Alfred Russel Wallace

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alfred Russel Wallace.

Alfred Russel Wallace, nado en Usk (Monmouthshire) o 8 de xaneiro de 1823 e finado en Broadstone (Dorset) o 7 de novembro de 1913, foi un xeógrafo e naturalista galés. Wallace é coñecido sobre todo por alcanzar o concepto de selección natural, central na teoría biolóxica da evolución, independentemente de Charles Darwin.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En 1855 Wallace publicou un artigo titulado "On the law which has regulated the introduction of new species" onde defendía o feito da evolución, aínda que sen atribuírlle unha causa. Tres anos máis tarde, un novo artigo ("On the tendency of varieties to depart indefinitely from the original type") propuña a selección natural como o mecanismo explicativo da transmutación das especies. Wallace remitiu o artigo a Darwin para a súa revisión. Cando este o leu, atopouse co que cualificou como o mellor resumo imaxinable das ideas que el mesmo levaba xestando traballosamente desde facía máis de vinte anos. Tras consultar con Charles Lyell e o propio Wallace, Darwin realizou unha presentación pública ante a Linnean Society de Londres, acreditando a Wallace como codescubridor.

Wallace naceu no seo dunha familia acomodada. Aínda que puido asistir a unha boa escola na infancia, de seguida tivo que traballar para axudar á súa familia. Inicialmente traballou coma supervisor topográfico, labor que lle permitía o contacto coa natureza. Iniciando así o seu interese pola botánica. Ademais completaba a súa formación por medio da lectura autodidacta. Wallace foi un naturalista viaxeiro, como moitos na súa época, que acompañou por exemplo a Henry Bates á Amazonia. Henry Bates era un afecionado á entomoloxía, e coñeceu a Wallace no 1844, cando se trasladara a Leicester para traballar coma profesor. Ambos viron a oportunidade de gañarse a vida mediante a venda de animais e prantas a institucións e coleccións privadas da época. Así no 1848 iniciaron o seu percorrido por Sudamerica, percorrendo o Amazonas e o Río Negro. Simultaneamente comezaba as súas observacións e traballos coma naturalista. Entre 1854 e 1862, época do achado da selección natural, viaxou por Insulindia (o arquipélago malaio) recollendo especimes. Wallace recolleu as súas experiencias no libro The Malay Archipelago[1], publicado en 1869. Unha achega sinalada e duradeira deste período é a definición da chamada liña de Wallace, un límite biogeográfico moi preciso que separa rexións florística e faunisticamente moi diferenzadas, e que pasa entre as illas da Sonda, Nova Guinea e as Célebes, por unha banda, e Xava, Borneo e Filipinas por outro. Wallace é considerado, xustificadamente, como un dos pais da Bioxeografía.

Wallace desenvolveu co tempo unha tendencia mística que condicionou a súa interpretación do proceso evolutivo, sobre todo no referente á evolución humana, interesándose cada vez máis polo espiritismo.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Wallace, Alfred Russel (1869). Harper and Brothers, Publishers, ed. The Malay Archipelago [O Arquipélago Malaio] (en inglés). New York. Consultado o 31 de maio de 2013. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Alfred Russel Wallace

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]