fonte]

É sobriño do que fora futbolista do F.C. Barcelona e do Real Mallorca, Miguel Ángel Nadal.

De cativo practicaba todo tipo de deportes (fútbol, baloncesto, etc...) pero foi o tenis, deporte ó que se dedica desde os 4 anos, o que puxo de manifesto a súa enorme clase e técnica. A súa primeira competición oficial foi en Baleares, con 8 anos, e gañou. Como tamén gañou torneos en todas as categorías inferiores (quizais o máis salientable o Petit Ases francés, o campionato mundial junior por excelencia).

Tras unha etapa chea de éxitos tanto a nivel nacional como mundial (gañou os torneos challengers de Barletta e Nápoles), comezou a súa andada no circuíto mundial ATP, non sen antes deixar a súa pegada en torneos Júnior, coma a súa praza de semifinalista en 2002 en Wimbledon xogando con rapaces dous anos maiores ca el.

Xa no circuíto profesional, deu as súas primeiras tacadas ó derrotar, por exemplo, a dous Top-10 coma Albert Costa (no TMS de Montecarlo) e ó seu amigo e mentor, Carlos Moyá, no TMS de Hamburgo. Deixábase entrever a grande clase que este xogador tiña con moi poucos anos, e que o que se dicía del anos atrás íase cumprindo.

Excluíndo a Michael Chang, é o xogador que ingresou antes –ós 17 anos– na selecta lista dos 100 mellores tenistas do mundo que elabora a ATP. Tamén tras Michael Chang, é o segundo xogador máis novo en gañar un torneo Masters Series. Así mesmo, con 17, chegou á terceira rolda de Wimbledon. Só o lograra antes Boris Becker. Ademais, é o xogador máis novo en ascender ó quinto posto da Lista de Entradas desde que o acadara Michael Chang en 1989.

Dende o 18 de agosto de 2008 ata o 6 de xullo de 2009, ocupou a primeira posición na lista de tenistas da ATP. A vitoria do suízo Roger Federer no torneo de Wimbledon do ano 2009, relegouno ao segundo posto.[7] Recuperou o número 1 do ranking o 7 de xuño de 2010, logo de vencer en Roland Garros. Pouco máis dun ano estivo á fronte da clasificación pois o serbio Novak Djokovic arrebatáballe a primeira posición o 4 de xullo de 2011, despois de vencelo en Wimbledon. Tras unha lesión de xeonllo en 2012 que lle tivo apartado das pistas durante sete meses, volve con forza en 2013 e recupera o número 1 o 7 de outubro[8].

Nos Xogos olímpicos de 2008 gañou o ouro en categoría individual fronte ó chileno Fernando González.

Carreira[editar | editar a fonte]

Primeiros anos (2002-2004)[editar | editar a fonte]

2002

Á idade de 15 anos convírtese no xogador máis novo da historia en gañar un partido nun torneo oficial da ATP, concretamente no torneo International Series de Mallorca, onde accede como invitado da organización e vence en primeira ronda ó paraguaio Ramón Delgado (81 xogador mundial nese intre) por 6-4 6-4. Rafael Nadal ocupaba o posto número 762 do ranking mundial. No seu encontro de segunda ronda, fronte ó belga Olivier Rochus, Nadal perde por 6-2 6-2.

2003

O ano 2003 supón o debut do tenista, que daquela contaba con 17 anos, nos seus dous primeiros torneos do Grand Slam. Na súa primeira participación no Wimbledon cae na terceira ronda, mentres que no US Open cae en segunda.

2004

O ano 2004 supón o despegar da carreira profesional de Nadal. Durante a disputa, a principios de ano, da eliminatoria República Checa-España de Copa Davis, sen Juan Carlos Ferrero nin Carlos Moyá (as dúas máximas figuras tenísticas de España), Rafael Nadal botouse o equipo ás costas e xogou tres partidos nesa eliminatoria, gañando o definitivo quinto punto a Radek Stepanek (7-6, 7-6, 6-4) e dando o pase á seguinte fase do torneo a España, que gañaba en moqueta indoor xogando de visitante.

Pero para o grande público Nadal naceu na disputa da final de España ante Estados Unidos, en decembro. O xogador mallorquín foi decisivo na vitoria de España na final da Copa Davis 2004 fronte aos EUA, cando derrotou a Andy Roddick. Ese mesmo ano conseguira o seu primeiro título ATP en Sopot (Polonia). Para finalizar o ano venceu no primeiro Torneo Master Cidade de León, impoñéndose na final a Fernando Verdasco e non cedendo ningún set en todo o torneo.

Ascenso e permanencia no número 2 (2005-2007)[editar | editar a fonte]

2005

En 2005 Nadal convírtese na sensación do circuíto profesional.

Tras gañar dous Masters Series (Montecarlo e Roma), derrotou ó número un Roger Federer nas semifinais de Roland Garros para acadar a final do seu primeiro torneo de Grand Slam. O domingo 5 de xuño pasou a ser o cuarto xogador máis novo da historia en gañar ese torneo (á idade de 19 anos e dous días), ó vencer ó arxentino Mariano Puerta na final, por 6-7, 6-3, 6-1, 7-5. Ademais converteuse no primeiro xogador en gañar o Roland Garros na súa primeira participación desde 1982.

No mes de agosto, gaña en Montreal o seu primeiro Masters Series sobre pista rápida ó derrotar na final a André Agassi.

No mes de outubro protagonizou unha das mellores finais do ano ó derrotar a Ivan Ljubicic na final do Tenis Masters Series de Madrid, remontando dous sets en contra para gañar o seu primeiro TMS en moqueta indoor. Unha inoportuna lesión polos apoios deixouno fóra do torneo de Mestres, privando ó tenista de Manacor da súa primeira participación no torneo por excelencia da ATP.

Sen embargo, este ano converteuse no tenista do circuíto profesional ATP con máis títulos gañados, xunto ó número 1 Roger Federer, gañando un total de 11 torneos ó longo de 2005 (Costa Do Sauípe, Acapulco, Barcelona, TMS Montecarlo, TMS Roma, Roland Garros, Bastad, Stuttgart, TMS Montreal, China Open e TMS Madrid).

Cobizado para as marcas comerciais e admirado e querido por millóns de persoas, Nadal pasou a ser a nova imaxe do tenis masculino, novo, con garra e moitísimo talento. A expectación é máxima alá por onde vaia, converténdose nunha das figuras deportivas do ano en España e no resto do mundo.

2006
Rafael Nadal (esquerda), no torneo de Wimbledon de 2006. Nadal chegou por primeira vez á final deste torneo sobre herba, pero caeu na final ante Roger Federer, que se impuña no torneo por cuarto ano consecutivo.

2006 foi un ano que iniciou con problemas. Debido a uns malos apoios,e ó esixente 2005, Nadal tivo que estar case catro meses sen xogar (perdeuse por lesión o Tennis Masters Cup do ano anterior e o Aberto de Australia deste ano).

Reapareceu en Marsella, acadando as semifinais (derrota ante Arnauld Clement), e conquistaría o título en Dubai ante o número 1 do mundo, Roger Federer, nun vibrante encontro que se resolveu no tercet set.

O 22 de maio de 2006 recibe o premio Laureus á mellor promesa mundial do ano.

Coa chegada da terra batida é cando Rafa comeza a desplegar toda a súa potencia. Campión en Barcelona por segundo ano consecutivo, e campión tamén consecutivamente en dous dos tres Tennis Masters Series de terra batida (Montecarlo e Roma), en ambas ocasións derrotando ó número 1 mundial, Roger Federer.

Todos estes números valéronlle o récord de vitorias consecutivas sobre terra batida. O 29 de maio de 2006 Nadal bateu o récord de vitorias consecutivas en terra batida que ata ese momento ostentaba Guillermo Vilas con 53 vitorias.

O 11 de xuño de 2006 conquistou o seu segundo título de Grand Slam, impoñéndose ó tenista suízo Roger Federer, número 1 do mundo, na final do torneo francés de Roland Garros por 1-6, 6-1, 6-4 e 7-6(4).

Apenas un mes máis tarde, o 9 de xullo de 2006, volvíase a enfrontar ó tenista suízo na final do torneo londiniense de Wimbledon, aínda que nesta ocasión a vitoria foi para o número 1 do mundo por 6-0, 7-6(5), 6-7(2) e 6-3. Deste xeito, Federer conquistaba o seu cuarto título londinense consecutivo.

No último Gran Slam de 2006, o US Open, Nadal caeu eliminado nos cuartos de final.

Na eliminatoria pola permanencia no Grupo Mundial de Copa Davis Rafael Nadal foi quen, ó igual que o ano anterior ante o mesmo rival, Italia, tirou do equipo de España para acadar o pase ó Grupo Mundial. Ol tenista de Manacor resolveu a eliminatoria con tres vitorias en tres partidos. Andreas Seppi fuoi o primeiro en morder o po nun grandísimo partido que se decantou do lado español por 6-0, 6-4 e 6-3.

Posteriormente, o decisivo encontro de dobres (coa eliminatoria empatada a 1) Nadal e Fernando Verdasco lograron impoñerse a Daniele Bracciali e Giorgio Galimberti por 6-2, 3-6, 6-3 e 7-6, o que deixou ó propio Nadal coa opción de sentenciar a eliminatoria. E non fallou. Impúxose en catro sets (3-6, 7-5, 9-3 e 6-3) a Filippo Volandri e clasificou a España (4-1) para disputar en 2007 o Grupo Mundial de Copa Davis. Ó igual que o ano anterior Nadal foi clave na vitoria de España, que mesmo sacrificou os seus compromisos no circuíto mundial ATP para poder prepararse a fondo para defender as cores de España.

O seus resultados en todo tipo de superficies melloran día a día. En herba, superficie descoñecida ata o momento polo propio Nadal, conseguiu magníficos resultados (Finalista en Wimbledon e cuartofinalista no Queen´s). Ademais, disputou os seus primeiros cuartos de final en Nova York (US Open).

O seu tenis está baseado na constancia, en non dar ningún punto por perdido e en non temer a ningún rival. Non obstante tamén recoñece que sente fascinación polo xogo de Federer, e aínda que teña balance favorable en canto a enfrontamentos, segundo prognosticara Nadal: "en 2007 é máis fácil que Federer gañe Roland Garros que eu Wimbledon".

2007

Iniciou o ano 2007 coa participación no torneo de Madrás (como preparación do Australian Open) e chegando ás semifinais de individuais e á final en dobres. Trala súa retirada por lesión en 1ª ronda de Sydney callou un bo torneo no Australian Open, caendo derrotado en cuartos de final ante o chileno Fernando González, nun duro partido onde o xogador sudamericano exhibiu un xogo desbordante.

Non puido xogar a primeira eliminatoria da Copa Davis 2007 ante Suíza, aínda que formaba parte do equipo, debido a unha pequena lesión muscular que tamén lle fixo borrarse do torneo de Marsella da semana seguinte.

Tras disputar os cuartos de final do torneo de Dubai, chegou o primeiro título da temporada no Indian Wells TMS, tras un grande torneo, onde non perdeu nin un set. Logo, chegou novamente a uns cuartos de final, no Miami TMS, onde caeu eliminado ante o seu rival na final de Indian Wells, Novak Djokovic, que se tomou a revancha. Á súa vez, renunciou a xogar a eliminatoria de Copa Davis contra Estados Unidos da semana seguinte debido a problemas musculares.

Logo xogaría o Master Series de Montecarlo chegando a gañalo. Primeiro derrotaría na 2ª ronda a Juan Ignacio Chela por 6-3,6-1; logo a Kristof Vliegen por un dobre 6-1; maís tarde, en cuartos de final, ó alemán Philipp Kohlschreiber por 6-2,6-3, en semifinal chocaría co checo Tomas Berdych, a quen gañaría 6-0,7-5 e na final derrotaría ó Nº1 do mundo Roger Federer en 2 sets por un dobre 6-4, así gañaría o seu terceiro Master Series de Montecarlo.

Tamén gañou unha semana despois o 55º Open Seat Conde de Godó de Barcelona por terceiro ano consecutivo ante Guillermo Cañas por 6-3 e 6-4, colocándose nese momento no nº1 na Carreira de Campións 2007.

Nadal conquistou por terceira vez consecutiva o TMS de Roma o 13 de maio de 2007 ó impoñerse na final ó chileno Fernando González por un dobre 6-2, convertíndose no primeiro tenista na historia deste torneo en conseguir semellante logro, e obtendo a súa vitoria número 77 consecutiva sobre terra batida (co que se convirte no tenista con maior número de vitorias seguidas de todos os tempos sobre calquera superficie).

Posteriormente, o 20 de maio de 2007 perdeu na final do TMS de Hamburgo contra Roger Federer por 6-2, 2-6 e 0-6, deixando o récord de vitorias consecutivas sobre terra batida en 81.

Rafa gañou por terceira vez consecutiva o torneo de Roland Garros o 10 de xuño de 2007 ó impoñerse na final ó suízo Roger Federer por 6-3, 4-6, 6-3 e 6-4 tras tres horas de xogo. Con este triunfo suma 21 vitorias consecutivas neste torneo e ningunha derrota. Ademais, achégase ó récord de Bjorg de catro triunfos consecutivos en Roland Garros, e convértese no representante español masculino que máis veces conquistou este torneo (mentres que iguala a Arantxa Sánchez Vicario).

Despois xogaría en Wimbledon onde tivo que disputar 5 partidos seguidos por culpa da choiva. Conseguiu chegar á final onde deu moita guerra ó número un Roger Federer que se coroaría pentacampión tras vencer por 7-6(7) 4-6 7-6(3) 2-6 6-2.

Conquistas e perdas do número un (2008-2011)[editar | editar a fonte]

2008

O ano 2008 empezouno chegando á final do Torneo de Chennai, perdendo ante o ruso Mikhail Youzhny logo dunha longuísima semifinal ante o seu compatriota Carlos Moyá ó que derrotou en case 4 horas, en 3 sets decididos no tie-break. Logo fixo un bo torneo no primeiro Grand Slam do ano, o Australian Open, onde caeu en semifinais ante o sorprendente francés Jo-Wilfried Tsonga. Coa baixa en rendemento do Nº1, Roger Federer, as posibilidades de alcanzar o Nº1 fixéronse certas e con algúns resultados a favor, Nadal poderíase apropiar da cima do mundo durante o circuíto indoors en Europa. Con todo, Nadal non rendeu o esperado perdendo en segunda rolda no Torneo de Róterdan e en cuartos de final do Torneo de Dubai esfumándose as súas esperanzas.

