Konrad Lorenz

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Konrad lorenz
Nobel prize medal.svg
Konrad Lorenz.JPG
Nome completoKonrad Zacharias Lorenz
Nacemento7 de novembro de 1903
 Viena
Falecemento27 de febreiro de 1989
 Viena
Causainsuficiencia renal
SoterradoSt. Andrä-Wördern
NacionalidadeAustria
Educado enUniversidade de Columbia e Universidade de Viena
Ocupaciónetólogo, zoólogo, biólogo e catedrático de universidade
PaiAdolf Lorenz
CónxuxeMargarethe Gebhardt
Coñecido/a porOn Aggression, sen etiquetar e Behind the Mirror: A Search for a Natural History of Human Knowledge
PremiosPremio Nobel en Fisioloxía ou Medicina, Prix mondial Cino Del Duca, Great Cross with Star and Sash of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, Orde do Mérito das Ciencias e as Artes, Prêmio Kalinga, honorary doctorate of Salzburg University, Bavarian Maximilian Order for Science and Art e Prêmio de Ciências Naturais da Cidade de Viena
editar datos en Wikidata ]
Konrad lorenz-rusky lagr 1944-fotka.jpg

Konrad Zacharias Lorenz, nado en Viena o 7 de novembro de 1903 e finado tamén en Viena o 27 de febreiro de 1989, foi un naturalista e zoólogo austríaco, considerado un dos fundadores da etoloxía, a ciencia do comportamento, tanto o animal como o humano. Recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1973, compartido con Niko Tinbergen e Karl von Frisch.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O lugar do seu nacemento é Altenberg, localidade próxima a Viena. Doutorouse en medicina e zooloxía en 1933 nesta Universidade e foi profesor de psicoloxía entre 1929 e 1935. En 1941 entrou no exército e entre 1944 e 1948 estivo prisioneiro en Rusia. Dirixiu o Instituto Max Planck de Buldern de fisioloxía do comportamento entre 1950 e 1954 e o de Seewiesen entre 1955 e 1973.

Chegou a ser moi coñecido polos seus esforzos para identifica-lo que el chamaba patróns establecidos de conduta, dos cales demostrou que estaban xeneticamente determinados. Estableceu, ademais, que os devanditos patróns eran tan importantes para a supervivencia do animal como as súas características fisiolóxicas, e que ambos factores tiñan un desenvolvemento evolutivo similar.

Un dos seus máis coñecidos e difundidos logros foi descubrir que os estímulos auditivos e visuais dos proxenitores dun animal son necesarios para inducir á cría a seguilos, pero que calquera obxecto, incluído un ser humano, podía inducir a mesma resposta de se empregaren os mesmos estímulos.

Na súa obra Sobre a agresión (1963), Lorenz demostrou que a orixe xenética da agresividade humana proviña do comportamento observado en moitos animais cando estes defenden o seu territorio.

Obra[editar | editar a fonte]