OTAN

Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

North Atlantic Treaty Organization (NATO)

Organisation du traité de l'Atlantique nord (OTAN)
Bandeira da OTAN
Bandeira
Escudo da OTAN
Escudo
Lema: Animus in consulendo liber
(Latín: Mente libre na deliberación)
 
Situación de OTAN
 
Sede Bruxelas
Idioma oficial Inglés e francés
Forma de goberno Alianza militar
Jens Stoltenberg
Petr Pavel
Fundación 4 de abril de 1949
Membros
Sitio web nato.int

A Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) (en inglés North Atlantic Treaty Organization, NATO e en francés Organisation du traité de l'Atlantique nord, OTAN), tamén denominada Alianza do Atlántico, Alianza do Atlántico Norte ou Alianza Atlántica, é unha alianza militar intergobernamental creada o 4 de abril de 1949 da que forman parte países de Europa e América. As súas funcións cambiaron dende a súa fundación: naceu como organización defensiva para conter ós países comunistas de Europa do leste, que se agruparon no chamado Pacto de Varsovia, e tras a caída do Muro de Berlín facilitouse a entrada a ditos países no tratado, de xeito que hoxe inclúe a maioría deles. No ano 1999 variouse o tratado para permitir outras misións diferentes da pura defensa. España que xa era membro da OTAN dende 1982 confirmou a súa permaneza no referendo do 1986, estatuto que logo ampliou ata a participación actual.

Actualmente o seu obxectivo principal é salvagarda-la soberanía e liberdade dos países membros por medios tanto políticos como militares. No ámbito da defensa, o Tratado establece que unha agresión a un país membro ou grupo de países membros será considerada como unha agresión a tódolos asinantes. Outro obxectivo é potencia-la comunicación con países non membros para estende-la estabilidade alén das fronteiras da OTAN.

O órgano de decisións máis importante da OTAN é o Consello Norte-atlántico que xunta a representantes dos 29 países anualmente.

Historia[editar | editar a fonte]

O tratado de Dunkerque foi asinado o 4 de marzo de 1947 por Francia e o Reino Unido durante a posguerra da segunda guerra mundial e tras o inicio da guerra fría, como un Tratado de Alianza e Asistencia Mutua no caso de posibles ataques por parte de Alemaña ou da Unión Soviética. En marzo de 1948, esta alianza foi ampliada no Tratado de Bruxelas para incluír os países do Benelux, formando a Organización do Tratado de Bruxelas, comunmente coñecida como Western Union (Unión Occidental).[1] As conversacións para unha alianza militar máis ampla, que podería incluír América do Norte, tamén comezaron ese mes nos Estados Unidos, onde a súa política exterior baixo a Doutrina Truman promoveu a solidariedade internacional contra as accións que consideraban como agresións comunistas, como o golpe de estado de febreiro de 1948 en Checoslovaquia. Estas conversacións resultaron na sinatura do Tratado do Atlántico Norte o 4 de abril de 1949 polos estados membros da Unión Occidental máis os Estados Unidos, Canadá, Portugal, Italia, Noruega, Dinamarca e Islandia.[2] O apoio popular ao Tratado non foi unánime, e así en Islandia producíronse disturbios en marzo de 1949. O diplomático canadense Lester B. Pearson foi un autor clave e redactor do tratado.[3][4][5]

Unha longa sala rectangular con varias filas de individuos sentados a cada lado, e bandeiras colgadas no extremo.
Alemaña Occidental uniuse á OTAN en 1955, o que levou á formación do rival Pacto de Varsovia durante a guerra fría.

O Tratado do Atlántico Norte estivo en gran parte latente ata a Guerra de Corea (1950-1954) feito que dou iniciou o establecemento da OTAN para implementala cunha estrutura militar integrada. Isto incluíu a formación do Cuartel Xeral das Potencias Aliadas de Europa (Supreme Headquarters Allied Powers Europe, SHAPE) en 1951, que adoptou moitas das estruturas e plans militares da Western Union.,[6] incluíndo os seus acordos sobre a estandarización de equipos e sobre o estacionamento de forzas militares estranxeiras nos países europeos. En 1952 estableceuse o cargo de Secretario Xeral da OTAN cargo que ocuparia o xeneral británico Hastings Lionel Ismay (1952-1957) como xefe civil da organización. Ese ano tamén levouse a cabo o primeiro gran exercicio militar da OTAN, o Exercicio Mainbrace, e a adhesión de Grecia e Turquía á organización.[7][8] Tras as Conferencias de Londres e París, permitiuse á Alemaña Occidental rearmarse militarmente, e a ingresar na OTAN en maio de 1955, o que foi, á súa vez, un factor importante na creación do Pacto de Varsovia, dominado polos soviéticos, que delimitou os dous bandos enfrontados da guerra fría.[9]

