Volframio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Tungsteno")
Tántalo - Volframio - Renio
Mo
Sg
W

W-TableImage.png
Táboa completa
Xeral
Nome, símbolo, número Volframio, W, 74
Serie química Metais de transición
Grupo, período, bloque 6, 6, d
Densidade, dureza Mohs 19.250 kg/m³; 7,5
Aparencia Branco grisáceo, brillante
Propiedades atómicas
Peso atómico 183,84 uma
Radio medio 135 pm
Radio atómico calculado 193 pm
Radio covalente 146 pm
Radio de Van der Waals sen datos
Configuración electrónica [Xe]4f145d46s2
Estados de oxidación (óxido) 6, 5, 4, 3, 2 (levemente ácido)
Estrutura cristalina Cúbica centrada no corpo
Propiedades físicas
Estado da materia Sólido
Punto de fusión 3683 K (3.410 °C)
Punto de ebulición 6203 K (5930 °C)
Entalpía de vaporización 824 kJ/mol
Entalpía de fusión 35,4 kJ/mol
Presión de vapor 4,27 Pa a 3.680 K
Velocidade do son 5174 m/s a 293,15 K
Información diversa
Electronegatividade 2,36 (Pauling)
Calor específica 130 J/(kg/K)
Condutividade eléctrica 18,9 x 106/m Ω
Condutividade térmica 170 W/(m·K)
potencial de ionización 770 kJ/mol
2º potencial de ionización 1700 kJ/mol
Isótopos máis estables
iso. AN
182W 26,5% W es estable con 108 neutróns
Valores no SI e en condicións normais
(0 ºC e 1 atm), salvo que se indique o contrario.
Calculado a partir de distintas lonxitudes
de enlace covalente, metálico o iónico.

O volframio (tamén chamado tungsteno no mundo anglosaxón) é un elemento químico de número atómico 74, que se encontra no grupo 6 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é W.

É un metal escaso na cortiza terrestre. Encóntrase en forma de óxido e de sales en certos minerais. De cor gris aceirada, moi duro e denso, ten o punto de fusión máis elevado de tódolos metais (3683[1]-3695[2]) e, xunto co renio, o punto de ebulición máis alto de tódolos elementos coñecidos (máis de 5800[3]). Úsase nos filamentos das lámpadas incandescentes, en eléctrodos non consumibles de soldaduras, en resistencias eléctricas e, aliado co aceiro, na fabricación de aceiros especiais.

A súa variedade de carburo de volframio sintetizado emprégase para fabricar ferramentas de corte. Esta variedade absorbe máis do 60 % da demanda mundial de volframio.

É un material estratéxico e estivo na lista de produtos máis cobizados desde a segunda guerra mundial. O goberno dos Estados Unidos mantén unhas reservas nacionais de 6 meses xunto a outros produtos considerados de primeira necesidade para a súa supervivencia.

É fundamental para entender as sociedades modernas. Sen el non se poderían producir dunha forma económica tódalas máquinas que nos rodean e as cousas que se producen con elas.

Historia[editar | editar a fonte]

En 1779 Peter Woulfe, estudando unha mostra do mineral volframita, (Mn, Fe)WO4, predixo que debía conter un novo elemento.

En 1781 Carl Wilhelm Scheele e Torbern Bergman suxeriron que se podía encontrar un novo elemento reducindo un ácido (denominado "ácido túngstico") obtido a partir do mineral scheelita, CaWO4.

En 1783 os irmáns Juan José e Fausto Elhúyar e Zubice encontraron un ácido a partir da volframita idéntico ó ácido túngstico. Juan José trouxo o mineral desde o seu periplo polas minas e universidades europeas. En Upsala tomou clases con Bergman, que lle transmitiu as súas intuicións respecto ó tungsteno. Conseguiron illar o novo elemento mediante unha redución con carbón vexetal no laboratorio da Sociedad Vascongada en Vergara. Publicaron Análisis químico del volfram y examen de un nuevo metal que entra en su composición describindo o descubrimento.

En 1820 o químico sueco Berzelius obtivo volframio mediante a redución con hidróxeno. O método, empregado aínda na actualidade, comezou a abrir as posibilidades de uso deste metal tan extraordinario, pero o seu desenvolvemento foi lento.

