Casa Museo de Emilia Pardo Bazán

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Coordenadas: 43°22′9.90″N 8°23′40.21″O / 43.3694167, -8.3945028

Casa Museo Emila Pardo Bazán
Emilia Pardo Bazán.jpg
Retrato de Emilia Pardo Bazán exposto na casa museo
PaísGalicia
CidadeA Coruña
TipoArtístico, histórico
ConstruciónSéculo XVIII
Inauguración4 maio de 1956
Sitio Webhttp://casamuseoemiliapardobazan.org
Casa Pardo Bazán

A Casa-Museo de Emilia Parzo-Bazán é unha casa museo localizada na vivenda familiar da condesa na Coruña. Hoxe comparte dependencias coa Real Academia Galega, da que depende, e foi legada polos seus herdeiros.

Mostra a vivenda e fai fincapé na faceta literaria da autora unindo salas de ambiente con outras de posta en escena moi audaz. Está situado na Rúa Tabernas número 11, na Cidade Vella da Coruña e foi inaugurado o 22 de marzo do 1979.

Historia[editar | editar a fonte]

Emilia Pardo Bazan (1897)

No 1855 D. José Pardo Bazán e Amalia Rúa-Figueroa y Somoza, pais de Emilia Pardo Bazán, mercaron a casa localizada na Rúa de Tabernas, 11 a Antonio Rivadeira Acebedo e á súa noiva, María Josefa Quiroga y Quindós, para servir de residencia familiar. Nesta casa viviu a escritora Emilia Pardo Bazán.

O 4 de maio do 1956 as dúas últimas herdeiras de Emilia Pardo Bazán, María de las Nieves Quiroga y Pardo-Bazán, viúva do marqués Jose Calvanti e Manuela Esteban Collantes y Sandoval, condesa viúva de Torre Cela fixeron doazón dos seus bens en Madrid, na casa de Blanca Quiroga localizada na rúa Goya 23. Como representantes da Real Academia Galega compareceron Sebastián Martínez Risco y Macías, Ángel del Castillo López e Julio Rodríguez Yordi. En devandita acta especificouse a creación do Museo Emilia Pardo Bazán, a asignación da casa localizada na Rúa de Tabernas, 11 á Real Academia Galega, a cambio de que esta se ocupas da conservación do museo.

O 25 de setembro do 1959 constituíuse o Patronato do Museo Emilia Pardo Bázan.

O 9 de xullo do 1963, trala morte en Madrid de Manuela Esteban Collantes o 8 de xullo do 1959, María de las Nieves Quiroga y Pardo Bazán emitiu un testamento aberto. Nesta vontade especificáronse os obxectos e bens da familia Pardo Bazán, así coma o seu paradoiro. Os seus activos foron liquidados e distribuídos entre os parentes de pólas secundarias, xa que non ficaban herdeiros directos e a institucións con fins de caridade: a igrexa parroquial de Santiago na Coruña, a delegación da Cruz Vermella e o “Refuxio da Caridade” dirixida polo pai Rubinos.

O 2 de decembro do 1970 morreu María de las Nieves Quiroga y Pardo Bazán.

O 13 de agosto do 1971 eimitiuse o documento notarial no que se tomaba posesión do edificio verificando as existencias e seleccionando os móbeis, obxectos e artigos localizados no primeiro andar da casa. En 20 días habilitáronse dúas salas do Concello da Coruña para albergar de xeito provisional o museo Emilia Pardo Bazán. Entre ese mesmo ano e 1979 emprendéronse as reformas do edificio localizado na Rúa de Tabernas. Inaugurouse o 22 de marzo do 1979 coa asistencia dos reis de España. Reinaugurouse o 16 de maio do 2003.

As salas[editar | editar a fonte]

O museo divídese nas seguintes salas:

Sala I. O corredor[editar | editar a fonte]

Nesta sala está adicada ós tapices e móbeis de estilo Isabella e outros de estética neoclásica. Tamén pódense atopar os retratos da familia Pardo Bazán así coma libros escritos por varios membros da familia, coma o pai da escritora, José Pardo Bazán e polo seu fillo Jaime.

Sala II. A sala de estar[editar | editar a fonte]

Nesta sala celebrárose importantes reunións literarias e grandes celebracións, entre as que destaca a celebrada no 1903 para homenaxear a Miguel de Unamuno.

Sala III. Produción literaria[editar | editar a fonte]

Esta sala divídese en cinco espazos.

No primeiro atópanse expostas as publicacións procedentes da biblioteca persoal da escritora e os libros adicados á autora.
O segundo espazo fala da “Cuestión Feminista”, sobre a loita da escritora nun mundo preferentemente masculino así coma os logros conseguidos por outras mulleres.
O terceiro espazo está adicado á faceta periodística da autora.
O cuarto espazo está adicado a Marineda, que é o apodo empregado pola escritora para nomear á Coruña.
O quinto e derradeiro espazo está adicado a unha serie de artigos publicados na Voz de Galicia no 1896 sobre a controversia entre Manuel Murgía e Emilia Pardo Bazán. Tamén atópase neste espazo o discurso da autora agradecendo a presidencia honorífica da Real Academia Galega.

Sala IV. O armario de traballo[editar | editar a fonte]

Áchanse retratos familiares, fotografías, obras literarias, notas autobiográficas, un prólogo á primera edición d'Os pazos de Ulloa entre outros documentos.

Horario de visita[editar | editar a fonte]

Horario de verán
1 de xullo ó 31 de agosto, de luns (segunda feira) a venres ' de 9:00h a 14.30h.
Horario de inverno
1 de setembro ó 30 de xuño, de luns (segunda feira) a xoves (quinta feira) de 9:00h a 14:45h e de 16:30h a 19:45h. Venres (sexta feira), de 9:00h a 14.45h.

Os fins de semana e festivos o museo permanece pechado.

Notas[editar | editar a fonte]

Galería[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]