A construción do Muro de Berlín en 1961 marcou un momento álxido nas tensións da guerra fría, cando 400.000 soldados estadounidenses destinados en Europa.[10] As dúbidas sobre a solidez da relación entre os estados europeos e Estados Unidos con altibaixos, xunto coas dúbidas sobre a credibilidade da defensa da OTAN fronte a unha posible invasión soviética, levaron ao desenvolvemento de armas nucleares por parte de Francia e á retirada desta da estrutura militar da OTAN en 1966.[11][12] En 1982, a España recentemente democrática incorporouse á alianza.[13]

As revolucións de 1989 en Europa conduciron a unha reevaluación estratéxica do propósito, da natureza, das tarefas e do enfoque da OTAN no continente. En outubro de 1990, a Alemaña do Leste pasou a formar parte da República Federal de Alemaña e polo tanto tamén da alianza. En novembro de 1990, a alianza asinou en París coa Unión Soviética o Tratado das Forzas Armadas Convencionais en Europa (CFE). O tratado obrigaba reducións militares específicas en todo o continente, que continuaron tras o colapso do Pacto de Varsovia en febreiro de 1991 e a disolución da Unión Soviética en decembro, que eliminou aos principais adversarios de facto da OTAN.[14] Isto deu paso a unha redución do gasto e do equipamento militar en Europa. O tratado CFE permitiu aos asinantes retirar 52.000 pezas de armamento convencional nos seguintes dezaseis anos,[15] e permitiu que o gasto militar dos membros europeos da OTAN diminuíse nun 28 por cento entre 1990 e 2015.[16] En 1990 varios líderes occidentais deron garantías a Mikhail Gorbachev de que a OTAN non se expandiría máis ao leste, como revelaron os memorandos de conversacións privadas.[17][18][19][20] Con todo, o texto final do tratado sobre o acordo final con respecto a Alemaña, asinado ese mesmo ano, non facía ningunha mención á cuestión da expansión cara ao leste.

Dúas seccións altas de formigón do muro nun xardin con céspede diante dun edificio curvo con fiestras de cristal azul.
A Caída do muro de Berlín en 1989 marcou un punto de inflexión no papel da OTAN en Europa, e esta sección do muro está agora exposta fóra da sede da OTAN.

Na década de 1990, a organización estendeu as súas actividades a situacións políticas e humanitarias que antes non eran preocupacións da OTAN.[21] Durante a disolución de Iugoslavia, a organización realizou as súas primeiras intervencións militares en Bosnia de 1992 a 1995 e máis tarde no 1999 no bombardeo de Iugoslavia.[22] Estes conflitos motivaron unha importante reestruturación militar posterior á guerra fría. A estrutura militar da OTAN foi recortada e reorganizada, con novas forzas, como o Corpo de Reacción Rápida do Cuartel Xeral do Comando Aliado en Europa.

Politicamente, a organización buscou mellores relacións cos novos estados autónomos da Europa Central e Oriental, e creáronse foros diplomáticos para a cooperación rexional entre a OTAN e os seus veciños durante este período de posguerra fría, incluíndo a Asociación para a Paz e a iniciativa Diálogo Mediterráneo en 1994, o Consello de Asociación Euroatlántica en 1997 e o Consello Conxunto Permanente OTAN-Rusia en 1998. No cume de Washington de 1999, Hungría, Polonia e a República Checa adheríronse oficialmente á OTAN, e a organización tamén publicou novas directrices para a adhesión, cun sistema individualizado para a "ampliación da OTAN". Estes plans regularon a incorporación de novos membros da alianza: Bulgaria, Estonia, Letonia, Lituania, Romanía, Eslovaquia e Eslovenia en 2004, Albania e Croacia en 2009, Montenegro en 2017 e Macedonia do Norte en 2020.[23] A elección do presidente francés Nicolas Sarkozy en 2007 levou a unha importante reforma da posición militar de Francia, que culminou co regreso á súa condición de membro de pleno dereito o 4 de abril de 2009, e que tamén incluíu a reincorporación de Francia á estrutura do mando militar da OTAN, mantendo un elemento disuasorio nuclear independente.[12][24][25]

O artigo 5 do Tratado do Atlántico Norte, esixe aos estados membros que acudan en auxilio de calquera estado membro suxeito a un ataque armado, e foi invocada por primeira e única vez ata o momento despois dos ataques do 11 de setembro.,[26] despois do cal se despregaron tropas en Afganistán baixo a Forza Internacional de Asistencia para a Seguridade (International Security Assistance Force, ISAF) dirixida pola OTAN. A organización exerceu unha serie de funcións adicionais desde entón, incluíndo o envío de adestradores militares a Iraq, a asistencia nas operacións de loita contra a piratería,[27] e en 2011 impoñendo unha zona de exclusión aérea sobre Libia de acordo coa Resolución 1973 do Consello de Seguridade da ONU.