A recuperación ocorrería nos Masters Series de Estados Unidos. En Indian Wells logo de vingar a súa derrota ante Jo-Wilfried Tsonga nun atrapante partido (6-7 7-6 7-5) e derrotar a James Blake tamén en 3 sets perdeu claramente ante Novak Djokovic nas semifinais. No Miami logrou vencer novamente a Blake en cuartos de final e a Tomas Berdych en semis, Nadal xogou a final ante Nikolay Davydenko perdendo contundentemente en sets corridos. Con todo, estas boas actuacións sumadas á imposibilidade de Federer de conquistar os torneos, reflotaron as esperanzas de acapararse do Nº1.

No inicio da tempada en terra batida, Nadal logra revalidar o seu título no Masters de Monte Carlo ó derrotar a un esixente Roger Federer, converténdose no primeiro tenista en éra Open en triunfar catro veces en Mónaco. A semana seguinte tamén defendeu o seu título de Barcelona ante David Ferrer, gañando por cuarta vez consecutiva o Trofeo Conde de Godó, sendo ademais o tenista que máis veces o gañou. Pero no Masters de Roma cae no seu primeiro partido ante Juan Carlos Ferrero, por un contundente resultado de 5-7 1-6, non logrando defender o campionato e perdendo unha importante cantidade de puntos no seu obxectivo de destronar ó helvético. Quizá Rafael Nadal fose vítima do apertado calendario da ATP nesta tempada, xa que se viu obrigado a xogar con bochas no pé que lle producían grandes dores que lle impedirían correr.

No último Masters Series de terra batida, Hamburgo, Nadal chegaba coa presión de poder perder a súa condición de nº2 do escalafón, feito que non se producía desde que en 2005 comezase a ocupalo. En segunda rolda, o seu rival sería o italiano Potito Starace, ó que dobregaría por 6-4, 7-6. En oitavos, enfrontaríase ó escocés Andy Murray e en cuartos ó español Carlos Moyá. En semifinais ía producirse o duelo máis esperado, coa recompensa do nº 2 en xogo; Rafael Nadal logrou imporse ó serbio Novak Djokovic en 3 sets e en máis de 3 horas de partido por un resultado global de 7-5, 2-6, 6-2. Na final o rival sería o suízo Roger Federer, nº1 do mundo. Tras un inicio dubitativo, Nadal conseguiu remontar un 1-5 e servizo do suízo para adxudicarse a primeira manga por 7-5. O segundo set tivo que aprazarse ata o tie-break, onde o suízo impúxose por 6-7(3). A última manga caeu ó lado do español por 6-3. Así, Rafael Nadal conseguiu o único Masters Series en terra batida que lle faltaba.

Tras vencer en semifinais a Novak Djokovic en Roland Garros, Nadal alzouse co título sen conceder nin un só set en todo o torneo ó gañar ó suízo Roger Federer por 6-1, 6-3 e 6-0. Este resultado converteuse no segundo máis contundente da historia do torneo, só superado polo que en 1977 lle endosou Guillermo Vilas a Brian Gottfried (6-0, 6-3 e 6-0). Ademais, con esta vitoria Nadal igualou o histórico record de Björn Borg único xogador que ata ese momento conseguira gañar 4 Roland Garros consecutivos.

Logo de gañar o Torneo de Roland Garros o domingo 8 de xuño, compite no London Queen´s Club en dobres o martes 10 de xuño xunto co seu compañeiro Mariano Hood contra a parella de Fernando González/Nicolas Lapentti perdendo por 7-6(4) e 7-5. Ó dia seguinte, 11 de xuño debuta en individuais ante Jonas Bjorkman gañando por un categórico 6-2 e 6-2. Chega á final e enfróntase con Novak Djokovic, con quen nunca perdeu unha final e conságrase campión nun partido moi apertado por 7-6(5) e 7-5, converténdose así no único xogador en gañar o Torneo de Roland Garros e á semana seguinte vencer en London Queen´s Club.

En Wimbledon 2008, tivo un paso relativamente fácil ata a final, gañando en primeira rolda a Andreas Beck por 6-4, 6-4 e 7-6(0). En segunda rolda tivo o partido máis difícil camiño á final contra Ernests Gulbis a quen derrotou con parciais de 5-7, 6-2, 7-6(2) e 6-3. Xa en terceira rolda viuse a un mellor Nadal contra o alemán Nicolas Kiefer a quen derrotou por 7-6(3), 6-2 e 6-3. En cuarta rolda seguiu demostrando un gran nivel, esta vez a vítima foi o ruso Mikhail Youzhny quen caeu por 6-3, 6-3 e 6-1. En cuartos de final atopouse co británico Andy Murray quen era apoiado polo público por ser o último tenista británico que quedaba con vida, pero Rafa superouno con facilidade cun marcador de 6-3, 6-2, 6-4. Xa en semifinais, Nadal enfrontaríase á sorpresa do torneo o alemán Rainer Schuettler quen, con posto 94º na ATP, logrou coarse ata a semifinal. Nadal non mostrou un gran tenis esta vez, pero o superou con relativa comodidade con parciais de 6-1, 7-6(3) e 6-4.

Xa na final, volveuse a enfrontar con Roger Federer por terceira vez consecutiva; o comezo do partido foi demorado por choiva. Nadal comezou moi ben o encontro levándose os primeiros dous parciais por un idéntico 6-4. Xa na terceira manga, Nadal tivo oportunidade de romper o servizo do suízo no sétimo xogo cando estivo en vantaxe por 0-40, pero Federer logrou recuperarse e non houbo máis erros en toda a terceira manga. O partido foi suspendido pola choiva cando Federer lideraba o terceiro set por 5-4. Cando se renovou, tiveron que decidilo nun tie-break que levou Federer por 7-5. No cuarto tampouco houbo roturas do servizo de ningún dos dous xogadores, e chegaron a outro tie-break onde Nadal contou cos primeiros dous puntos para proclamarse campión, pero Federer soubo reporse e levou o set por 7-6(8). O quinto set foi un recital de bo tenis, pero outra vez a choiva presentouse e volveuse a suspender o partido cando o marcador estaba empatado 2-2 sacando Federer e 40 a 40 no quinto xogo. O partido estendeuse ata límites insospeitados, pero finalmente Nadal levou o quinto set por 9-7, co marcador final de 6-4, 6-4, 6-7(5), 6-7(8) e 9-7, sendo esta a final máis longa na historia de Wimbledon (4 horas, 48 minutos) e sen dúbidas unha das mellores que se poidan presenciar.

Primeira vez que un español consegue Wimblendon masculino desde Manuel Santana, en 1966. Rafael Nadal convértese no terceiro xogador en gañar o Torneo de Roland Garros e Wimbledon desde que o fixese por última vez o sueco Björn Borg en 1980 e Rod Laver en 1962 e 1969.

O comezo da xira norteamericana adiantouse dúas semanas debido á celebración dos Xogos Olímpicos de Pequín. No Masters de Canadá que comezou o 19 de xullo, Nadal iniciou o torneo enfrentándose a Jesse Levine en segunda rolda, a quen derrotou por 6-4 e 6-2. En terceira rolda venceu a Igor Andreev por 6-2 e 7-6, mentres que en cuartos de final desfíxose de Richard Gasquet, a quen venceu por 6-7, 6-2 e 6-1. Na semifinal enfrentouse a Andy Murray, vencéndolle por 7-6 e 6-3 e nunha nova final de Masters Series enfrentouse ao alemán Nicolas Kiefer, a quen derrotou por 6-3 e 6-2.

Con esta vitoria Nadal logrou gañar os últimos cinco torneos nos que competiu e mantivo unha serie de 29 partidos sen perder. Tamén se consagrou como o terceiro xogador máis xoven en gañar 30 títulos, superado unicamente por Björn Borg e Jimmy Connors.

Rafael Nadal obtiña o seu segundo Masters de Canadá en agosto derrotando na final ao alemán Nicolas Kiefer sobre superficie dura en Toronto.

No seguinte torneo que disputou, o Masters de Cincinnati, comezou gañando en segunda rolda a Florent Serra, a quen derrotou facilmente con parciais de 6-0 e 6-1; en terceira rolda enfrentouse ao alemán Tommy Haas, derrotándoo nun partido moi movido por 6-4 e 7-6. En cuartos de final, enfrentouse ao ecuatoriano e ex top-ten Nicolás Lapentti, sabendo que se gañaba se aseguraría o n.º 1 do mundo desde o 18 de agosto debido á derrota de Roger Federer nesa mesma rolda ante o xigante croata Ivo Karlovic. O partido rematou co marcador de 7-6 e 6-1 a favor do mallorquín. Xa en semifinais, Nadal caíu derrotado ante o serbio Novak Djokovic por un claro 6-1 e 7-5.

Neste mesmo ano, disputa os Xogos Olímpicos de Pequín. Derrota en primera rolda ao italiano Potito Starace por 6-2, 3-6 e 6-2, en segunda rolda ao australiano Lleyton Hewitt por 6-1 e 6-2, en oitavos de final ao ruso Igor Andreev por 6-4 e 6-2 e en cuartos de final, con certa facilidade, ao austríaco Jürgen Melzer por 6-0 e 6-4. En semifinais enfrentouse ao serbio Novak Djokovic, número 3 do mundo nese momento. Rafa empezou rompendo o saque do xogador serbio no primeiro set, que acabou gañando por 6-4. Durante o segundo set, Djokovic non renunciou ao partido, pois se repuxo dos seus fallos do primeiro set e domiñou por completo esta segunda manga, que gañou por un contundente 6-1. Todo quedaba para o terceiro e definitivo set, que semellaba dramático pola forza, posición, enerxía e calidade dos contrincantes, amais de ter que gañar por unha diferenza de dous xogos. Rafa case rompe o servizo do serbio en varias ocasións, pero este sempre acababa repoñéndose e manténdoo, ao igual que ocorría co de Rafa, xa que o serbio tamén disfrutou de ocasións para rachar o servizo do tenista español. O primeiro break foi o que decidiu o partido, pois con 4-5 no marcador e con vantaxe para Nadal sacando Novak Djokovic, este falla o primeiro saque; no segundo intento sacou correctamente, Rafa devolveulle la bóla cun revés perfecto e cando todo apuntaba a que o serbio se faría co punto que poría a igualadade no xogo, executou erroneamente un remate que foi botar ao corredor de dobres e o partido foi para Nadal, cun resultado final de 6-4, 1-6 e 6-4. Na final agardáballe o chileno Fernando González, ao que venceu por 6-3, 7-6 e 6-3, conseguindo así o primeiro Ouro Olímpico na modalidad de tenis masculino na historia do tenis español. Ao seguinte día (18 de agosto de 2008), converteuse no n.º 1 do mundo tras superar ao suizo Roger Federer (237 semanas como n.º 1) en máis de 700 puntos (gañou 400 nos XX. OO.) no ranking da ATP.

O día 3 de setembro foille outorgado o Premio Príncipe de Asturias dos Deportes.[9] Na final venceu a outras candidaturas como a da Selección Española de Fútbol (gañadora este ano da Eurocopa de Nacións), Yelena Isinbáyeva, Michael Phelps (gañador de oito medallas de ouro en Pequín 2008) ou Usain Bolt (récord mundial nos 100, 200 e 4x100 metros, este último co equipo de Xamaica) tras un veredicto do xurado polémico e discutido pola idade dun tenista que pode ampliar o seu palmarés e polos méritos que fixeran ese ano os demais candidatos e Roger Federer que lle supera en palmarés e récords logrados.

No Aberto de EE. UU. vence na primeira rolda a Björn Phau por 7-6, 6-3 e 7-6, na segunda rolda a Ryler De Heart por 6-1, 6-2 e 6-4, en terceira rolda a Viktor Troicki por 6-4, 6-3 e 6-0, na cuarta desfíxose do norteamericano Sam Querrey por 6-2, 5-7, 7-6 e 6-3 e, xa en cuartos de final, gañou a Mardy Fish por 3-6, 6-1, 6-4 e 6-2. En semifinais elimínao Andy Murray nun partido aprazado no terceiro set pola choiva, cun resultado de 2-6, 6-7, 6-4 e 4-6. Roger Federer vencería na final ao escocés por 6-2, 7-5 e 6-2.

No Masters de Madrid derrota a Ernests Gulbis, Richard Gasquet e Feliciano López, e cae en semifinais ante o francés Gilles Simon por 6-3, 5-7 e 6-7. No Masters de París-Bercy chega aos cuartos de final, onde se retiraría no seu partido ante o ruso Nikolay Davydenko por mor dunha tendinite no seu xeonllo dereito, motivo polo cal renuncia a participar na Masters Cup de Shanghái e na final da Copa Davis ante a selección arxentina.

2009
Rafael Nadal no Aberto de Australia 2009, o seu primeiro torneo de Grand Slam que gaña sobre superficie dura

Neste ano presenta un cambio de aspecto e unha nova imaxe, utilizando nos seus partidos camisetas cos hombreiros cubertos, deixando atrás a famosa camiseta sen mangas. Tamén os pantalóns cambian xa que agora os leva por riba dos xeonllos, a diferenza dos de estilo pirata que usaba con anterioridade.

Comeza o ano xogando un torneo de exhibición en Abu Dhabi. Na final perde ante Andy Murray por 6-4, 5-7 e 6-3.

No primeiro torneo oficial do ano, Doha, cae en cuartos fronte ó francés Gael Monfils.

En xaneiro debuta no Aberto de Australia cunha vitoria diante do belga Christophe Rochus por 6-0, 6-2 e 6-2. En segunda rolda gaña ó croata Roko Karanušić por 6-2, 6-3 e 6-2. Xa na terceira rolda elimina ó teutón Tommy Haas por 6-4, 6-2 e 6-2. En cuarta rolda encóntrase co seu opoñente na final dos Xogos Olímpicos o chileno Fernando González, a quen derrota por 6-3, 6-2 e 6-4. Nos cuartos de final gaña ó francés Gilles Simon por 6-2, 7-5 e 7-5, sendo esta a primeira vez que gañaba a un Top 10 nun Grand Slam sobre superficie dura. Acada as semifinais do torneo sen perder ningún set e, tras vencer ó seu compatriota Fernando Verdasco no partido máis longo da historia do torneo australiano (5 horas e 14 minutos) por 6-7, 6-4, 7-6, 6-7 e 6-4, se clasifica para a final fronte ao suizo Roger Federer a quen derrota por 7-5, 3-6, 7-6, 3-6 e 6-2, sendo o primeiro español en vencer nunha final individual do Abierto de Australia e logrando o seu 6º trofeo de Grand Slam. Amais con esta vitoria convértese no cuarto xogador en lograr títulos de Grand Slam en tres superficies diferentes, tras Andre Agassi, Mats Wilander e Jimmy Connors.

No Torneo de Rotterdam, sobre superficie ultrarrápida, tras derrotar a rivais da entidade de Jo-Wilfried Tsonga o Gael Monfils, cae na final fronte ao escocés Andy Murray por 4-6, 6-4 e 0-6 aqueixado de visíbeis problemas físicos nos dous últimos sets do encontro.

