Charles de Gaulle

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Charles De Gaulle")
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Charles de Gaulle
De Gaulle-OWI.jpg
Charles André Joseph Marie de Gaulle
Presidente do Goberno Provisional da República Francesa
Período 3 de xullo de 1944
20 de xaneiro de 1946
Sucesor Félix Gouin
Ministro de Defensa da República Francesa
Período 1 de xuño de 1958
8 de xaneiro de 1959
Sucesor Pierre Guillaumat
Primeiro Ministro da República Francesa
Período 1 de xuño de 1958
8 de xaneiro de 1959
Sucesor Michel Debré
Presidente da República Francesa
Período 8 de xaneiro de 1959
28 de abril de 1969
Sucesor Georges Pompidou
Datos persoais
Nacemento 22 de novembro de 1890
Lugar Lille
Falecemento 9 de novembro de 1970
(79 anos)
Lugar Colombey
Organización Unión de Demócratas pola República
Cónxuxe Yvonne de Gaulle
Profesión Político e militar
Relixión Católico
Charles de Gaulle Signature 2.svg

Charles André Joseph Marie de Gaulle, máis coñecido como Xeneral de Gaulle, nado o 22 de novembro de 1890 en Lille e finado o 9 de novembro de 1970 en Colombey-les-Deux-Églises, foi un militar, resistente e home de estado francés.

Foi o líder do goberno da Francia Libre, líder do Comité de Liberación Nacional francesa durante a Segunda Guerra Mundial, presidente do Goberno Provisional da República Francesa de 1944 ata 1946. presidente do Consello Francés de Ministros de 1958 a 1959, instigador da Quinta República Francesa fundada en 1958, 18º presidente da República Francesa desde o 8 de xaneiro de 1959 o 28 de abril de 1969 é foi o primeiro en ocupar o máis alto cargo baixo a Quinta República.[1]

A súa política ideolóxica, conservadora, é coñecida como gaullismo, tendo aínda moita influencia na vida política francesa. En Francia, e coñecido como Général de Gaulle ou simplemente Le Général, o polos seus detractores como "Grande Zora".[2]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeira Guerra Mundial[editar | editar a fonte]

Combatiu na Primeira Guerra Mundial, sendo ferido no seu primeiro combate, Dinant, o 15 de agosto de 1914 reincorporase ao 33º Rexemento de Infantería da fronte de Champagne, dirixindo a 7ª compañía. O 10 de marzo do ano seguinte é ferido de novo na Batalla do Somme.

O 2 de marzo de 1916 e capturado xunto aos restos da súa compañía preto de Verdún, tras un intento de fuga é trasladado ao Forte de Ingolstadt, en Baviera, de onde tenta fugarse varias veces e onde traba amizade con Mijaíl Tujachevsky, o que sería un dos xenerais soviéticos máis importantes.

Finalmente é liberado despois do armisticio que puxo fin á contenda.

En 1921 casou con Yvonne Vendroux, e tivo tres fillos: Philippe (París, 1921), Elizabeth (París, 1924 - 2013) e Anne (1928 - 1948).

Segunda Guerra Mundial[editar | editar a fonte]

Antes da Segunda Guerra Mundial, era coñecido como un gran táctico de batallas de tanques e defensor do uso concentrado das forzas blindadas e da aviación.

No período de entreguerras mostrouse moi crítico ca política militar francesa, que se basaba nas fortificacións como a Liña Maginot e desprezaba os corpos motorizados, coma tanques, aviación... Estas discrepancias materializounas en 1935 no libro L'armée de metier, o que lle granxeou moitos detractores.

Co comezo da Segunda Guerra Mundial e a invasión de Francia en 1940, parte das súas predicións cumpríronse ao demostrarse a inutilidade da Liña Maginot. De Gaulle era partidario de que o Goberno abandonase Francia e se refuxiase na colonia de Alxeria, porén ao caer o goberno e establecerse o goberno títere do mariscal Philippe Pétain abandona o país o 16 de xuño de 1940 con destino a Reino Unido. Dende alí asumiu a dirección da Francia Combatente ata o fin da Segunda Guerra Mundial.

Durante os anos da contenda escribiu o libro L'Appel, onde destaca a labor que na súa opinión realizaron as forzas da Francia Libre durante a contenda en contraste co espírito derrotista e entreguista do goberno francés, o que lle permitiría a Francia ocupar un lugar de honra entre os vencedores.

O referencialidade militar da Francia Liberada fixo que fora chamado a presidir o Goberno Provisional da República Francesa ata 1946.

Inestabilidade e V República[editar | editar a fonte]

Charles de Gaulle co Chanceler Alemán Konrad Adenauer.

Unha vez restablecido o goberno francés este atopouse cunha situación inestábel, por unha parte as miserias produto da Guerra Mundial e a reconstrución necesaria, e por outro o movemento independentista alxerino de Ahmed Ben Bella e a formación dun grupo de ultradereita pro-Colonos chamada Organisation de l'Armée Secrète (OAS), o que desembocou en constantes tensións e conflitos. Chegouse así ata o golpe de Estado contra o último Primeiro Ministro da IV República, Pierre Pflimlin, De Gaulle asumiu entón o cargo (1 de xuño de 1958) e logrou da Asemblea Xeral plenos poderes e a creación da V República, aprobada en referendo.

Ao ano seguinte realizaríanse eleccións, acadando De Gaulle o 78% dos votos por encima do comunista Georges Marrane (13%) e o independente André Châtelet (9%). Con este impulso creou un movemento político entorno a súa figura, Unión pola Nova República, nacendo así a ideoloxía conservadora Gaullismo.

Durante o seu mandato finalmente Alxeria acada a independencia en 1962 tras unha longa guerra de guerrillas. Outro fito importante foi a sinatura do Tratado do Elíseo o 22 de xaneiro de 1963 entre De Gaulle e o Chanceler da Alemaña Federal, Konrad Adenauer, o que simbolizaba a reconciliación franco-xermana.

O seu mandato desgastara moito a súa popularidade chegando en mínimos ás eleccións presidenciais de 1965, nestas non conseguiu gañar na primeira volta á Federación de Esquerdas de François Mitterrand, porén gañaría na segunda cun axustado 54 a 46% dos votos.

Ao final da súa segunda lexislatura a conflitividade social desembocou no chamado Maio do 68, unha revolta estudantil e obreira que forza a caída do Primeiro Ministro, Georges Pompidou. Para gañar lexitimidade convoca un referendo, que perde, tras o cal dimite e retirase da política.


Predecesor:
René Coty
Armoiries république française.svg
Presidente da República Francesa

1959 - 1969
Sucesor:
Georges Pompidou
Predecesor:
René Coty
Coat of arms of Andorra.svg
Copríncipe de Andorra
(Con Ramon Iglesias i Navarri)

1959 - 1969
Sucesor:
Georges Pompidou

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Assemblée Nationale Française, ed. (2008). "Histoire de l'Assemblée nationale". Historie (en francés). Consultado o 30 de decembro do 2015. 
  2. Malnom originalment utilitzat pels colons francesos a Algèria Le Nouvel Observateur 09-02-1976, secció "Tableaux de chasse"; Vialatte Alexandre, Sigoda Pascal "Alexandre Vialatte L'Age d'Homme". (31 de juliol de 1997). Col·lecció: Les Dossiers h. p.150. ISBN 2-8251-2453-2 ISBN 978-2-8251-2453-6 google books

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Charles de Gaulle
Galifontes
A Galifontes posúe escritos orixinais acerca de: Charles de Gaulle
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Charles de Gaulle

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Biografía na páxina da Fundación Charles de Gaulle (en francés)