A anexión de Crimea por parte de Rusia levou a unha forte condena por parte de todos os membros da OTAN,[28] e foi unha das sete veces que foi invocado o artigo 4, que pide consultas entre os membros da OTAN. En ocasións anteriores, foi invocado durante a guerra de Iraq e a guerra civil siria.[29] No cume de Gales de 2014, os líderes dos estados membros da OTAN comprometéronse formalmente por primeira vez a gastar o equivalente de polo menos o dous por cento do seu produto interior bruto en defensa para 2024 feito que antes era só unha pauta informal.[30] No cume de Varsovia de 2016, os países da OTAN acordaron a creación da presenza avanzada mellorada da OTAN, que despregou catro grupos de combate multinacionais do tamaño dun batallón en Estonia, Letonia, Lituania e Polonia.[31] Antes e durante a invasión rusa de Ucraína en 2022, varios países da OTAN enviaron tropas terrestres, buques de guerra e avións de combate para reforzar o flanco oriental da alianza, e varios países volveron invocar o artigo 4.[32][33][34] En marzo de 2022, os líderes da OTAN reuníronse en Bruxelas nun cumio extraordinario no que tamén participaron os líderes do Grupo dos Sete e da Unión Europea.[35] Os estados membros da OTAN acordaron establecer catro grupos de batalla adicionais en Bulgaria, Hungría, Romanía e Eslovaquia,[31] e elementos da Forza de Resposta da OTAN foron activados por primeira vez na historia da OTAN.[36]

En xuño de 2022, a OTAN despregou 40.000 soldados ao longo do seu flanco oriental de 2.500 quilómetros de lonxitude para disuadir a agresión rusa. Máis da metade deste número despregouse en Bulgaria, Romanía, Hungría, Eslovaquia e Polonia, cinco países que reúnen unha considerable forza combinada ex-OTAN de 259.000 efectivos. Para complementar á Forza Aérea de Bulgaria, España enviou Eurofighter Typhoons, os Países Baixos enviaron oito avións de ataque F-35, e tamén chegaron avións de ataque franceses e estadounidenses adicionais.[37]

A OTAN goza de apoio público nos seus estados membros.[38]

Países participantes[editar | editar a fonte]

Mapa de afiliacións da OTAN en Europa Mapa de asociacións da OTAN no mundo
A map of Europe with countries in blue, cyan, orange, and yellow based on their NATO affiliation. A world map with countries in blue, cyan, orange, yellow, purple, and green, based on their NATO affiliation.

Membros[editar | editar a fonte]

Expansión da OTAN dende a súa fundación.
Expansión da OTAN en Europa.

A continuación amósase unha listaxe dos estados membros co seu ano de ingreso na OTAN:

Consello da OTAN[editar | editar a fonte]