O 7 e o 8 de marzo dísputase en Benidorm a primeira eliminatoria da Copa Davis onde España gaña por 4-1 a Serbia. Rafa Nadal conseguiu 2 dos 4 puntos. Despois de ter gañado a Janko Tipsarević por 6-1, 6-0 e 6-2, acadou unha sobresaliente vitoria sobre Novak Djokovic por 6-4, 6-4 e 6-1. Os outros dous puntos foron a cargo dun gran David Ferrer que derrotou a Novak Djokovic e a Viktor Troicki.

A mediados de marzo participa no Masters de Indian Wells, onde tras salvar 5 bolas de partido fronte a David Nalbandian en oitavos de final, e derrotar ao arxentino Juan Martín del Potro e ao local Andy Roddick en cuartos de final y semifinais respectivamente, vence ao británico Andy Murray por 6-2 y 6-1 nun encontro no que o vento foi a nota salientábel. Desta maneira e con 33 títulos ATP no seu haber, convertíase no xogador español con máis títulos individuais igualando a Manuel Orantes e Conchita Martínez.

Unha semana despois, no Masters de Miami, Florida, o xogador español cedeu en cuartos de final fronte ao argentino Juan Martín del Potro no desempate da terceira manga, previamente se desfixera de Stanislas Wawrinka en oitavos.

O 19 de abril de 2009 gañaba por quinta vez consecutiva o Masters de Montecarlo; tras desfacerse sucesivamente de Juan Ignacio Chela, Nicolás Lapentti e Ivan Ljubicic, en semifinais venceu ao número catro do mundo, o británico Andy Murray, mentres que na final superou ao número tres, o serbio Novak Djokovic, en tres mangas por 6-3, 2-6 e 6-1. O set perdido na final era o primeiro que cedía neste torneo desde a final do 2006. Grazas a esta vitoria en Montecarlo, Nadal consegue o seu decimocuarto Masters 1000 e con tan só 22 anos iguala o rexistro de Roger Federer.

Tan só unha semana despois, de igual forma coroábase por quinta vez no Conde de Godó, tras bater a David Ferrer na final, reeditando así o encontro do ano anterior. Era o 4º título da tempada para o de Manacor, que en semifinais impuxérase sen contratempos ao ruso Nikolay Davydenko.

Aos 7 días de gañar o seu quinto título consecutivo en Barcelona, conquistou seu 4º título no Masters de Roma fronte a Novak Djokovic, derrotándoo de novo só quince días despois do seu último enfrontamento.Chegou á final despois de desfacerse de Fernando Verdasco en cuartos de final e en semifinais do chileno Fernando González, en ambos partidos por un dobre 6-3.

No derradeiro torneo previo a Roland Garros sobre a recén estreada Caja Mágica no Masters de Madrid, que por primeiro ano se disputaba sobre terra batida. Tras derrotar en cuartos a Fernando Verdasco, Rafa accedía sen apenas dificultades ás semifinais, nas que disputa un partido memorábel ante o serbio Novak Djokovic que se decidiu no tie break do terceiro set (3-6, 7-6 e 7-6), tras máis de catro horas de encontro e tres bólas de partido salvadas. Na final Rafa non puido co suizo Roger Federer, cedendo en dúas mangas por un dobre 6-4.

Rafael Nadal durante un adestramento en Roland Garros 2009

No Roland Garros Nadal gaña ao brasileiro Marcos Daniel por 7-5, 6-4 e 6-3 en primeira rolda. Na segunda rolda supera a Teimuraz Gabashvili por 6-4, 6-1 e 6-2; esta vitoria foi a triséxima consecutiva en Roland Garros, superando o anterior récord de Björn Borg con 29 vitorias seguidas. Na terceira rolda impónse por 6-1, 6-3 e 6-1 ao ex número un, o australiano Lleyton Hewitt. A gran sorpresa chegaría nos oitavos de final, pois caería derrotado por primeira vez nos cinco anos de participación en Roland Garros, ante Robin Söderling por parciais de 2-6, 7-6, 4-6 e 6-7, cortando a súa sucesión de 31 partidos seguidos vencendo en Roland Garros e perdendo as súas opcións de obter o Grand Slam e de superar ao sueco Björn Borg co seu quinto título consecutivo. Unha semana despois, Roger Federer fíxose co título ao derrotar na final a Soderling por 6-1, 7-6 e 6-4. Trala derrota saíron á luz os graves problemas de xeonllo que aqueixaban ao xogador de Manacor quen, como consecuencia destos, se viu obrigado a renunciar a defender as súas coroas en Queen's e, sobre todo, en Wimbledon, torneo que finalmente gañaría Roger Federer, nunha final con tintes épicos ante Andy Roddick. A consecuencia disto, Roger Federer recuperaría o primeiro posto do ranking despois de 46 semanas, en detrimento de Nadal, que foi desprazado á segunda posición.

Tras recuperarse da súa lesión competiu no Másters 1000 de Montreal, onde foi eliminado polo arxentino Juan Martín del Potro, deixando así o segundo lugar da clasificación ATP ao británico Andy Murray, e descendendo ao terceiro posto. No Másters de Cincinatti chega ás semifinais tras desfacerse en cuartos do checo Tomáš Berdych, para caer ante Novak Djokovic por 6-1 e 6-4.

No Aberto de Estados Unidos disputa a primeira rolda fronte ao francés Richard Gasquet, ao que vence comodamente por 6-2, 6-2 e 6-3. En segunda rolda seu rival é o alemán Nicolas Kiefer, do cal se desfai nun disputado encuentro por 6-0, 3-6, 6-3 e 6-4. En terceira rolda encóntrase co seu compatriota Nicolás Almagro, ao que vence sen moitas dificultades por 7-5, 6-4 e 6-4. En oitavos de final ten como opoñente ao francés Gaël Monfils, ao que vence sen excesivos problemas por 6-7, 6-3, 6-1 e 6-3, pasando así a cuartos de final e recuperando o número 2 mundial a costa de Andy Murray que perdera o seu partido de oitavos ante o croata Marin Cilic). Elimina a Fernando González en cuartos de final por 7-6, 7-6 e 6-0. En semifinais perde ante Juan Martín del Potro cun resultado de 2-6, 2-6 e 2-6. Máis tarde na final, Del Potro gañaría a Roger Federer.

Na xira asiática lograría chegar ás semifinais do Masters 500 de Pequín, onde caería con Marin Cilic; e á final do, por primeira vez, Masters 1000 de Shangái, que perdeu ante Nicolay Davidenko por 6-7 e 3-6.

No último Masters 1000 do ano, en París, gañaría en primera rolda a Nicolás Almagro sufrindo moito, tivo que salvar 5 bólas de partido para acabar gañando por 3-6, 7-6 e 7-5. En segunda rolda gañou, de novo con dificultades, a Tommy Robredo por 6-3, 3-6 e 7-5; para derrotar en cuartos de final ao francés Jo-Wilfried Tsonga por 7-5 e 7-5 e caer finalmente en semifinais ante o serbio Novak Djokovic por 2-6 e 3-6. Grazas a que Federer caíu en segunda rolda, logra situarse a 945 puntos do número un, sabendo que nas ATP World Tour Finals podería ser outra vez número un do mundo.

Nas ATP World Tour Finals Rafa estaría lonxe do seu mellor nivel e perdería os seus tres encontros ante Robin Söderling por 4-6 e 4-6, Nikolay Davydenko por 6-7 e 3-6, e Novak Djokovic por 6-7 e 3-6.

Na final da Copa Davis xogou o primeiro e o cuarto punto ante Tomáš Berdych e Jan Hajek, gañando nos dous encontros. David Ferrer e a parella composta por Fernando Verdasco e Feliciano López conseguiron os outros tres puntos. Deste xeito, España conquistaba a súa cuarta Copa Davis, segunda de maneira consecutiva.

2010
Rafael Nadal no Masters de Madrid 2010

Esta nova tempada iníciase con interrogantes sobre o rendemento de Nadal despois da problématica tempada anterior. Porén, vai ser un excelente ano para o tenista de Manacor. Comeza xogando o torneo de exhibición de Abu Dhabi como preparación do Aberto de Australia, derrotando en semifinais a David Ferrer por un axustado 7-6 e 6-3, e a Robin Söderling na final por 7-6 e 7-5.

A tempada oficial iníciaa en Doha, onde debutou ante o italiano Simone Bolelli gañando con parciais de 6-3 y 6-3; en segunda rolda encóntrase ao italiano Potito Starace, a quen vencería por 6-2 e 6-2; en cuartos de final xoga contra Steve Darcis, número 122 da ATP, a quen derrota por un claro 6-1, 2-0 e abandono por molestias na cadeira. En semifinais vence ao serbio Viktor Troicki por 6-1 e 6-3. Na final Nikolay Davydenko gañoulle por un sorpresivo 0-6, 7-6 e 6-4, despois de salvar dous puntos de partido.

No primeiro Grand Slam da tempada, o Aberto de Australia, non foi quen de defender o título, chegando ata cuartos de final tras bater en primeira rolda ao local Peter Luczak por 7-6, 6-1 e 6-4. A Lukáš Lacko en segunda rolda por un triple 6-2. Ao alemán Philipp Kohlschreiber en terceira rolda por un resultado de 6-4, 6-2, 2-6 e 7-5; e en cuarta rolda a Ivo Karlović por 6-4, 4-6, 6-4 e 6-4. Finalmente sería derrotado polo británico Andy Murray con parciales de 3-6, 6-7, 0-3 e abandono por lesión no xeonllo dereito.

Reaparecería no Masters de Indian Wells onde chega ata semifinais, perdendo contra prognóstico ante Ivan Ljubicic por 6-3, 4-6 e 6-7. Dúas semanas despois, no Masters de Miami era derrotado novamente en semifinais, esta vez ante o norteamericano Andy Roddick en tres mangas a pesar de facerse coa primeira por 6-4.

Na tempada de terra batida lograría tres Masters 1000 seguidos, despois de destrozar en Montecarlo a Fernando Verdasco, en Roma a David Ferrer por 7-5 e 6-2, e finalmente ao número 1 mundial Roger Federer por 6-4 e 7-6(5) en Madrid. Co título acadado no Masters de Madrid, Nadal convertíase no xogador con máis Masters 1000 da historia superando a Andre Agassi, e no primeiro xogador que gaña os 3 Masters 1000 de terra batida nun mesmo ano.[10]

Comezou o Torneo de Roland Garros gañando na 1ª rolda ao francés Gianni Mina por 6-2, 6-2 e 6-2. Na 2ª rolda gaña ao arxentino Horacio Zeballos por 6-2, 6-2 e 6-3. En 3ª rolda supera ao australiano Lleyton Hewitt por 6-3, 6-4 e 6-3. Na 4ª rolda desfaise do brasileiro Thomaz Bellucci por 6-2, 7-5 e 6-4. Xa en cuartos de final impúxose a Nicolás Almagro por 7-6, 7-6 e 6-4. En semifinais gaña a Jürgen Melzer por 6-2, 6-3 e 7-6. O 6 de xuño conseguiría o seu quinto Roland Garros tras derrotar ao sueco Robin Soderling por 6-4, 6-2 e 6-4, vingando así a derrota do ano anterior en oitavos de final. Con esta vitoria convértese no primeiro xogador en acadar o Clay Slam, consistente en gañar nun mesmo ano os tres Masters 100 de terra (Monte Carlo, Roma e Madrid) e Roland Garros.

Na tempada de herba chegaría ata cuartos de final en Queen's, caendo ante o seu compatriota Feliciano López por 6-7 e 4-6. En Wimbledon gaña en 1ª rolda ao xaponés Kei Nishikori por 6-2, 6-4 e 6-4; en segunda rolda supera ao holandés Robin Haase por 5-7, 6-2, 3-6, 6-0 e 6-3; en 3ª rolda volveu a gañar en 5 sets ao alemán Philipp Petzschner por 6-4, 4-6, 6-7(5), 6-2 e 6-3; na cuarta rolda imponse ao francés Paul-Henri Mathieu por 6-4, 6-2 e 6-2; en cuartos de final áchase de novo co sueco Robin Söderling ao que vence por 3-6, 6-3, 7-6(4) e 6-1. En semifinais derrota ao escocés Andy Murray por 6-4, 7-6(4) y 6-4. Era a segunda vez consecutiva que Andy Murray chegaba ás semifinais de Wimbledon, e a segunda vez que se esfumaba a posibilidade de que un británico xogara a final, feito que non ocorre desde 1938. Nadal gaña o seu segundo Wimbledon, derrotando na final ao checo Tomas Berdych por un claro 6-3, 7-5 e 6-4 en dúas horas e doce minutos.

No Masters de Canadà chega a semifinais onde é derrotado por Andy Murray, o único tenista que lle vai gañar en dúas ocasións durante a tempada 2010. En dobres, Nadal vai facer parella con Novak Djokovic, a primeira ocasión na que os números 1 e 2 do ránking individual fan parella desde que en 1976 o fixeran Jimmy Connors e Arthur Ashe. Porén, a expectativa de éxito non se vai cumprir e van perder en primeira rolda[11]. No Masters de Cincinnati vai caer en cuartos de final contra Marcos Baghdatis.

Nadal durante o US Open 2010.

No US Open vaise plantar na final por primeira vez e sen perder un set, convértese no segundo tenista máis xoven en disputar as finais dos catro Grand Slams despois de Jim Courier. Na final supera a Novak Djokovic en catro sets e completa o Gran Slam, que unido á medalla de ouro gañada no Xogos Olímpicos de Pequín, fanlle unirse a Andre Agassi na consecución do "Golden Slam".[12] Paralelamente, tamén ven ser o primeiro tenista en gañar Grand Slams sobre terra batida, pista dura e herba nun mesmo ano, xa que logo cando Rod Laver completa o Grand Slam nun ano, os Abertos de Australia e Estados Unidos se disputaban sobre herba. Así mesmo, é o primeiro tenista zurdo que gaña o US Open desde que o fixera John McEnroe en 1984. Cos puntos conseguidos, asegúrase o número 1 ata o final de tempada. Na xira asiática vai perder nas semifinais de Bangkok contra Guillermo García López, pero faise co sétimo título do ano en Tokio derrotando a Gaël Monfils na final. No Masters de Shanghai vai caer en terceira rolda contra Jürgen Melzer e renuncia a participar no Masters de París a causa duns problemas de lombo. O derradeiro torneo da tempada no que participa é a Copa Masters, gaña os tres partidos da fase previa contra Roddick, Djokovic e Berdych. Derrota a Murray en semifinais e consegue por primeira vez xogar a final deste torneo, onde coincide con Federer no segundo enfrontamento da tempada entre eles, mais perde en tres sets. Finaliza a tempada con sete títulos, entre os que destacan tres Grand Slam e tres Masters 1000. Tamén recupera o número 1 do ránking individual.

