Ilya Ilyich Mechnikov

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ilya Ilyich Mechnikov
Nobel prize medal.svg
Ilya Mechnikov nobel.jpg
Nome completoIlya Ilyich Mechnikov
Nacemento3 de maio de 1845 e 16 de maio de 1845
 Ivanivka
Falecemento2 de xullo de 1916, 16 de xullo de 1916 e 16 de xullo de 1916
 París
CausaInfarto agudo de miocardio
SoterradoParís
NacionalidadeImperio Ruso e Francia
EtniaPobo ucraíno
Relixiónateísmo
Alma máterAcademia de Belas Artes de Munique, Universidade de Gotinga e University of Kharkiv
Ocupaciónbiólogo, imunologista, zoólogo, químico, inventor, médico, fisiólogo e microbiólogo
PaiIlya Ivanovich Mechnikov
NaiEmilia Barto Mechnikov
IrmánsIvan Ilyich Mechnikov e Lev Ilyich Mechnikov
PremiosPremio Planeta, Medalla Copley, Karl Ernst von Baer medal, Premio Nobel en Fisioloxía ou Medicina, Albert Medal e Foreign Member of the Royal Society
editar datos en Wikidata ]
Ilya Ilyich Mechnikov

Ilya Ilyich Mechnikov, ou en cirílico Илья Ильич Мечников, tamén coñecido como Elías Metchnikoff, nado en Kharkiv o 16 de maio de 1845 e finado en París o 16 de xullo de 1916, foi un microbiólogo ucraíno de orixe xudía, Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1908.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Durante o traxecto da súa vida deulle as costas á tradición xudía dos seus devanceiros; converteuse lentamente nun fervente ateo e revolucionario. A lectura de A orixe das especies de Charles Darwin produciulle un forte impacto no seu concepto científico da natureza. Logo chegou, grazas ao azar, á microbioloxía, onde descubriu procesos como a fagocitose axudado e patrocinado por Louis Pasteur en Francia.

Estudou nas universidades de Kharkiv e Würzburg. En 1870 foi nomeado profesor de zooloxía da Universidade de Odessa, cargo que deixou en 1882 para adicarse a investigar en bacterioloxía e patoloxía. Tras dirixir o Instituto Bacteriolóxico de Odessa entre 1886 e 1888, trasladouse ao Instituto Pasteur de París, sendo nomeado subdirector en 1895.

En 1884 formulou a "teoría fagocitósica da inmunidade", que explicaría a capacidade do corpo humano para resistir e vencer as enfermidades infecciosas. Pero os seus estudos máis importantes están relacionados coa sífilis, estudos que permitirían posteriormente a Paul Ehrlich descubrir un tratamento eficaz contra ela. Foi o introductor do emprego dos fermentos lácticos en terapéutica para modificar a fermentación pútrida no intestino e creu atopar nos microbios do leite acedo -o iogur- a solución ao problema do envellecemento.

Tivo sempre un respecto reverencial pola morte e por iso creou disciplinas científicas como a xerontoloxía (ciencia da vellez) e a tanatoloxía (ciencia da morte). Ilya cría que a morte estaba vencellada, en certa forma, coa sífilis e buscou, xunto con Emile Roux, unha cura, descubrindo o ungüento gris a base de calomelanos.

En 1908 compartiu con Paul Ehrlich o Premio Nobel de Medicina polos seus traballos sobre a fagocitose e a inmunidade.

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Entre as obras que deixou escritas destacan Patoloxía comparada da inflamación (1893), A natureza do home (1903), A inmunidade nas enfermidades infecciosas (1905) e O alongamento da vida (1908).

Notas[editar | editar a fonte]

  • Paul de Kruif, Cazadores de Microbios

Véxase tamén[editar | editar a fonte]