Listaxe de Secretarios Xerais da OTAN[39]
# Nome País Período
1 Hastings Lionel Ismay Flag of the United Kingdom.svg Reino Unido 4 de abril de 1952 – 16 de maio de 1957
2 Paul-Henri Spaak Bélxica Bélxica 16 de maio de 1957 – 21 de abril de 1961
3 Dirk Stikker Países Baixos Países Baixos 21 de abril de 1961 – 1 de agosto de 1964
4 Manlio Brosio Italia Italia 1 de agosto de 1964 – 1 de outubro de 1971
5 Joseph Luns Países Baixos Países Baixos 1 de outubro de 1971 – 25 de xuño de 1984
6 Peter Carington Flag of the United Kingdom.svg Reino Unido 25 de xuño de 1984 – 1 de xullo de 1988
7 Manfred Wörner República Federal Alemá RFA 1 de xullo de 1988 – 13 de agosto de 1994
Sergio Balanzino Italia Italia 13 de agosto de 1994 – 17 de outubro de 1994
8 Willy Claes Bélxica Bélxica 17 de outubro de 1994 – 20 de outubro de 1995
Sergio Balanzino Italia Italia 20 de outubro de 1995 – 5 de decembro de 1995
9 Javier Solana España España 5 de decembro de 1995 – 6 de outubro de 1999
10 George Robertson Flag of the United Kingdom.svg Reino Unido 14 de outubro de 1999 – 17 de decembro de 2003
Alessandro Minuto-Rizzo Italia Italia 17 de decembro de 2003 – 1 de xaneiro de 2004
11 Jaap de Hoop Scheffer Países Baixos Países Baixos 1 de xaneiro de 2004 – 1 de agosto de 2009
12 Anders Fogh Rasmussen Dinamarca Dinamarca 1 de agosto de 2009 – 30 de setembro de 2014
13 Jens Stoltenberg Flag of Norway.svg Noruega 1 de outubro de 2014 — no cargo
Listaxe de Secretarios Xerais Delegados da OTAN[40]
# Nome País Período
1 Jonkheer van Vredenburch Países Baixos Países Baixos 1952–1956
2 Baron Adolph Bentinck Países Baixos Países Baixos 1956–1958
3 Alberico Casardi Italia Italia 1958–1962
4 Guido Colonna di Paliano Italia Italia 1962–1964
5 James A. Roberts Flag of Canada.svg Canadá 1964–1968
6 Osman Olcay Flag of Turkey.svg Turquía 1969–1971
7 Paolo Pansa Cedronio Italia Italia 1971–1978
8 Rinaldo Petrignani Italia Italia 1978–1981
9 Eric da Rin Italia Italia 1981–1985
10 Marcello Guidi Italia Italia 1985–1989
11 Amedeo de Franchis Italia Italia 1989–1994
12 Sergio Balanzino Italia Italia 1994–2001
13 Alessandro Minuto Rizzo Italia Italia 2001–2007
14 Claudio Bisogniero Italia Italia 2007–2012
15 Alexander Vershbow Flag of the United States.svg Estados Unidos 2012– no cargo
Función de Secretario Xeral