2011
Nadal no Torneo de Tokio 2011.

A tempada 2011 vai comezar participando no torneo de exhibición de Abu Dhabi, onde disputa a súa terceira final e supera a Roger Federer. No torneo de Doha chega a semifinais caendo diante de Nikolai Davidenko, pero álzaso co torneo de dobres xunto a Marc López. No primeiro Grand Slam, o Aberto de Australia, acada os cuartos de final onde é derrotado por David Ferrer evidenciando problemas por unha tendinite. Nunha cerimonia celebrada en Abu Dhabi, foi galardoado co premio Award for Sportsman of the Year concedido polos Premios Laureus World Sports ao mellor deportista do ano[13][14][15].

En marzo dispútase a primeira rolda da Copa Davis contra Bélxica, Rafa gaña os seu dous partidos individuais que facilitan a vitoria do seu país. No primeiro Masters do ano, Masters de Indian Wells, vaise plantar na final non sen dificultades, mais perdeu esta diante de Novak Djokovic. No Masters de Miami vaise repetir a mesma situación despois de superar a Federer na semifinal. Nadal tamén gaña o primeiro set pero Djokovic vaise impor na final. A pesar de ser a primeira vez que disputa ambas finais nun mesmo ano, non pode gañar ningún dos títulos. Sobre terra batida, seu nivel vai seguir intacto despois de gañar en Monte Carlo perdendo un só set. Na final supera a David Ferrer e coróase por sétima vez consecutiva en Monte Carlo, o primeiro tenista en conseguilo na Era Open. Unha semana despois imponse no Conde de Godó novamente contra Ferrer, gañando este título por sexta vez. No Masters de Madrid chega á final superando a Federer en semifinais, pero novamente perde na final contra Djokovic e en dous sets. No Masters de Roma repítese a mesma situación, Djokovic derrótao na final en dous sets. Inda así, Nadal vai reter o número 1 despois de coroarse por sexta ocasión no Torneo de Roland Garros ao vencer a Federer na final.

No Grand Slam de Wimbledon tamén chega á final despois de gañar a Andy Murray na semifinal. Novamente coincide con Djokovic na final e, como en todas as finais que disputaron durante este ano, o tenista serbio se vai impor, nesta ocasión en catro sets. Foi a primeira final de Grand Slam que Nadal perdia contra un tenista diferente de Federer. Paralelamente, Djokovic escala ata o máis alto do ránking individual por primeira vez na súa carreira, truncando o dominio que estableceran Federer e Nadal no número 1 desde o ano 2004. Despois dunhas semanas de descanso, retorna ao circuito disputando o Masters de Canadá, mais perde no primeiro partido contra Ivan Dodig. No Masters de Cincinnati perde en cuartos de final contra Mardy Fish. No US Open chega á final e novamente se enfronta a Djokovic. É a sexta final consecutiva entre eles, e o serbio se vai impor novamente en catro sets. Desta maneira, Djokovic gañaba o terceiro Grand Slam do ano, dous deles derrotando a Nadal na final, mentres o manacorí se adxudicaba o Grand Slam restante. Como anécdota, na roda de prensa posterior á vitoria en terceira rolda contra Nalbandian, Nadal sofre diversas cambras que lle impiden contestar ás preguntas con normalidade e vai necesitar a asistencia dun fisioterapeuta[16]. Na xira asiática, Nadal foi finalista en Tokio sendo superado por Andy Murray. No Masters de Shanghai cae en terceira rolda contra Florian Mayer. Finalmente, na Copa Masters, Federer derrótao moi facilmente no primeiro partido, en menos dunha hora e nun dos partidos máis curtos entre eles dous. Tamén perde o segundo contra Jo-Wilfried Tsonga, de maneira que queda eliminado na fase previa. Pecha a tempada participando na final da Copa Davis, onde gaña os seus dous partidos individuais que disputa contra Juan Mónaco e Juan Martín del Potro, contribuíndo a que España acadara a súa quinta Copa Davis.

Lesión e recuperación do número un (2012-2013)[editar | editar a fonte]

2012
Rafael Nadal no Masters de Miami 2012

Nadal comeza o ano como n° 2 do mundo. O primeiro torneo no que participa é o de Doha, elimina en primeira rolda ao alemán Philipp Kohlschreiber, en segunda rolda a Denis Gremelmayr e en cuartos de final a Mikhail Youzhny. Caería en semifinais ante o francés Gaël Monfils por 3-6 e 4-6.

A actuacion de Nadal no primeiro Grand Slam do ano, o Aberto de Australia foi excelente, plántase na final cedendo só dous sets en cuartos e semifinais ante Tomáš Berdych e Roger Federer respectivamente. Repítese a final do ano anterior ante o serbio Novak Djokovic. Nun partido emocionante, cheo de loita e pelexa por ambas partes, cae a vitoria do lado serbio en 5 sets: 7-5, 4-6, 2-6, 7-6 e 6-7. Foi a final máis longa do circuito ATP, a duración do partido foi de 6 horas e media.

No Masters de Indian Wells caería en semifinais ante Roger Federer que se tomou vinganza de Australia e lle gañou por 3-6 e 4-6. No seguinte Masters 1000, o de Miami, chega tamén a semifinais onde tiña que enfrontarse a Andy Murray pero se retirou antes de xogar por dores no xeonllo.

Comeza a tempada de arxila xogando o Masters de Monte Carlo que volve a gañar sumando oito triunfos consecutivos, algo que ningún tenista fixera anteriormente en ningún torneo do circuito. A destacar que na final se enfronta de novo con Novak Djokovic e consegue romper a racha de derrotas que levaba con el. Nadal derrotouno facilmente por 6-3 e 6-1.

Vence no Torneo Conde de Godó, no que derrotou na final a David Ferrer por 7-6 e 7-5, nun gran partido. Nadal xogaría no Masters de Madrid na nova superficie de arxila azul. Despois de vencer en segunda rolda a Nikolay Davydenko, perdería en terceira rolda ante Fernando Verdasco por 3-6, 6-3 e 5-7. Moitos dos tenistas participantes, entre eles o propio Nadal e Djokovic que quedou fóra en cuartos, criticaron duramente a superficie azul. Meses antes do torneo xa se manifestaba contrario a esta pista[17]. Algún efecto deberon ter as protestas pois ao mes seguinte do torneo a ATP anunciou a prohibición da pista azul para 2013[18]. No último Masters 1000 sobre arxila en Roma, Nadal logra o triunfo sen perder un só set e derrotando novamente na final a Novak Djokovic por 7-5 e 6-3.

Chega Roland Garros, o segundo Grand Slam da tempada, e vólvese a ver ao mellor Rafa na súa superficie favorita, avanzando ata a final sen perder un só set. Na final agárdao o xa habitual Novak Djokovic que cae por terceira vez consecutiva neste ano, logo de catro sets e unha interrupción pola choiva que obrigou a posponer a final ata o luns. O resultado final foi de 6-4, 6-3, 2-6 e 7-5. Con esta vitoria logra o maior número de triunfos en Roland Garros, superando nun a Bjorn Borg, e o maior número de triunfos nun torneo de Grand Slam igualando a Pete Sampras que gañara 7 veces en Wimbledon. Ao mesmo tempo, coa súa vitoria impide que Djokovic sexa o oitavo tenista en completar o Grand Slam.

Como preparación de Wimbledon participa no torneo sobre herba de Halle, caendo en cuartos ante o local Philipp Kohlschreiber. En Wimbledon ten unha discreta actuación ao perder en segunda rolda ante o descoñocido xogador checo Lukas Rosol número 100 do mundo[19].

Logo da desfeita de Wimbledon, anuncia a suspensión dun partido de exhibición contra Djokovic no Estadio Santiago Bernabéu para tratar de estar nas mellores condicións físicas nas Olimpiadas de Londres, xa que logo sofre unha lesión de xeonllo[20]. Porén, a lesión era máis grave do que semellaba nun principio, xa que se ve obrigado a renunciar á participación nas Olimpiadas[21], no Masters de Canadá[22], no Masters de Cincinnati[23] e no Aberto de Estados Unidos[24]. Finalmente, tras varios anuncios de retraso na reaparición, non xogou máis torneos no 2012 co cal baixou ao número 4 na clasificación da ATP.

2013
Nadal servindo nas semifinais de Indian Wells 2013 ante Tomáš Berdych.

Continúa a recuperación da súa lesión durante o mes de xaneiro, o cal obríago a perderse o Aberto de Australia, no que David Ferrer fai un excelente papel chegando ás semifinais. Isto, unido á vitoria deste no aberto de Auckland (Nova Zelandia), fai que Rafa Nadal baixe ao quinto posto da clasificación ATP [25].

A reaparición de Rafa ten lugar en febreiro no torneo de Viña del Mar (Chile), onde perde a final ante o arxentino Horacio Ceballos[26]. Tamén cae derrotado na final de dobres formando parella co arxentino Juan Mónaco, ante os italianos Paolo Lorenzi e Potito Starace[27].

A seguinte participación é no Aberto do Brasil en São Paulo. Desta volta acada o torneo derrotando na final ao arxentino David Nalbandian cun cómodo 6-2 e 6-3, conseguindo un título ATP 251 días despois de acadar o último[28].

O mes de marzo iníciao gañando con autoridade o Torneo de Acapulco ao seu compatriota David Ferrer por un claro 6-0, 6-2, exhibindo un xogo que lembra ao Nadal das grandes ocasións. Ao remate do torneo anuncia a súa participación no Masters 1000 de Indian Wells e nun partido previo de exhibición no Madison Square Garden ante o arxentino Juan Martín del Potro[29], que derrota a Nadal por 7-6(4), 6-4[30]. Estes mesmos xogadores volven a enfrontarse na final de Indian Wells; desta volta a vitoria corresponde a Nadal que remonta o primeiro set gañado polo arxentino, sendo o resultado final de 4-6, 6-3, 6-4. Con este triunfo, Nadal recupera o cuarto posto da clasificación ATP e se converte no xogador con máis títulos nos Masters 1000 (22). Ao final do torneo declara que non xogará o torneo Masters 1000 de Miami coa fin de non forzar o xeonllo e reservarse para os torneos europeos de terra batida[31]. A extraordinaria participación de David Ferrer en Miami, onde perde a final ante Andy Murray, volve a relegar a Nadal ao quinto posto da lista ATP.

Reaparece en abril no Masters 1000 de Monte Carlo, onde gañou os oito anos precedentes. Desta volta non acada o seu noveno título consecutivo ao ser derrotado na final por Novak Djokovic por 6-2, 7-6(1)[32]. Á semana seguinte resarciuse desta derrota acadando o seu oitavo torneo de Barcelona ao vencer na final a Nico Almagro por 6-4, 6-3[33].

Rafa Nadal nas semifinais do Masters de Madrid 2013 ante o tamén español Pablo Andújar.

En maio consegue de xeito consecutivo os dous Masters 1000 sobre arxila de Madrid e Roma, que o reafirman como o xogador con máis títulos Masters 1000 acadados (24). En Madrid estivo a punto de ser derrotado en cuartos de final por David Ferrer, quen dispuxo de dúas bólas de partido[34]; superado este trance derrota comodamente en semifinais á revelación do torneo, o español Pablo Andújar e vence na final ao suizo Stanislas Wawrinka por 6-2, 6-4. Con esta vitoria convértese no xogador que máis veces gañou neste torneo (3), igualando a Roger Federer[35]. Unha semana despois, no Masters 1000 de Roma, volve a encontrarse con Roger Federer nunha final, case dous anos despois de que disputaran a final de Roland Garros. A final estivo lonxe das lendarias finais disputadas por ambos tenistas tempo atrás, pois foi gañada por Nadal con comodidade por 6-1, 6-3, coroándose por sétima vez en Roma[36].

A finais de maio regresa ao seu torneo de Roland Garros. Comeza dubitativo as roldas preliminares, chegando a ceder o primeiro set na primeira e segunda rolda. Porén, o seu xogo vaise consolidando partido a partido ata chegar á semifinal contra o número 1, o serbio Novak Djokovic. Nun partido épico, a vitoria cae do lado de Nadal despois de cinco sets, cando todo semellaba a favor do serbio que comezou o quinto set cun 2-0 despois de gañar o cuarto na morte súbita[37]. Na final enfróntase ao tamén español David Ferrer, quen viña de derrotar na semifinal ao ídolo local Jo-Wilfried Tsonga en tres cómodos sets. Porén non foi quen de rematar o seu gran campionato coa vitoria pois Rafa non lle deu opción, derrotándoo por 6-3, 6-2, 6-3. Deste xeito, Nadal consegue o seu oitavo título en Roland Garros, do que xa ostentaba o récord de vitorias, mais con esta sitúase como o único xogador que acada oito títulos nun torneo do Grand Slam, e tamén convértese no único en gañar algún torneo do Grand Slam durante nove anos consecutivos[38]. Tamén supera a Guillermo Vilas e Roger Federer para pasar a ser o tenista co maior número de vitorias en Roland Garros. Paradoxalmente, Nadal perdeu o cuarto posto na clasificación ATP, en beneficio do seu derrotado; isto foi debido a que Nadal non sumou puntos pois defendía o título, mentres que Ferrer gañou puntuación ao mellorar a actuación do ano anterior.

O día anterior á final de Roland Garros, a organización do Torneo de Halle fai público que Nadal non xogará este torneo, como estaba previsto. O xogador opta por reservarse por recomendación dos seus médicos, e vai xogar o Torneo de Wimbledon sen disputar ningún torneo previo sobre herba[39]. Non obstante, xurdíu a sorpresa na primeira rolda do torneo de Wimbledon, o belga Steve Darcis, número 135 na clasificación ATP, eliminou a Nadal en tres sets 6-7(4), 6-7(8) e 4-6; parece ser que Rafa Nadal resentíuse do seu xeonllo esquerdo, o cal unido á falta de adaptación á herba, levou ao inesperado desenlace, sen restarlle méritos ao rival[40].

Reaparece en agosto no Masters de Canadá en Montreal. En semifinais tivo que enfrontarse ao número 1, o serbio Novak Djokovic ao que derrota en tres sets. Na final imponse sen dificultades ao local Milos Raonic cun cómodo 6-2, 6-2. Con esta vitoria ascende ao número 3 da clasificación ATP[41]. Á semana seguinte volve a vencer nun torneo de Masters 1000, concretamente no Torneo de Cincinnati, un dos poucos torneos desta categoría que lle faltaban; logo de derrotar a Roger Federer e cuartos de final e a Tomas Berdych en semifinais, derrota na final ao estadounidense John Isner cun axustado 7-6(8), 7-6(3). Con esta vitoria ascende ao número 2 da clasificación ATP[42].

