August Krogh

August Krogh

Biografía
Nacemento	15 de novembro de 1874 Grenaa
Morte	13 de setembro de 1949 (74 anos) Copenhague
Educación	Universidade de Copenhague Aarhus Katedralskole
Actividade
Campo de traballo	Fisioloxía
Ocupación	médico, profesor universitario, fisiólogo, pedagogo, zoólogo, naturalista
Empregador	Universidade de Copenhague
Membro de	Sociedade Filosófica Estadounidense (1941–) Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos (asociado estranxeiro da Academia Nacional de Ciencias) (1937–) Academia de Ciências da Saxônia (pt) (membro correspondente) (1932–) Leopoldina (1925–) Real Academia Danesa de Ciencias e Letras Academia das Artes e das Ciencias dos Estados Unidos Royal Physiographic Society in Lund (en) Real Academia das Ciencias de Suecia Royal Society
Interesado en	Fisioloxía
Influencias	Christian Bohr
Obra
Doutorando	Poul Brandt Rehberg
Familia
Cónxuxe	Marie Krogh (1905–)
Fillos	Bodil Schmidt-Nielsen
Premios
(1945)  Medalla Baly (1940)  Croonian Medal and Lecture (17 de xuño de 1937)  Membro estranxeiro da Royal Society (1922)  Silliman Memorial Lectures (en) (1920)  Premio Nobel en Fisioloxía ou Medicina  doutor honoris causa pola Universidade de Oslo  Doutor honoris causa pola Universidade de Lund  doutor honoris causa pola Universidade Harvard  doutor honoris causa pola Universidade de Oxford  doutor honoris causa pola universidade de Edimburgo
Descrito pola fonte	Grande Enciclopedia Soviética 1969-1978, (sec:Крог Август)

Schack August Steenberg Krogh, nado en Grenaa o 15 de novembro de 1874 e finado en Copenhague o 13 de setembro de 1949, foi un fisiólogo danés.

Traxectoria

De etnia xitana, cursou estudos na Universidade de Copenhague, da que foi profesor de fisioloxía animal desde 1916 até 1945.

Comezou as súas investigacións en Groenlandia, relativas ó sistema respiratorio dalgúns animais e do home. Durante as súas investigacións desenvolveu un microtonómetro para medir a tensión do osíxeno e do anhídrido carbónico no sangue arterial. Posteriormente as súas investigacións dirixíronse cara ó estudo das actividades funcionais dos vasos capilares.

Obtivo o Premio Nobel de Medicina en 1919, por establecer o mecanismo que regula o intercambio gasoso na respiración e por descubrir a fisioloxía dos vasos capilares.