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "The origins of WEU: Western Union". University of Luxembourg. decembro de 2009. Arquivado dende o orixinal o 21 de xuño de 2018. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  2. "A short history of NATO". NATO. Arquivado dende o orixinal o 26 de marzo de 2017. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  3. "Canada and NATO - 1949". 
  4. Findley, Paul (2011). Speaking Out: A Congressman's Lifelong Fight Against Bigotry, Famine, and War - Paul Findley - Google Books. ISBN 9781569768914. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  5. The McGraw-Hill Encyclopedia of World Biography: An International Reference Work - Google Books. McGraw-Hill. 1973. ISBN 9780070796331. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  6. Hastings, Ismay (4 de setembro de 2001). "NATO the first five years 1949–1954". NATO. Arquivado dende o orixinal o 15 de marzo de 2017. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  7. Baldwin, Hanson (28 de setembro de 1952). "Navies Meet the Test in Operation Mainbrace". New York Times. p. E7. Arquivado dende o orixinal o 10 de outubro de 2017. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  8. "NATO: The Man with the Oilcan". Time. 24 de marzo de 1952. Arquivado dende o orixinal o 8 de xaneiro de 2012. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  9. Glass, Andrew (14 de maio de2014). "Soviet Union establishes Warsaw Pact, May 14, 1955". Poltico. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  10. Olmsted, Dan (setembro de 2020). "Should the United States Keep Troops in Germany?". National WW2 Museum. Arquivado dende o orixinal o 25 de xaneiro de 2021. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  11. van der Eyden 2003, pp. 104–106.
  12. 12,0 12,1 Cody, Edward (12 de marzo de 2009). "After 43 Years, France to Rejoin NATO as Full Member". The Washington Post. Arquivado dende o orixinal o 26 de outubro de 2017. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  13. "Spain and NATO". countrystudies.us. Source: U.S. Library of Congress. Arquivado dende o orixinal o 15 de abril de 2021. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  14. Harding, Luke (14 de xullo de 2007). "Kremlin tears up arms pact with Nato". The Observer. Arquivado dende o orixinal o 31 de agosto de 2013. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  15. Kimball, Daryl (agosto de 2017). "The Conventional Armed Forces in Europe (CFE) Treaty and the Adapted CFE Treaty at a Glance". Arms Control Association. Arquivado dende o orixinal o 24 de febreiro de 2021. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  16. Techau, Jan (2 de setembro de 2015). "The Politics of 2 Percent: NATO and the Security Vacuum in Europe". Carnegie Europe. Arquivado dende o orixinal o 23 de setembro de 2018. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  17. Eichler, Jan (2021). NATO's Expansion After the Cold War: Geopolitics and Impacts for International Security. Springer Nature. pp. 34, 35. ISBN 9783030666415. 
  18. "Declassified documents show security assurances against NATO expansion to Soviet leaders from Baker, Bush, Genscher, Kohl, Gates, Mitterrand, Thatcher, Hurd, Major, and Woerner". National Security Archive. 12 de decembro de 2017. Arquivado dende o orixinal o 23 de decembro de 2019. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  19. Wiegrefe, Klaus (18 de febreiro de 2022). "Neuer Aktenfund von 1991 stützt russischen Vorwurf". Der Spiegel. Arquivado dende o orixinal o 3 de marzo de 2022. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  20. Baker, Peter (9 de xaneiro de 2022). "In Ukraine Conflict, Putin Relies on a Promise That Ultimately Wasn't". The New York Times. Arquivado dende o orixinal o 1 de marzo de 2022. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  21. "NATO Announces Special 70th Anniversary Summit In London In December". Radio Free Europe/Radio Liberty. 6 de febreiro de 2019. Arquivado dende o orixinal o 6 de abril de 2019. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  22. Jing Ke (2008). "Did the US Media Reflect the Reality of the Kosovo War in an Objective Manner? A Case Study of The Washington Post and The Washington Times" (PDF). University of Rhode Island. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 23 de marzo de 2019. 
  23. NATO. "Relations with the Republic of North Macedonia (Archived)". NATO (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 10 de marzo de 2015. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  24. Stratton, Allegra (17 de xuño de 2008). "Sarkozy military plan unveiled". The Guardian (UK). Arquivado dende o orixinal o 7 de marzo de 2016. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  25. "Defence Planning Committee (DPC) (Archived)". NATO. 11 de novembro de 2014. Arquivado dende o orixinal o 22 de decembro de 2015. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  26. "Invocation of Article 5 confirmed". North Atlantic Treaty Organization. 3 de outubro de 2001. Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de2012. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  27. "Counter-piracy operations". North Atlantic Treaty Organization. Arquivado dende o orixinal o 26 de maio de 2011. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  28. "Statement by the North Atlantic Council following meeting under article 4 of the Washington Treaty". NATO Newsroom. 4 de marzo de 2014. Arquivado dende o orixinal o 10 de marzo de 2014. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  29. "The consultation process and Article 4". NATO. 24 de febreiro de 2022. Arquivado dende o orixinal o 2 de abril de 2022. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  30. Techau, Jan (2 de setembro de 2015). "The Politics of 2 Percent: NATO and the Security Vacuum in Europe". Carnegie Europe. Arquivado dende o orixinal o 12 de xullo de 2018. Consultado o 25 de outubro do 2022. A month before [the alliance's summit in Riga in 2006], Victoria Nuland, then the U.S. ambassador to NATO, called the 2 percent metric the "unofficial floor" on defence spending in NATO. But never had all governments of NATO's 28 nations officially embraced it at the highest possible political level – a summit declaration. 
  31. 31,0 31,1 "NATO's military presence in the east of the Alliance". NATO. 28 de marzo de 2022. Arquivado dende o orixinal o 31 de marzo de 2022. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  32. McLeary, Paul; Toosi, Nahal (11 de febreiro de 2022). "U.S. sending 3,000 more troops to Poland amid fresh Ukraine invasion warnings". Politico. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  33. "Spain sends warships to Black Sea, considers sending warplanes". Reuters. 21 de xaneiro de 2022. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  34. "Spain will send four fighter jets and 130 troops to Bulgaria". Reuters. 9 de febreiro de 2022. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  35. "NATO, G7, EU leaders display unity, avoid confrontation with Russia". Deutsche Welle. 25 de marzo de 2022. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  36. Gonzalez, Oriana (26 de febreiro de 2022). "NATO Response Force deploys for first time". Axios. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  37. "NATO BOOSTS FORCES IN EAST TO DETER RUSSIAN MENACE". BIRN (Balkan Insight). Balkan Investigative Reporting Network. 14 de xuño de 2022. 
  38. "NATO Seen Favorably Across Member States". pewresearch.org. 10 de febreiro de 2020. Consultado o 25 de outubro do 2022. 
  39. nato.int (ed.). "Le Secrétaire général de l'OTAN". Consultado o 2 de abril de 2016. 
  40. nato.int (ed.). "Le secrétaire général délégué de l'OTAN". Consultado o 2 de abril de 2016. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]