Remata a xira americana no Aberto de Estados Unidos, onde chega á final dun xeito intratábel, cedendo un só set no tie break en oitavos de final ante o alemán Philipp Kohlschreiber[43] e sen perder o seu servizo ata a semifinal diante do francés Richard Gasquet[44]. Na final enfróntase ao número un mundial, o serbio Novak Djokovic, ao que vence en catro sets por 6-2, 3-6, 6-4, 6-1[45]. Con esta vitoria acada o seu 13º título de Grand Slam[45] e convértese no terceiro tenista con máis títulos de Grand Slam, só superado polos 14 títulos de Pete Sampras e os 17 de Roger Federer[46]. A vitoria supón para Nadal acurtar a diferenza no ranking ATP entre el e Djokovic a tan só 120 puntos[47]; e tamén o maior premio económico da historia do tenis (3,6 millóns de dólares)[47] ao gañar o US Open Series, formado por cinco torneos ATP que se desenvolven en Norteamérica durante as cinco semanas previas ao Aberto de Estados Unidos, os tres primeiros clasificados incrementan as súas gañancias segundo a súa traxectoria no Aberto de Estados Unidos[48]. Este partido foi o enfrontamento número 37 entre Nadal e Djokovic, que converten a rivalidade entre estes dous tenistas na maior de tódolos tempos, superando a anterior marca de 36 enfrontamentos entre Ivan Lendl e John McEnroe[45].

Case sen tempo a recuperarse, e despois de rexeitar un avión privado que lle proporcionaba a Federación Española de Tenis[49], incorpórase ao equipo de Copa Davis que se enfronta en Madrid a Ucraína pola permanencia no Grupo Mundial. Así, catro días despois de gañar o US Open disputa o segundo punto da eliminatoria diante do ucraíno Sergiy Stakhovsky ao que vence en pouco máis de hora e media por 6-0, 6-0, 6-4[50]. Ao día seguinte disputa o partido de dobres formando parella con Marc López e consiguen o punto definitivo que lle asegura a permanencia a España no Grupo Mundial; derrotan aos ucraínos Sergiy Stakhovsky e Denys Molchanov en catro sets: 6-2, 6-7(6), 6-3, 6-4[51]. Logo deste partido, Rafa Nadal foi moi crítico coa organización da Copa Davis e non asegurou a súa participación na próxima edición[52].

Nadal ao resto no partido ante Stanislas Wawrinka do Torneo Masters 2013 que lle garantía o número 1 a final de ano.

En outubro recupera o número un da clasificación ATP ao derrotar a Tomáš Berdych nas semifinais do torneo de Pequín[53]. Porén non pode acadar o torneo ao ser derrotado na final por Djokovic quen, deste xeito, evita que Nadal aumente aínda máis a diferenza de puntos entre ambos[54]. Á semana seguinte, estrea o número un no Masters 1000 de Shanghai, non podendo desquitarse da derrota en Pequín ante Djokovic pois é derrotado en semifinais por Juan Martín del Potro por 6-2 e 6-4[55].

No torneo de París, último Masters 1000 do ano, non pode acceder á final debido á gran actuación de David Ferrer en semifinais, derrotando a Nadal por 6-3 e 7-5[56]. Esta derrota impídelle conquistar un dos poucos Masters 100 que lle faltan no seu palmarés, e dalle opcións a Djokovic de recuperar o número 1 ao remate da temporada, logo de derrotar a Ferrer na final[57].

Nadal remata a tempada xogando o Torneo Masters en Londres. Logo de asegurarse ser número 1 a final de ano coa vitoria ante Stanislas Wawrinka[58], continua sumando vitorias ata chegar á final na que se enfronta a Novak Djokovic. O serbio derrota a Nadal en dous sets dun xeito máis rápido do que se agardaba, nunha hora e 35 minutos[59].

A finais de novembro participa en Santiago de Chile na despedida do tenista chileno Nicolás Massú enfróntandose a Djokovic nun partido de exhibición. O serbio lévase a vitoria en dous sets por 6-7(3) 4-6[60].

2014[editar | editar a fonte]

Aínda en 2013, a finais de decembro, participa no torneo de exhibición de Abu Dabi no que cae en semifinais diante do seu compatriota David Ferrer[61]. O primeiro título da tempada consígueo en Qatar ao gañar na final do torneo de Doha ao francés Gael Monfils por 6-1, 6-7(5), 6-2, sendo a primeira vez que vence neste torneo[62].

Comeza Nadal o Aberto de Australia superando sen maiores complicacións as tres primeiras roldas. En oitavos de final vence ao xaponés Kei Nishikori por un axustado 7-6(3) 7-5 7-6(3). Neste partido, Nadal tivo que ser atendido dúas veces polas asistencias médicas debido a unha chaga sangrante na man esquerda[63]. En cuartos de final enfróntase á promesa búlgara Grigor Dimitrov, apodado Baby Federer pola semellanza do seu xogo co do suízo. Ademais da valía do rival, Rafa ten unha dificultade engadida que lle resta sensibilidade nos saques: unha vendaxe na man esquerda debido á chaga que lle saíra en oitavos. Despois de 3 horas e 37 minutos e de estar contra as cordas en varias fases do partido, vence o español en catro sets por 3-6 7-6(3) 7-6(7) 6-2[64]. En semifinais, e cunha vendaxe mínima, derrota sen dificultades a Roger Federer por 7-6(4) 6-3 6-3 e se enfrontará na final ao tamén suízo Stanislas Wawrinka[65]. Na final non se viu ao mellor Nadal debido a problemas no lombo, de feito tivo que ser atendido polas asistencias médicas do campionato. A pesar de todo gañoulle un set ao suízo que se levou a vitoria por 6-3 6-2 3-6 6-3[66]. A prematura eliminación de Djokovic, último campión do torneo, en cuartos de final, unido aos 1.200 puntos que suma Nadal como finalista, fan que Rafa se consolide no número 1 aumentando a súa ventaxa sobre o serbio, quedando esta en 3.710 puntos.

En febreiro só participa no novo torneo de Masters-500 de Río de Janeiro, gañándoo ao derrotar na final ao ucraíno Alexandr Dolgopolov en dous sets. En semifinais tivo un duro opoñente no seu compatriota Pablo Andújar quen dispuxo de dúas pelotas de partido[67]. Con esta vitoria aumenta a 4.000 puntos a súa vantaxe sobre Djokovic á fronte do ránking da ATP.

Dolgopolov volve a enfrontarse en marzo con Nadal na terceira rolda do Masters de Indian Wells, no que Nadal defende o título. Desta volta a vitoria cae do lado ucraíno por 6-3, 3-6, 7-6(5)[68]. Esta derrota, sumada á vitoria de Djokovic no torneo, fai que Nadal perda case a metade da vantaxe que tiña sobre o serbio na clasificación da ATP[69]. Remata marzo xogando a final do Masters de Miami fronte a Djokovic, logo de que ambos os dous non disputasen as semifinais por abandono dos seus rivais, un feito inédito nos torneos ATP[70]. Djokovic gañou comodamente en dous sets por un dobre 6-3, sendo a cuarta vez que Rafa chega á final deste torneo sen poder obter a vitoria[71].

En abril ten unha discreta actuación no Masters 1000 de Monte Carlo e no Torneo de Barcelona, perdendo en ambos en cuartos de final: en Monte Carlo contra David Ferrer en dous sets 7-6, 6-4[72]; e en Barcelona en tres sets diante de Nico Almagro por 2-6, 7-6(5), 6-4. Esta última derrota rompe a serie de 42 vitorias consecutivas en Barcelona que iniciara en 2005 e que lle levaron a conseguir oito títulos neste torneo[73].

Nadal no Masters 1000 de Roma 2014.

No mes de maio, Nadal amplía a súa vantaxe á fronte do número de torneos Masters 1000 gañados ao gañar en Madrid onde, logo de ir a máis nas sucesivas eliminatorias, vence na final ao xaponés Nishikori por 2-6, 6-4, 3-0 e retirada do nipón por problemas no lombo, probabelmente pasoulle factura o partido de seminifinais diante de David Ferrer, a quen vencera logo de case tres horas de partido[74]. Sete días despois perde a final do Masters 1000 de Roma a mans de Djokovic quen remontou despois de que Nadal se levase o primeiro set[75].

Nadal en Roland Garros 2014.

En Roland Garros, segundo Grand Slam do ano, Nadal vai de menos a máis, chegando á final nun gran momento de forma logo de derrotar en cuartos e semifinais a David Ferrer e Andy Murray, respectivamente. Na final enfróntase a Novak Djokovic, quen lle derrotara había menos dun mes na final do Masters 1000 de Roma e gañáralle nas catro últimas confrontacións, mais na final cae derrotado despois de gañar o primeiro set. Como no resto do torneo, Nadal foi de menos a máis desgastando ao seu rival e impoñéndose en catro sets por 3-6, 7-5, 6-2 e 6-4. Con esta vitoria Nadal bate varias marcas: iguala os catorce Grand Slams de Pete Sampras, só superados polos 17 de Federer; incrementa a 9 os títulos en Roland Garros, que lle permiten ser o único xogador en gañar tantos títulos, non só nun torneo do Grand Slam, senón en calquera torneo da ATP; convértese no único xogador que gaña cinco torneos consecutivos en Roland Garros; e o único tamén en gañar algún torneo do Grand Slam durante dez anos consecutivos[76].

A temporada de herba comeza dun xeito desastroso para Rafa Nadal, pois a penas catro días despois de gañar o seu noveno Roland Garros cae eliminado en primeira rolda do Torneo de Halle ao ser derrotado en menos dunha hora polo alemán de orixe xamaicana Dustin Brown. Nadal alegaría problemas nas costas que lle condicionaban o saque[77].

Nadal en Wimbledon 2014 no seu partido de terceira rolda contra o casaco Mikhail Kukushkin.

Remata a temporada de herba discretamente no Torneo de Grand Slam de Wimbledon pois, aínda que mellora a participación do ano anterior no que caera en primeira rolda, cae derrotado en oitavos ante o descoñecido xogador australiano de 19 anos Nick Kyrgios, número 144 da clasificación ATP, en catro sets, logo de perder dous tie breaks[78]. Esta derrota, unida á vitoria de Djokovic no torneo londinense, faille perder o número 1 que recupera o xogador serbio[79].

Unha lesión no pulso da man dereita impídelle defeder os títulos Masters 1000 de Canadá e Cincinnati[80] e o Grand Slam do US Open[81], coa conseguinte perda de 4.000 puntos na clasificación ATP.

Récords e logros[editar | editar a fonte]

Rafael Nadal na final fronte a Roger Federer de Roland Garros en 2007

Os récords ostentados por Nadal son innumerábeis. Velaí os máis destacados:

En solitario[editar | editar a fonte]

Torneos de Grand Slam[editar | editar a fonte]

  • Único tenista en gañar nun mesmo ano (2010) torneos de Grand Slam nas tres superficies, foron estes Roland Garros (arxila), Wimbledon (herba) e US Open (dura).
  • Máis títulos nun mesmo torneo de Grand Slam (9 en Roland Garros).
  • Máis títulos en Roland Garros (9).
  • Máis anos consecutivos (10) gañando alomenos un título de Grand Slam (de 2005 a 2014).
  • Máis títulos consecutivos (5) en Roland Garros (de 2010 a 2014).
  • Maior número de vitorias en Roland Garros (66).
  • Maior número de vitorias consecutivas en Roland Garros (35).
  • Máis veces en chegar á final de Roland Garros sen perder un set (5).
  • Maior porcentaxe de vitorias en Roland Garros (98,5%).

Torneos de Masters 1000[editar | editar a fonte]

  • Máis títulos en Masters 1000 (27).
  • Máis títulos en Masters 1000 sobre terra batida (19).
  • Máis títulos nun mesmo torneo Masters 1000 (8 en Monte Carlo).
  • Máis títulos en Monte Carlo (8).
  • Máis títulos en Roma (7).
  • Máis anos consecutivos (10) gañando alomenos un Masters 1000 (de 2005 a 2014).
  • Máis anos consecutivos (8) gañando o mesmo torneo Masters 1000 (Monte Carlo, de 2005 a 2012).
  • Maior porcentaxe de vitorias en torneos Masters 1000 (83%).

Torneos ATP[editar | editar a fonte]

  • Máis títulos nun mesmo torneo ATP (9 en Roland Garros).
  • Único tenista en completar o Clay Slam (gañar nun mesmo ano os catro grandes torneos sobre arxila: Roland Garros, Monte Carlo, Madrid e Roma).
  • Alomenos 8 títulos en tres torneos diferentes: Roland Garros (9), Monte Carlo (8) e Barcelona (8).
  • Alomenos 7 títulos en catro torneos distintos: Roland Garros (9), Monte Carlo (8), Barcelona (8) e Roma (7).
  • Xogador con máis títulos en arxila nunha soa tempada (8).
  • Máis títulos en Barcelona (8).
  • Máis anos consecutivos gañando un mesmo torneo ATP, concretamente o Masters 1000 de Monte Carlo de 2005 a 2012 (8).
  • Máis anos consecutivos (3) gañando os torneos Monte Carlo, Barcelona, Roma e Roland Garros, 4 dos torneos máis prestixiosos da tempada de terra batida.
  • Maior número de vitorias consecutivas nunha mesma superficie (arxila) (81).
  • Xogador con máis semanas, tanto totais como consecutivas, no nº 2.
  • Maior porcentaxe de vitorias na súa carreira (83%).
  • Maior porcentaxe de vitorias en torneos sobre arxila (93%).
  • Maior porcentaxe de vitorias en torneos outdoor (85%).
  • Maior porcentaxe de vitorias en finais sobre arxila (88%).
  • Xogador con máis títulos gañados coma "teenager" nunha tempada (11).
  • Xogador con mellor racha de partidos gañados coma "teenager" (24).

Compartido con outro tenista[editar | editar a fonte]

  • Posuidor do Golden Slam (os 4 torneos do Grand Slam e a medalla de ouro individual das Olimpiadas), con Andre Agassi.
  • Alomenos 2 títulos de Grand Slam en cada unha das tres superficies, con Mats Wilander.
  • Maior número de Channel Slam (Roland Garros e Wimbledon o mesmo ano) (2), con Rod Laver.
  • Maior número de títulos de Roland Garros sen perder un set (2), con Björn Borg.
  • Gañador de Roland Garros na primeira participación, con Mats Wilander.
  • Maior número de títulos como "teenager" (16), con Björn Borg.
  • Primeiro xogador desde Boris Becker en chegar ó posto nº 2 como "teenager".