A necesidade constante de novos materiais para alimentar as guerras do século XIX fixo que os aceiristas austríacos e ingleses empezasen a investigar as propiedades do volframio como elemento de aliaxe. Na Universidade de Viena experimentouse con aliaxes a base de volframio.

A palabra tungsten procede do sueco tung ("pesado") e sten ("pedra"), ou sexa "pedra pesada". Foi chamado así polo mineraloxista sueco Alex Fredrik Cronsted, descubridor do níquel, que incluíu unha descrición deste mineral descoñecido no seu libro Ensaios de Mineraloxía (1758). Na versión inglesa, best seller académico da época, mantívose a palabra tungsten, o que explica a súa popularidade no mundo anglosaxón.

A palabra volframio procede do alemán wolf e rahm ("baba de lobo"). Isto débese á crenza dos mineiros medievais saxóns que crían que o diaño se aparecía en forma de lobo e habitaba nas profundidades das minas, corroendo a casiterita coas súas fauces babexantes. Este metal aparecía mesturado co ácido doutro descoñecido -volframio- que actuaba corroéndoo.

Usos[editar | editar a fonte]

Adóitase empregar nos filamentos das lámpadas incandescentes, nos arames dos fornos eléctricos, nas puntas dos bolígrafos e na produción de aliaxes de aceiro duras e resistentes.

Accesorios para soldadura TIG

Para a soldadura TIG (Tungsten Inert Gas): consiste en usalo como eléctrodo non fusible (que non se funde), para facer de arco eléctrico entre a peza e a máquina, xa que soporta 3410 °C cando é puro (úsase para soldar aluminio o magnesio en corrente alterna). Neste caso, o eléctrodo leva un distintivo de cor verde. Así mesmo, se se alía con torio (ó 2 %), soporta os 4000 °C, e o seu uso engloba a soldadura con aceiros inoxidables, cobre ou titanio en corrente continua, estando neste caso a cinta pintada de cor vermella. Tamén se dan aliaxes con outros elementos químicos, como o circonio ou o lantano.

Outros usos son a fabricación de buxías de acendido, contactos eléctricos, ferramentas de corte ou placas en tubos de raios X. Na Segunda Guerra Mundial usábase para reforzar a punta dos proxectís antitanque.

Tamén se usa para a fabricación de dardos, concretamente nos barrís dos dardos, en aliaxe con níquel, e nunha proporción entre o 80% e o 97%. Nos últimos anos utilizouse para a fabricación de xoias como brazaletes, aneis ou reloxos cunha gran aceptación por usuarios.

Abundancia e obtención[editar | editar a fonte]

Rochas de volframita achadas nas minas de San Fins.

Abonda en Bolivia, Estados Unidos (en California e Colorado), China (75 % das extraccións mundiais no 2002), Portugal, Rusia e Corea do Sur. En España hai minas en Estremadura (Tornavacas) e en Galiza, onde tivo gran relevancia pola gran demanda durante a Segunda Guerra Mundial. Así, tiveron moita importancia as minas de San Fins, as de de Ponteceso e Fontao (Vila de Cruces). Nas dúas últimas foron recluídos presos políticos entre 1939 e 1945.

Para extraer o elemento da súa mina, fúndese esta con carbonato de sodio, obténdose volframato de sodio (Na2WO4). O volframato de sodio soluble extraese despois con auga quente e trátase con ácido clorhídrico para conseguir ácido volfrámico (H2WO4). Este último composto, unha vez lavado e secado, forma o óxido WO3, que se reduce con hidróxeno nun forno eléctrico. O fino po obtido requéntase en moldes nunha atmosfera de hidróxeno, e prénsase en forma de barras que se enrolan e martelan a alta temperatura para facelas compactas e dúctiles.

Compostos[editar | editar a fonte]

Pode presentar estados de oxidación desde -II a +IV, pero os máis comúns son os elevados. A flexibilidade no estado de oxidación dá lugar a unha serie de compostos de valencia mixta. Os seus compostos máis característicos son:

  • Óxidos de volframio, e, a partir deles conséguese:
  • Volframatos simples;
  • Iso e heteropoliácidos e as súas sales, polioxometalatos dunha gran riqueza e variedade estrutural;
  • sulfuros e halogenuros;

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Volframio