Gadolinio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Europio - Gadolinio - Terbio
Gd
Cm  
 
 
Gd-TableImage.png
Xeral
Nome, símbolo, número Gadolinio, Gd, 64
Serie química Lantánidos
Período, bloque 6 , f
Densidade, dureza Mohs 7901 kg/m³, sen datos
Aparencia Branco plateado
Gd,64.jpg
Propiedades atómicas
Masa atómica 157,25(3) uma
Radio medio 188 pm
Radio atómico calculado 233 pm
Radio covalente Sin datos
Radio de Van der Waals Sin datos
Configuración electrónica [Xe]6s²5d¹4f7
Estados de oxidación (óxido) 3 (levemente básico)
Estrutura cristalina Hexagonal
Propiedades físicas
Estado da materia Sólido (ferromagnético)
Punto de fusión 1.585 K (1.312 °C)
Punto de ebulición 3.523 K (3.250 °C)
Entalpía de vaporización 359,4 kJ/mol
Entalpía de fusión 10,05 kJ/mol
Presión de vapor 24400 Pa a 1585 K
Velocidade do son 2680 m/s a 293,15 K
Información diversa
Electronegatividade 1,20 (Pauling)
Calor específica 230 J/(kg·K)
Conductividade eléctrica 0,736 x 106 m-1·Ω-1
Conductividade térmica 10,6 W/(m·K)
potencial de ionización 593,4 kJ/mol
2° potencial de ionización 1170 kJ/mol
3° potencial de ionización 1990 kJ/mol
4° potencial de ionización 4250 kJ/mol
Isótopos máis estables
iso. AN Periodo de semidesintegración MD ED MeV PD
152Gd 0.20% 1,08 x 1014 a α 2.205 148Sm
154Gd 2,18% 154Gd é estable con 90 neutróns
155Gd 14,80% 155Gd é estable con 91 neutróns
156Gd 20,47% 156Gd é estable con 92 neutróns
157Gd 15,65% 157Gd é estable con 93 neutróns
158Gd 24,84% 158Gd é estable con 94 neutróns
160Gd 21,86% 1,3 x 1021 a β-β- sen datos 160[[Disprosio Dy]]
Valores no SI e condicións normais
(0 ºC e 1 atm), agás indicación en contra.
Calculado a partir de distintas lonxitudes
de enlace covalente, metálico ou iónico.
Gadolinio

O gadolinio é un elemento químico na táboa periódica. Ten o símbolo Gd e correspóndelle o número atómico 64.

Historia[editar | editar a fonte]

En 1880 o químico suízo Jean Charles Galissard de Marignac observou liñas espectroscópicas debidas ao gadolinio en mostras de didinio e gadolinita. O químico francés Paul Émile Lecoq de Boisbaudran separou óxido de gadolinio en 1886. O elemento como tal non se illou ata hai pouco tempo.

O gadolinio, como o mineral gadolinita, recibiu ese nome na honra do químico e xeólogo finlandés Johan Gadolin.

Propiedades notables[editar | editar a fonte]

O gadolinio é un metal que pertence ao grupo das terras raras. Ten unha cor branca semellante á da prata e ten unha maleabilidade e unha ductilidade considerable. A súa estrutura cristalina pode ser de dous tipos, chamados respectivamente forma α e β: a temperatura ambiente é hexagonal e por riba de 1508 K é cúbica centrada no corpo.

O gadolinio é estable en ar seco, mais a humidade fai que xere óxido na súa superficie. Este tende a se desprender da peza metálica, co que expón máis superficie ao ataque químico. O gadolinio e máis as súas sales son solubles en medio ácido, pero non en medio básico, onde forman hidróxidos de consistencia xelatinosa.

Por baixo de 1.083 K o gadolinio é supercondutor. Presenta tamén fortes propiedades magnéticas, tanto a temperaturas usuais coma a baixa temperatura.

Aplicacións[editar | editar a fonte]

As aplicacións do gadolinio máis salientables son as seguintes:

  • Fabricación do fósforo das televisións a cor, discos compactos e memorias de ordenador.
  • Aditivo metalúrxico, mellorando as propiedades das aliaxes de ferro e cromo.
  • En forma de complexo, actúa coma contraste intravenoso mellorando a calidade e máis o valor diagnóstico das imaxes de resonancia magnética.
  • No futuro, é probable que as propiedades de certos derivados de sulfato de gadolinio sexan aplicados en tecnoloxía de masers debido ó reducido nivel de ruído que presentan.

Isótopos[editar | editar a fonte]

As ocorrencias naturais do Gadolinio compóñense de 5 isótopos estables, 154Gd, 155Gd, 156Gd, 157Gd e 158Gd, e 2 radioisótopos, 152Gd e 160Gd, sendo 158Gd o máis abundante (24.84% abundancia natural).

Precaucións[editar | editar a fonte]

Coma o resto de lantánidos, os compostos do gadolinio son de baixa e media toxicidade.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Gadolinio

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]