Compartido con varios tenistas[editar | editar a fonte]

  • Sétimo xogador en completar o Grand Slam, sendo, na era open, o máis xoven no momento de acadalo.
  • Cuarto tenista en gañar torneos de Grand Slam en tres superficies distintas (arxila, herba e dura), despois de Mats Wilander, Jimmy Connors e Andre Agassi. Meses despois conseguiuno Roger Federer.
  • Terceiro xogador, despois de Rod Laver e Björn Borg, en conseguir o Channel Slam. Posteriormente conseguíuno Roger Federer.
  • Terceiro tenista, despois de Patrick Rafter (1998) e Andy Roddick (2003) en gañar nun mesmo ano (2013) os torneos de Masters 1000 e Grand Slam do circuito norteamericano de verano (Canadá, Cincinnati e Aberto de Estados Unidos).
  • Máis títulos de Masters 1000 gañados nun mesmo ano, 5 en 2013, con Rod Laver (1970), Jimmy Connors (1976) e Novak Djokovic (2011).

Torneos de Grand Slam[editar | editar a fonte]

Campionatos Individuais (14)[editar | editar a fonte]

Ano Campionato Opoñente na final Resultado en final
2005 Roland Garros Flag of Argentina.svg Mariano Puerta 6-7(6), 6-3, 6-1, 7-5
2006 Roland Garros Suíza Roger Federer 1-6, 6-1, 6-4, 7-6(4)
2007 Roland Garros Suíza Roger Federer 6-3, 4-6, 6-3, 6-4
2008 Roland Garros Suíza Roger Federer 6-1, 6-3, 6-0
2008 Wimbledon Suíza Roger Federer 6-4, 6-4, 6-7(5), 6-7(8), 9-7
2009 Australian Open Suíza Roger Federer 7-5, 3-6, 7-6(3), 3-6, 6-2
2010 Roland Garros Flag of Sweden.svg Robin Soderling 6-4, 6-2, 6-3
2010 Wimbledon República Checa Tomáš Berdych 6-3, 7-5, 6-4
2010 US Open Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4, 5-7, 6-4, 6-2
2011 Roland Garros Suíza Roger Federer 7-5, 7-6(3), 5-7, 6-1
2012 Roland Garros Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4, 6-3, 2-6, 7-5
2013 Roland Garros España David Ferrer 6-3, 6-2, 6-3
2013 US Open Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-2, 3-6, 6-4, 6-1
2014 Roland Garros Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4, 6-3, 2-6, 7-5

Finalista en Individuais (6)[editar | editar a fonte]

Ano Campionato Opoñente na final Resultado en final
2006 Wimbledon Suíza Roger Federer 0-6, 6-7(5), 7-6(2), 3-6
2007 Wimbledon Suíza Roger Federer 6-7(7), 6-4, 6-7(3), 6-2, 2-6
2011 Wimbledon Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 4-6, 1-6, 6-1, 3-6
2011 US Open Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 2-6, 4-6, 7-6(3), 1-6
2012 Australian Open Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 7-5, 4-6, 2-6, 7-6(5), 5-7
2014 Australian Open Suíza Stanislas Wawrinka 3-6, 2-6, 6-3, 3-6

Clasificación en torneos de Grand Slam[editar | editar a fonte]

Torneo 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004 2003 G-P Títulos
Australian Open F - F CF CF G SF CF - 4r 3r - 41-8 1
Roland Garros G G G G G 4r G G G G - - 66-1 9
Wimbledon 4r 1r 2r F G - G F F 2r - 3r 39-8 2
US Open - G - F G SF SF 4r CF 3r 2r 2r 41-8 2
Lenda: G:Gañador; F:Finalista; SF:Semifinalista; CF:Cuartos de final

Títulos (72; 64+8)[editar | editar a fonte]

Individuais (64)[editar | editar a fonte]

Lenda
Xogos Olímpicos (1)
Tennis Masters Cup (0)
Grand Slam (14)
ATP World Tour Masters 1000 (27)
ATP World Tour 500 (15)
ATP World Tour 250 (7)
Títulos por superficie
Dura (16)
Terra batida (45)
Herba (3)
Indoor (2)
Outdoor (62)
Data Torneo Superficie Opoñente na final Resultado
1. 15/08/2004 Polonia Sopot Terra batida Flag of Argentina.svg José Acasuso 6-3 6-4
2. 19/02/2005 Flag of Brazil.svg Costa Do Sauipe Terra batida España Alberto Martín 6-0 6-7(2) 6-1
3. 27/02/2005 Flag of Mexico.svg Acapulco Terra batida España Albert Montañés 6-1 6-0
4. 17/04/2005 Flag of Monaco.svg Monte Carlo Terra batida Flag of Argentina.svg Guillermo Coria 6-3 6-1 0-6 7-5
5. 24/04/2005 España Barcelona Terra batida España Juan C. Ferrero 6-1 7-6(4) 6-3
6. 08/05/2005 Italia Roma Terra batida Flag of Argentina.svg Guillermo Coria 6-4 3-6 6-3 4-6 7-6(6)
7. 05/06/2005 Francia Roland Garros Terra batida Flag of Argentina.svg Mariano Puerta 6-7(6) 6-3 6-1 7-5
8. 10/07/2005 Flag of Sweden.svg Bastad Terra batida República Checa Tomáš Berdych 2-6 6-2 6-4
9. 24/07/2005 Alemaña Stuttgart Terra batida Flag of Argentina.svg Gastón Gaudio 6-3 6-3 6-4
10. 14/08/2005 Flag of Canada.svg Canadá (Montreal) Dura Flag of the United States.svg Andre Agassi 6-3 4-6 6-2
11. 18/09/2005 Flag of the People's Republic of China.svg Pequín Dura Flag of Argentina.svg Guillermo Coria 5-7 6-1 6-2
12. 23/10/2005 España Madrid Dura Croacia Ivan Ljubicic 3-6 2-6 6-3 6-4 7-6(3)
13. 04/03/2006 Flag of the United Arab Emirates.svg Dubai Dura Suíza Roger Federer 2-6 6-4 6-4
14. 23/04/2006 Flag of Monaco.svg Monte Carlo (2) Terra batida Suíza Roger Federer 6-2 6-7(2) 6-3 7-6(5)
15. 30/04/2006 España Barcelona (2) Terra batida España Tommy Robredo 6-4 6-4 6-0
16. 14//05/2006 Italia Roma (2) Terra batida Suíza Roger Federer 6-7(0) 7-6(5) 6-4 2-6 7-6(5)
17. 11/06/2006 Francia Roland Garros (2) Terra batida Suíza Roger Federer 1-6 6-1 6-4 7-6(4)
18. 18/03/2007 Flag of the United States.svg Indian Wells Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-2 7-5
19. 22/04/2007 Flag of Monaco.svg Monte Carlo (3) Terra batida Suíza Roger Federer 6-4 6-4
20. 29/04/2007 España Barcelona (3) Terra batida Flag of Argentina.svg Guillermo Cañas 6-3 6-4
21. 13/05/2007 Italia Roma (3) Terra batida Flag of Chile.svg Fernando González 6-2 6-2
22. 10/06/2007 Francia Roland Garros (3) Terra batida Suíza Roger Federer 6-3 4-6 6-3 6-4
23. 22/07/2007 Alemaña Stuttgart (2) Terra batida Suíza Stanislas Wawrinka 6-4 7-5
24. 27/04/2008 Flag of Monaco.svg Monte Carlo (4) Terra batida Suíza Roger Federer 7-5 7-5
25. 04/05/2008 España Barcelona (4) Terra batida España David Ferrer 6-1 4-6 6-1
26. 18/05/2008 Alemaña Hamburgo Terra batida Suíza Roger Federer 7-5 6-7(3) 6-3
27. 08/06/2008 Francia Roland Garros (4) Terra batida Suíza Roger Federer 6-1 6-3 6-0
28. 15/06/2008 Flag of the United Kingdom.svg London Queen´s Herba Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 7-6(5) 7-5
29. 06/07/2008 Flag of the United Kingdom.svg Wimbledon Herba Suíza Roger Federer 6-4 6-4 6-7(5) 6-7(8) 9-7
30. 27/07/2008 Flag of Canada.svg Canadá (Toronto) (2) Dura Alemaña Nicolas Kiefer 6-3 6-2
31. 17/08/2008 Olympic rings with transparent rims.svg Xogos Olímpicos (Pequín) Dura Flag of Chile.svg Fernando González 6-3 7-6(2) 6-3
32. 01/02/2009 Australia Australian Open Dura Suíza Roger Federer 7-5 3-6 7-6(3) 3-6 6-2
33. 22/03/2009 Flag of the United States.svg Indian Wells (2) Dura Flag of the United Kingdom.svg Andy Murray 6-1 6-2
34. 19/04/2009 Flag of Monaco.svg Monte Carlo (5) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-3 2-6 6-1
35. 26/04/2009 España Barcelona (5) Terra batida España David Ferrer 6-2 7-5
36. 03/05/2009 Italia Roma (4) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 7-6(2) 6-2
37. 18/04/2010 Flag of Monaco.svg Monte Carlo (6) Terra batida España Fernando Verdasco 6-0 6-1
38. 02/05/2010 Italia Roma (5) Terra batida España David Ferrer 7-5 6-2
39. 16/05/2010 España Madrid (2) Terra batida Suíza Roger Federer 6-4 7-6(5)
40. 06/06/2010 Francia Roland Garros (5) Terra batida Flag of Sweden.svg Robin Söderling 6-4 6-2 6-4
41. 04/07/2010 Flag of the United Kingdom.svg Wimbledon (2) Herba República Checa Tomáš Berdych 6-3 7-5 6-4
42. 13/09/2010 Flag of the United States.svg US Open Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4 5-7 6-4 6-2
43. 10/10/2010 Imperio do Xapón Tokio Dura Francia Gael Monfils 6-1 7-5
44. 17/04/2011 Flag of Monaco.svg Monte Carlo (7) Terra batida España David Ferrer 6-4 7-5
45. 24/04/2011 España Barcelona (6) Terra batida España David Ferrer 6-2 6-4
46. 05/06/2011 Francia Roland Garros (6) Terra batida Suíza Roger Federer 7-5 7-6(3) 5-7 6-1
47. 22/04/2012 Flag of Monaco.svg Monte Carlo (8) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-3 6-1
48. 29/04/2012 España Barcelona (7) Terra batida España David Ferrer 7-6(1) 7-5
49. 21/05/2012 Italia Roma (6) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 7-5 6-3
50. 11/06/2012 Francia Roland Garros (7) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4 6-3 2-6 7-5
51. 17/02/2013 Flag of Brazil.svg San Paulo (2) Terra batida Flag of Argentina.svg David Nalbandian 6-2 6-3
52. 03/03/2013 Flag of Mexico.svg Acapulco (2) Terra batida España David Ferrer 6-0 6-2
53. 17/03/2013 Flag of the United States.svg Indian Wells (3) Dura Flag of Argentina.svg Juan Martín del Potro 4-6 6-3 6-4
54. 28/04/2013 España Barcelona (8) Terra batida España Nicolás Almagro 6-4 6-3
55. 12/05/2013 España Madrid (3) Terra batida Suíza Stanislas Wawrinka 6-2 6-4
56. 19/05/2013 Italia Roma (7) Terra batida Suíza Roger Federer 6-1 6-3
57. 09/06/2013 Francia Roland Garros (8) Terra batida España David Ferrer 6-3 6-2 6-3
58. 11/08/2013 Flag of Canada.svg Canadá (Montreal) (3) Dura Flag of Canada.svg Milos Raonic 6-2 6-2
59. 18/08/2013 Flag of the United States.svg Cincinnati Dura Flag of the United States.svg John Isner 7-6(8) 7-6(3)
60. 09/09/2013 Flag of the United States.svg US Open (2) Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-2 3-6 6-4 6-1
61. 04/01/2014 Flag of Qatar.svg Doha Dura Francia Gael Monfils 6-1 6-7(5) 6-2
62. 23/02/2014 Flag of Brazil.svg Río de Janeiro Terra batida Ucraína Alexandr Dolgopolov 6-3 7-6(3)
63. 11/05/2014 España Madrid (4) Terra batida Imperio do Xapón Kei Nishikori 2-6 6-4 3-0(r)
64. 08/06/2014 Francia Roland Garros (9) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 3-6 7-5 6-2 6-4

Finalista en individuais (28)[editar | editar a fonte]

Lenda
Xogos Olímpicos (0)
Tennis Masters Cup (2)
Grand Slam (6)
ATP World Tour Masters 1000 (13)
ATP World Tour 500 (3)
ATP World Tour 250 (4)
Finalista por superficie
Dura (18)
Terra batida (7)
Herba (3)
Indoor (4)
Outdoor (24)
Data Torneo Superficie Opoñente na final Resultado
1. 18/01/2004 Flag of New Zealand.svg Auckland Dura Eslovaquia Dominik Hrbatý 6-4 2-6 5-7
2. 03/04/2005 Flag of the United States.svg Miami Dura Suíza Roger Federer 6-2 7-6(4) 6-7(5) 3-6 1-6
3. 09/07/2006 Flag of the United Kingdom.svg Wimbledon Herba Suíza Roger Federer 0-6 6-7(5) 7-6(2) 3-6
4. 20/05/2007 Alemaña Hamburgo Terra batida Suíza Roger Federer 6-2 2-6 0-6
5. 08/07/2007 Flag of the United Kingdom.svg Wimbledon (2) Herba Suíza Roger Federer 6-7(7) 6-4 6-7(3) 6-2 2-6
6. 04/11/2007 Francia París Dura Flag of Argentina.svg David Nalbandian 4-6 0-6
7. 06/01/2008 Flag of India.svg Chennai Dura Flag of Russia.svg Mijaíl Yuzhni 0-6 1-6
8. 06/04/2008 Flag of the United States.svg Miami (2) Dura Flag of Russia.svg Nikolay Davydenko 4-6 2-6
9. 15/02/2009 Flag of the Netherlands.svg Rotterdam Dura Flag of the United Kingdom.svg Andy Murray 3-6 6-4 0-6
10. 17/05/2009 España Madrid Terra batida Suíza Roger Federer 4-6 4-6
11. 18/10/2009 Flag of the People's Republic of China.svg Shanghai Dura Flag of Russia.svg Nikolay Davydenko 6-7(3) 3-6
12. 09/01/2010 Flag of Qatar.svg Doha Dura Flag of Russia.svg Nikolay Davydenko 6-0 6-7(8) 4-6
13. 21/11/2010 Flag of the United Kingdom.svg ATP World Tour Finals (Londres) Dura Suíza Roger Federer 3-6 6-3 1-6
14. 20/03/2011 Flag of the United States.svg Indian Wells Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4 3-6 2-6
15. 03/04/2011 Flag of the United States.svg Miami (3) Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4 3-6 6-7(4)
16. 08/05/2011 España Madrid (2) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 5-7 4-6
17. 15/05/2011 Italia Roma Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 4-6 4-6
18. 03/07/2011 Flag of the United Kingdom.svg Wimbledon (3) Herba Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 4-6 1-6 6-1 3-6
19. 12/09/2011 Flag of the United States.svg US Open Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 2-6 4-6 7-6(3) 1-6
20. 09/10/2011 Imperio do Xapón Tokio Dura Flag of the United Kingdom.svg Andy Murray 6–3 2–6 0-6
21. 29/01/2012 Australia Aberto de Australia Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 7-5 4-6 2-6 7-6(5) 5-7
22. 10/02/2013 Flag of Chile.svg Viña del Mar Terra batida Flag of Argentina.svg Horacio Ceballos 7-6(2) 6-7(6) 4-6
23. 21/04/2013 Flag of Monaco.svg Monte Carlo Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 2-6 6-7(1)
24. 06/10/2013 Flag of the People's Republic of China.svg Pequín Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 3-6 4-6
25. 11/11/2013 Flag of the United Kingdom.svg ATP World Tour Finals (Londres) (2) Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 3-6 4-6
26. 26/01/2014 Australia Aberto de Australia (2) Dura Suíza Stanislas Wawrinka 3-6 2-6 6-3 3-6
27. 30/03/2014 Flag of the United States.svg Miami (4) Dura Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 3-6 3-6
28. 18/05/2014 Italia Roma(2) Terra batida Flag of Serbia.svg Novak Djokovic 6-4 3-6 3-6

