Actinio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ra - Actinio - Torio
La
Ac  
 
 
Ac-TableImage.png
Táboa completa
Xeral
Nome, símbolo, número Actinio, Ac, 89
Serie química Actínidos
Grupo, período, bloque 3, 7 , f
Densidade, dureza Mohs 10,07 kg/m³, sen datos
Aparencia Prateado
Propiedades atómicas
Masa atómica (227) uma
Radio medio 195 pm
Radio atómico calculado Sen datos
Radio covalente Sen datos
Radio de Van der Waals Sen datos
Configuración electrónica Rn 6d ¹7s²
Estados de oxidación (óxido) 3 (neutro)
Estrutura cristalina Cúbica centrada nas caras
Propiedades físicas
Estado da materia Sólido
Punto de fusión 1323 K
Punto de ebulición 3473 K
Entalpía de vaporización Sen datos
Entalpía de fusión 62 kJ/mol
Presión do vapor Sen datos
Velocidade do son Sen datos
Información diversa
Electronegatividade 1,1 (Pauling)
Calor específica Sen datos
Conductividade eléctrica Sen datos
Conductividade térmica 12 W/(m·K)
1º Potencial de ionización 499 kJ/mol
2º Potencial de ionización 1.170 kJ/mol
Isótopos máis estables
iso. AN (%) Periodo de semidesintegración MD ED (MeV) PD
225Ac Sintético 10 d α 5,935 221Fr
226Ac Sintético 29,37 h β- 1,117 226Th
226Ac Sintético 29,37 h ε 0,640 226Ra
226Ac Sintético 29,37 h α 5,536 222Fr
227Ac 100 21,773 a β- 0,045 227Th
227Ac 100 21,773 a α 5,042 223Fr
Valores no SI e en condicións normais
(0 °C e 1 atm), agás que se indique o contrario.
Calculado a partir de distintas lonxitudes
de enlace covalente, metálico ou iónico.

O actinio é un elemento químico de símbolo Ac e número atómico 89. É unha das terras raras e dá nome a unha da series, a dos actínidos.

Características principais[editar | editar a fonte]

É un elemento metálico, radioactivo de cor prateada. Debido á súa intensa radioactividade brilla na escuridade cunha luz azulada. O isótopo Ac-227 que se atopa, só en trazas, nos minerais de uranio, é un emisor de partículas α e β cun período de semidesintegración de 21,773 anos. Unha tonelada de mineral de uranio contén preto de 0,1 g de actinio. O seu comportamento químico é moi similar ao do resto das terras raras e particularmente ao do lantano.

Aplicacións[editar | editar a fonte]

A súa radioactividade é da orde de 150 veces a do radio, facéndolle útil como fonte de neutróns; á marxe diso, non ten aplicacións industriais significativas. O Ac-225 emprégase en medicina na produción de Bi-213 para radioterapia.

Historia[editar | editar a fonte]

O actinio (do grego ακτις, ακτινoς, raio luminoso), foi descuberto en 1899 polo químico francés André-Louis Debierne que o obtivo da pechblenda. En 1902 foi descuberto, de forma independente, por Friedrich Otto Giesel.

Abundancia e obtención[editar | editar a fonte]

Atópanse trazas de actinio (AC-227) en minerais de uranio, pero comunmente obtéñense pequenas cantidades (da orde de miligramos) bombardeando Ra-226 con neutróns nun reactor nuclear. O metal obtense mediante a redución do fluoruro de actinio con vapor de litio a 1100-1300 °C.

Isótopos[editar | editar a fonte]

O isótopo radioactivo Ac-227 é o único que se atopa na natureza e é o máis estable da trintena de isótopos identificados cun período de semidesintegración de 21.773 anos, seguido do Ac-225 (10 días) e Ac-226 (29,37 horas). O resto de isótopos teñen períodos de semidesintegración inferiores ás 10 horas e a maioría deles menores dun minuto. O Ac-228, da serie do Th-232 coñécese como mesotorio 2.

O Ac-227 alcanza o equilibrio cos seus produtos de desintegración transcorridos 185 días, transmutándose posteriormente con arranxo a un período de semidesintegración de 21.773 anos.

Precaucións[editar | editar a fonte]

O Ac-227 é extremadamente radioactivo e tendo en conta os seus potenciais efectos sobre a saúde, é tan perigoso como o plutonio. A inxestión, ata en pequenas cantidades, pode causar danos moi graves.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Actinio

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]