Dobres (8)[editar | editar a fonte]

Lenda
Xogos Olímpicos (0)
Tennis Masters Cup (0)
Grand Slam (0)
ATP World Tour Masters 1000 (3)
ATP World Tour 500 (0)
ATP World Tour 250 (5)
Títulos por superficie
Dura (6)
Terra batida (2)
Herba (0)
Indoor (0)
Outdoor (8)
Data Torneo Superficie Parella Opoñentes na final Resultado
1. 27/07/2003 Croacia Umag Terra batida España Álex López Morón Australia Todd Perry
Imperio do Xapón Thomas Shimada
6-1 6-3
2. 11/01/2004 Flag of India.svg Chennai Dura España Tommy Robredo Flag of Israel.svg Jonathan Erlich
Flag of Israel.svg Andy Ram
7-6(3) 4-6 6-3
3. 09/01/2005 Flag of Qatar.svg Doha Dura España Albert Costa Flag of Romania.svg Andrei Pavel
Flag of Russia.svg Mikhail Youzhny
6-3 4-6 6-3
4. 27/04/2008 Flag of Monaco.svg Monte Carlo Terra batida España Tommy Robredo Flag of India.svg Mahesh Bhupathi
Flag of the Bahamas.svg Mark Knowles
6-3 6-3
5. 09/01/2009 Flag of Qatar.svg Doha (2) Dura España Marc López Flag of Canada.svg Daniel Nestor
Flag of Serbia.svg Nenad Zimonjić
4-6 6-4 10-8
6. 20/03/2010 Flag of the United States.svg Indian Wells Dura España Marc López Flag of Canada.svg Daniel Nestor
Flag of Serbia.svg Nenad Zimonjić
7-6(8) 6-3
7. 09/01/2011 Flag of Qatar.svg Doha (3) Dura España Marc López Italia Andreas Seppi
Italia Daniele Bracciali
6–3 7–6(4)
8. 18/03/2012 Flag of the United States.svg Indian Wells (2) Dura España Marc López Flag of the United States.svg John Isner
Flag of the United States.svg Sam Querrey
6–2 7–6(3)

Finalista en dobres (4)[editar | editar a fonte]

Lenda
Xogos Olímpicos (0)
Tennis Masters Cup (0)
Grand Slam (0)
ATP World Tour Masters 1000 (0)
ATP World Tour 500 (2)
ATP World Tour 250 (2)
Finalista por superficie
Dura (1)
Terra batida (3)
Herba (0)
Indoor (0)
Outdoor (4)
Data Torneo Superficie Parella Opoñentes na final Resultado
1. 24/04/2005 España Barcelona Terra batida España Feliciano López Flag of India.svg Leander Paes
Flag of Serbia.svg Nenad Zimonjić
1-6 3-6
2. 08/01/2007 Flag of India.svg Chennai Dura España Bartolomé Salvá-Vidal Bélxica Xavier Malisse
Bélxica Dick Norman
6-7(4) 6-7(4)
3. 30/04/2007 España Barcelona (2) Terra batida España Bartolomé Salvá-Vidal Flag of Romania.svg Andrei Pavel
Alemaña Alexander Waske
3-6 6-7(1)
4. 10/02/2013 Flag of Chile.svg Viña del Mar Terra batida Flag of Argentina.svg Juan Mónaco Italia Paolo Lorenzi
Italia Potito Starace
2-6 4-6

O récord de 81 vitorias consecutivas en terra batida[editar | editar a fonte]

Tras caer en cuartos de final do Torneo de Valencia ante o ruso Igor Andreev, o récord comezou coa vitoria no partido da 1ª rolda do Monte Carlo TMS de 2005 fronte ó tenista francés Gael Monfils , e rematou ó caer derrotado ante o suízo Roger Federer na final do Hamburgo TMS en 2007.

Ano Torneo Vitorias
2005 Flag of Monaco.svg Monte Carlo TMS 6
2005 España Barcelona 5
2005 Italia Roma TMS 6
2005 Francia Roland Garros 7
2005 Flag of Sweden.svg Bastad 5
2005 Alemaña Stuttgart 5
2005 Italia Copa Davis (contra Italia) 2
2006 Flag of Monaco.svg Monte Carlo TMS 6
2006 España Barcelona 5
2006 Italia Roma TMS 6
2006 Francia Roland Garros 7
2006 España Copa Davis (contra Italia) 2
2007 Flag of Monaco.svg Monte Carlo TMS 5
2007 España Barcelona 5
2007 Italia Roma TMS 5
2007 Alemaña Hamburgo TMS 4
TOTAL 81

Evolución no ránking ATP (individuais)(*)[editar | editar a fonte]

(*) Estatísticas actualizadas a 30 de decembro de 2013.
Ano 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013
Ranking  811 Green Arrow Up.svg 200 Green Arrow Up.svg 49 Red Arrow Down.svg 51 Green Arrow Up.svg 2 2 2 Green Arrow Up.svg 1 Red Arrow Down.svg 2 Green Arrow Up.svg 1 Red Arrow Down.svg 2 Red Arrow Down.svg 4 Green Arrow Up.svg 1(*)
(*) É o único tenista que conseguiu recuperar dúas veces o número 1 a final de ano.


Ranking Semanas Consecutivas
115 56
254(*) 160(*)
33 8
(*) Posúe o récord tanto en semanas totais como consecutivas na 2ª posición do ranking da ATP.

Copa Davis[editar | editar a fonte]

Rafael Nadal gañou 4 veces a Copa Davis con España, nas edicións de 2004, 2008, 2009 e 2011. Na edición de 2008, aínda que participou nas eliminatorias, non xogou a final debido a unha tendinite. Desde a súa primeira participación en 2004, participou en todas as edicións agás as de 2007, 2010 e 2012.

Partidos xogados[editar | editar a fonte]

Disputou un total de 29 partidos (22 individuais e 7 dobres), gañando en 24 deles (21 individuais e 3 dobres). A destacar que na actuación individual só perdeu no seu debut.

Lenda
Vitorias: 24 (21+3)
Derrotas: 5 (1+4)
Data Lugar Rolda Parella (dobres) Opoñente(s) País Resultado
1.i 06/02/2004 República Checa Brno 1R Jiri Novak República Checa República Checa 6-7(3) 3-6 6-7(2)
1.d 07/02/2004 República Checa Brno 1R Tommy Robredo Jiri Novak
Radek Stepanek
República Checa República Checa 4-6 6-7(6) 3-6
2.i 08/02/2004 República Checa Brno 1R Radek Stepanek República Checa República Checa 7-6(2) 7-6(4) 6-3
2.d 10/04/2004 España Palma CF Tommy Robredo John van Lottum
Martin Verkerk
Países Baixos Países Baixos 6-3 6-2 3-6 2-6 2-6
3.d 25/09/2004 España Alacant SF Tommy Robredo Arnaud Clément
Michaël Llodra
Flag of France.svg Francia 7-6(4) 4-6 6-2 2-6 6-3
3.i 26/09/2004 España Alacant SF Arnaud Clément Flag of France.svg Francia 6-4 6-1 6-2
4.i 03/12/2004 España Sevilla F Andy Roddick Estados Unidos de América Estados Unidos 6-7(6) 6-2 7-6(6) 6-2
4.d 05/03/2005 Eslovaquia Bratislava 1R Albert Costa Karol Beck
Michal Mertinak
Eslovaquia Eslovaquia 6-7(3) 4-6 6-7(8)
5.i 23/09/2005 Italia Torre del Greco Pl.Of. Daniele Bracciali Italia Italia 6-3 6-2 6-1
5.d 24/09/2005 Italia Torre del Greco Pl.Of. Feliciano López Daniele Bracciali
Giorgio Galimberti
Italia Italia 6-4 4-6 2-6 6-4 7-9
6.i 25/09/2005 Italia Torre del Greco Pl.Of. Andreas Seppi Italia Italia 6-1 6-2 5-7 6-4
7.i 22/09/2006 España Santander Pl.Of. Andreas Seppi Italia Italia 6-0 6-4 6-3
6.d 23/09/2006 España Santander Pl.Of. Fernando Verdasco Daniele Bracciali
Giorgio Galimberti
Italia Italia 6-2 3-6 6-3 7-6(4)
8.i 24/09/2006 España Santander Pl.Of. Filippo Volandri Italia Italia 3-6 7-5 6-3 6-3
9.i 11/04/2008 Alemaña Bremen CF Nicolas Kiefer Alemaña Alemaña 7-6(5) 6-0 6-3
10.i 19/09/2008 España Madrid SF Sam Querrey Estados Unidos de América Estados Unidos 6-7(5) 6-4 6-3 6-4
11.i 21/09/2008 España Madrid SF Andy Roddick Estados Unidos de América Estados Unidos 6-4 6-0 6-4
12.i 06/03/2009 España Benidorm 1R Janko Tipsarević Serbia Serbia 6-1 6-0 6-2
13.i 08/03/2009 España Benidorm 1R Novak Djokovic Serbia Serbia 6-4 6-4 6-1
14.i 04/12/2009 España Barcelona F Tomáš Berdych República Checa República Checa 7-5 6-0 6-2
15.i 06/12/2009 España Barcelona F Jan Hajek República Checa República Checa 6-3 6-4
16.i 04/03/2011 Bélxica Charleroi 1R Ruben Bemelmans Bélxica Bélxica 6-2 6-4 6-2
17.i 06/03/2011 Bélxica Charleroi 1R Olivier Rochus Bélxica Bélxica 6-4 6-2
18.i 16/09/2011 España Córdoba SF Richard Gasquet Flag of France.svg Francia 6-3 6-0 6-1
19.i 18/09/2011 España Córdoba SF Jo-Wilfried Tsonga Flag of France.svg Francia 6-0 6-2 6-4
20.i 02/12/2011 España Sevilla F Juan Mónaco Flag of Argentina.svg Arxentina 6-1 6-1 6-2
21.i 04/12/2011 España Sevilla F Juan M. Del Potro Flag of Argentina.svg Arxentina 1-6 6-4 6-1 7-6(0)
22.i 13/09/2013 España Madrid Pl.Of. Sergiy Stakhovsky Ucraína Ucraína 6-0 6-0 6-4
7.d 14/09/2013 España Madrid Pl.Of. Marc López Sergiy Stakhovsky
Denys Molchanov
Ucraína Ucraína 6-2 6-7(6) 6-3 6-4

Trivia[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Ficha de Rafael Nadal en atpworldtour.com" (en castelán). Asociación de Tenistas Profesionais.
  2. Ranking oficial del circuito profesional de la ATP, atptennis.com (Consultado o 6/11/2013)
  3. Nadal asciende al Olimpo, El País, 17 de agosto de 2008
  4. Datos a 9 de xuño de 2014
  5. "Rafa Nadal, premio Príncipe de Asturias de los Deportes". elpais.com. El País. 3 de setembro de 2008. http://deportes.elpais.com/deportes/2008/09/03/actualidad/1220426514_850215.html. Consultado o 17 de xaneiro de 2014.
  6. Almudena Rivera e David Menayo (26/11/2013). "Nadal recibe el premio La Leyenda" (en castelán). marca.com. Diario Marca. http://www.marca.com/2013/11/26/mundomarca/75aniversario/1385466840.html?a=GI48f6ba115af92f40ff84ee4550122734f&t=1390690677. Consultado o 25 de xaneiro de 2014.
  7. Biografía de Rafa Nadal
  8. "Historial do ranking de Nadal" (en castelán). ATP. http://es.atpworldtour.com/Tennis/Players/Top-Players/Rafael-Nadal.aspx?t=rh. Consultado o 25 de xaneiro de 2014.
  9. Rafael Nadal, Premio Príncipe de Asturias de los Deportes
  10. Nadal é o rei na terra batida
  11. Nadal e Djokovic caen no debut en dobres
  12. Nadal Completes Career Grand Slam
  13. Rafael Nadal gaña o preimo Laureus
  14. Nadal named Laureus World Sportsman of the year
  15. Óscar para Rafa Nadal nos Laureus 2010
  16. Rafel Nadal sofre unha cambra durante unha roda de prensa
  17. Nadal discrepa con el nuevo escenario del Madrid Open
  18. La ATP prohibe la pista azul para 2013
  19. Nadal cae eliminado en Wimbledon
  20. Nadal frena para llegar a los juegos
  21. Nadal renuncia a participar nos Xogos
  22. Nadal tampoco irá a Toronto
  23. Rafa Nadal anuncia que no jugará el torneo de Cincinnati
  24. Nadal renuncia al US Open
  25. Ferrer arrebata a Nadal el cuarto puesto (en castelán)
  26. Rafa Nadal pierde la final de Viña del Mar (en castelán)
  27. Rafa Nadal pierde también la final de dobles en Viña del Mar (en castelán)
  28. Nadal se corona 251 días después (en castelán)
  29. Nadal reclama su sitio (en castelán)
  30. "Juan Martín del Potro beats Rafael Nadal in hard court exhibition". ESPN. 5 de marzo de 2013. http://www.espn.co.uk/tennis/sport/story/196038.html. Consultado o 18 de marzo de 2013.(en inglés)
  31. "Rafael Nadal beats Juan Martín del Potro in Indian Wells final". BBC Sport. 17 de marzo de 2013. http://www.bbc.co.uk/sport/0/tennis/21825356. Consultado o 18 de marzo de 2013.(en inglés)
  32. Alejandro Delmás (21/04/2013). "Novak Djokovic rompe la magia de Rafa Nadal con Montecarlo". Diario As. http://tenis.as.com/tenis/2013/04/21/masters_1000/1366536969_625938.html. Consultado o 21 de abril de 2013.(en castelán)
  33. "Vence Rafael Nadal en el Open de Barcelona ganándole al español Almagro". e-tennis. 29/04/2013. http://www.e-tennis.me/news/show/2548. Consultado o 30 de abril de 2013.(en castelán)
  34. Alex Fontes (10 de maio de 2013). "Mutua Madrid Open: un Nadal épico acaba con la rebelión de un combativo Ferrer" (en castelán). lainformacion.com. http://noticias.lainformacion.com/deporte/tenis/mutua-madrid-open-un-nadal-epico-acaba-con-la-rebelion-de-un-combativo-ferrer_vM4N1zsgo4pWMu85mSZcV3/. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  35. Roberto Hernández (12 de maio de 2013). "Nadal reconquista La Caja Mágica" (en castelán). Madrid Open. http://www.madrid-open.com/noticias-tenis-masculino/nadal-reconquista-la-caja-magica/. Consultado o 12 de maio de 2013.
  36. "Nadal se consagra por séptima vez en Roma" (en castelán). ATP. 19 maio 2013. http://es.atpworldtour.com/News/Tennis/2013/05/20/Rome-Sunday-Final-Federer-Nadal.aspx. Consultado o 19 de maio de 2013.
  37. Samuel A. Pilar (7 de xuño de 2013). "Nadal sufre para ganar a Djokovic y jugará su octava final de Roland Garros" (en castelán). RTVE. http://www.rtve.es/deportes/20130607/nadal-sufre-para-ganar-djokovic-jugara-octava-final-roland-garros/682300.shtml. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  38. Alejandro Delmás (9 de xuño de 2013). "Octavo Roland Garros de Nadal" (en castelán). as.com. http://tenis.as.com/tenis/2013/06/09/mas_tenis/1370777047_458198.html. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  39. Neus Yerro (8 de xuño de 2013). "Nadal irá de París a Londres sin paradas" (en castelán). sport.es. http://sport.es/es/noticias/roland-garros/nadal-ira-paris-londres-sin-paradas-2412736. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  40. Roberto Rodríguez (24 de xuño de 2013). "Nadal pierde ante el belga Darcis en primera ronda de Wimbledon" (en castelán). La Vanguardia. http://www.lavanguardia.com/deportes/tenis/20130624/54376939860/nadal-pierde-darcis-primera-ronda-wimbledon.html. Consultado o 2 de xullo de 2013.
  41. "Nadal vence a Raonic y se corona en Canadá". El Nuevo Herald. 11 de agosto de 2013. Arquivado do orixinal o 2013-08-12. https://archive.is/bYw03. Consultado o 11 de agosto de 2013.
  42. "Nadal gana en Cincinnati y ya es número dos" (en castelán). Público.es. 18 de agosto de 2013. http://www.publico.es/deportes/463325/nadal-gana-en-cincinnati-y-ya-es-numero-dos. Consultado o 18 de agosto de 2013.
  43. "Nadal se impone a Kohlschreiber y es el tercer español en cuartos" (en castelán). as.com. 03/09/2013. http://tenis.as.com/tenis/2013/09/03/us_open/1378180118_592760.html. Consultado o 10 de setembro de 2013.
  44. Juanma Leiva (08/09/2013). "Nadal aplasta a Gasquet y se medirá a Djokovic en la final" (en castelán). as.com. http://tenis.as.com/tenis/2013/09/07/us_open/1378586040_009733.html. Consultado o 10 de detembro de 2013.
  45. 45,0 45,1 45,2 "Rafa Nadal, camino del mito, gana a lo grande el Open USA al gran rival, Djokovic" (en castelán). Diario Crítico. 10/09/2013. http://www.diariocritico.com/deportes/tenis/rafa-nadal/novak-djokovic/open-usa/441888. Consultado o 10 de setembro de 2013.
  46. J. J. Mateo (10/09/2013). "Con Sampras a la vista" (en español). El País. http://deportes.elpais.com/deportes/2013/09/10/actualidad/1378774621_039460.html. Consultado o 10 de setembro de 2013.
  47. 47,0 47,1 J. J. Mateo (10/09/2013). "Pulso por el número uno" (en castelán). El País. http://deportes.elpais.com/deportes/2013/09/08/actualidad/1378660513_631075.html. Consultado o 10 de setembro de 2013.
  48. "About the Emirates Airline US Open Series" (en inglés). Emirates US Open Series. http://www.emiratesusopenseries.com/About-Us/about_the_emirates_airline_us_open_series_/?intloc=headernav. Consultado o 10 de setembro de 2013.
  49. "Rafa Nadal avergüenza a los políticos que regresan de Argentina en avión privado tras el ridículo olímpico" (en castelán). Un espía en el Congreso. 08/09/2013. http://www.espiaenelcongreso.com/2013/09/08/rafa-nadal-averguenza-a-los-politicos-que-regresan-de-argentina-en-avion-privado-tras-el-ridiculo-olimpico/. Consultado o 14 de setembro de 2013.
  50. Jesús Mínguez (13/09/2013). "Verdasco espabila, Nadal arrasa y falta un punto para cerrar" (en castelán). as.com. http://tenis.as.com/tenis/2013/09/13/copa_davis/1379083833_777418.html. Consultado o 14 de setembro de 2013.
  51. Jesús Mínguez (14/09/2013). "Nadal y Marc López certifican la permanencia para España" (en castelán). as.com. http://tenis.as.com/tenis/2013/09/14/copa_davis/1379146798_065061.html. Consultado o 14 de setembro de 2013.
  52. Jesús Mínguez (14/09/2013). "Lo que he hecho no es bueno para mi cuerpo" (en castelán). as.com. http://tenis.as.com/tenis/2013/09/14/copa_davis/1379180346_454042.html. Consultado o 14 de setembro de 2013.
  53. "Berdych se retira ante Nadal y Rafa recupera el número uno" (en castelán). MundoDeportivo.com. 5 de outubro de 2013. http://www.mundodeportivo.com/20131005/tenis/berdych-se-retira-nadal-recupera-numero-uno_54388463286.html. Consultado o 21 de outubro de 2013.
  54. Ángel Rigueira (6 de outubro de 2013). "Djokovic entrega el nº 1 a Nadal, pero se queda con el título de Pekín: 6-3 y 6-4" (en castelán). MundoDeportivo.com. http://www.mundodeportivo.com/20131006/tenis/rafa-nadal-novak-djokovic-numero-uno_54388511507.html. Consultado o 21 de outubro de 2013.
  55. "Nadal pierde contra Del Potro en semifinales de Shanghai" (en castelán). LaVozdeGalicia.es. 12 de outubro de 2013. http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deportes/2013/10/12/nadal-pierde-contra-potro-semifinales-shanghai/00031381587488893700807.htm. Consultado o 21 de outubro de 2013.
  56. José María Expósito (2 de novembro de 2013). "Un enorme Ferrer aparta a Nadal de la final en París" (en castelán). elperiodico.com. http://www.elperiodico.com/es/noticias/tenis/enorme-ferrer-aparta-nadal-final-paris-2802369. Consultado o 4 de novembro de 2013.
  57. Jaume Puyol-Galceran (3 de novembro de 2013). "Djokovic vence a Ferrer en París y sigue soñando con el número 1" (en castelán). elperiodico.com. http://www.elperiodico.com/es/noticias/tenis/djokovic-vence-ferrer-paris-sigue-sonando-con-numero-2803969. Consultado o 4 de novembro de 2013.
  58. "Nadal se asegura el número uno a final de temporada al derrotar a Wawrinka" (en castelán). mundodeportivo.com. El Mundo Deportivo. 6 de novembro de 2013. http://www.mundodeportivo.com/20131008/tenis/nadal-se-asegura-el-numero-uno-a-final-de-temporada-al-derrotar-a-wawrinka_54393824704.html. Consultado o 11 de novembro de 2013.
  59. Joan Carles Armengol (11 de novembro de 2013). "Nadal pierde la Copa Master ante Djokovic" (en castelán). elperiodico.com. El Periódico de Cataluña. http://www.elperiodico.com/es/noticias/tenis/nadal-pierde-copa-master-djokovic-2830012. Consultado o 11 de novembro de 2013.
  60. "Exhibición de Nadal y Djokovic en la despedida de Massú" (en castelán). La Opinión Coruña. 21 de novembro de 2013. http://www.laopinioncoruna.es/deportes/2013/11/21/exhibicion-nadal-djokovic-despedida-massu/785336.html. Consultado o 23 de novembro de 2013.
  61. "Ferrer vence a Nadal en su reencuentro en Abu Dabi" (en castelán). El País digital. 27 de decembro de 2013. http://deportes.elpais.com/deportes/2013/12/27/actualidad/1388167516_119677.html. Consultado o 5 de xaneiro de 2014.
  62. Alejandro Delmás (4 de decembro de 2013). "Nadal se marcha al Open de Australia con el título de Doha" (en castelán). as.com. http://tenis.as.com/tenis/2014/01/04/portada/1388857126_118754.html. Consultado o 5 de xaneiro de 2014.
  63. Alejandro Delmás (20/1/2014). "Nadal sufre pero llega a cuartos ante Grigor Dimitrov" (en castelán). as.com. Diario As. http://tenis.as.com/tenis/2014/01/20/open_australia/1390205261_330125.html. Consultado o 24 de xaneiro de 2014.
  64. Alejandro Delmás (22/1/2014). "Tras drama ante Dimitrov, Nadal se medirá en semis con Federer" (en castelán). as.com. Diario As. http://tenis.as.com/tenis/2014/01/22/open_australia/1390377019_711409.html. Consultado o 24 de xaneiro de 2014.
  65. Joan Solsona (24/1/2014). "La bestia del tenis" (en castelán). marca.com. Diario Marca. http://www.marca.com/2014/01/24/tenis/open_australia/1390548184.html. Consultado o 24 de xaneiro de 2014.
  66. Alejandro Delmás (26/1/2014). "Wawrinka y la espalda detienen a Rafa Nadal en Melbourne" (en castelán). as.com. Diario As. http://tenis.as.com/tenis/2014/01/26/open_australia/1390722699_876410.html. Consultado o 26 de xaneiro de 2014.
  67. "Rafael Nadal vence a Dolgopolov y se queda con el Río Open" (en castelán). atpworldtour. 23/02/2014. http://es.atpworldtour.com/News/Tennis/2014/02/8/Rio-de-Janeiro-Domingo-Final-Nadal-Dolgopolov.aspx.
  68. "Nadal cae en tercera ronda ante un magnífico Dolgopolov" (en castelán). El Periódico de Catalunya. 11/03/2014. http://www.elperiodico.com/es/noticias/deportes/rafa-nadal-pierde-indian-wells-3174710. Consultado o 19 de marzo de 2014.
  69. "Nadal pierde la mitad de su ventaja con respecto a Djokovic" (en castelán). El Mundo. 17/03/2014. http://www.elmundo.es/deportes/2014/03/17/5326d27a22601d8f318b4577.html. Consultado o 19 de marzo de 2014.
  70. "Miami: Djokovic y Nadal, a la final por las bajas de Nishikori y Berdych" (en castelán). ESPN. 28/03/2014. http://espndeportes.espn.go.com/news/story?id=2052723&s=ten&type=story. Consultado o 3 de abril de 2014.
  71. David Menayo (30/03/2014). "Djokovic prolonga el gafe de Nadal en Miami" (en castelán). Marca. http://www.marca.com/2014/03/30/tenis/masters_1000/1396197519.html. Consultado o 3 de abril de 2014.
  72. "Ferrer elimina a Rafa Nadal del Masters 1.000 de Montecarlo" (en castelán). 20 minutos. 18/04/2014. http://www.20minutos.es/noticia/2116994/0/ferrer/nadal/monaco-montecarlo/. Consultado o 20 de abril de 2014.
  73. Jaume Pujol-Galceran (25/04/2014). "Almagro pone fin a la racha victoriosa de Nadal en Barcelona" (en castelán). El Periódico de Catalunya. http://www.elperiodico.com/es/noticias/tenis/almagro-pone-fin-racha-victoriosa-nadal-barcelona-3258617. Consultado o 26 de abril de 2014.
  74. "Nadal vence en torneo de Madrid al retirarse Nishikori" (en castelán). El Correo Gallego. 11/05/2014. http://www.elcorreogallego.es/deportes/tenis/ecg/nadal-vence-torneo-madrid-retirarse-nishikori/idEdicion-2014-05-11/idNoticia-868151/.
  75. "Djokovic avisa a Nadal" (en castelán). El País. 18/05/2014. http://deportes.elpais.com/deportes/2014/05/18/actualidad/1400412670_293146.html.
  76. Alejandro Delmás (08/06/2014). "Nadal, noveno Roland Garros" (en castelán). Diario As. http://tenis.as.com/tenis/2014/06/08/roland_garros/1402219333_736771.html. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  77. Ángel Rigueira (12/06/2014). "Rafa Nadal no dura ni una hora en la hierba de Halle ante Dustin Brown" (en castelán). Mundo Deportivo. http://www.mundodeportivo.com/20140612/tenis/rafa-nadal-no-dura-ni-una-hora-en-la-hierba-de-halle-ante-dustin-brown_54409893363.html. Consultado o 12 de xuño de 2014.
  78. "Rafa Nadal cae en oitavos de Wimbledon ante o poderío do australiano Nick Kyrgios". La Voz de Galicia. 01/01/2014. http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deportes/2014/07/01/rafa-nadal-cae-octavos-wimbledon-ante-poderio-australiano-nick-kyrgios/00031404238456408360827.htm?idioma=galego.
  79. "Djokovic gana ante Federer su segundo Wimbledon y arrebata el número 1 a Rafa Nadal" (en castelán). vozpópuli. 06/07/2014. http://vozpopuli.com/deportes/46060-djokovic-gana-ante-federer-su-segundo-wimbledon-y-arrebata-el-numero-1-a-rafa-nadal. Consultado o 9 de xullo de 2014.
  80. "Nadal se pierde por lesión los torneos de Toronto y Cincinnati" (en castelán). Última Hora. 30/07/2014. http://ultimahora.es/mallorca/deportes/rafa-nadal/2014/129831/nadal-pierde-por-lesion-torneos-toronto-cincinnati.html. Consultado o 11 de agosto de 2014.
  81. Ricard Cabot (19/08/2014). "Nadal tampoco jugará el US Open" (en castelán). http://www.diariodemallorca.es/deportes/2014/08/19/nadal-jugara-us-open/955534.html. Consultado o 20 de agosto de 2014.
  82. Entrevista a Rafael Nadal
  83. Rafa Nadal gaña a batalla das superficies

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Rafael Nadal

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]