Euroleague Basketball

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Euroliga")
Euroleague Basketball
BB9 back.jpg
Fundación 1957
(2000 co formato actual)
Rexión Flag of Europe.svg Europa
(FIBA Europa)
Equipos 24 (fase de grupos)
30 (ronda preliminar)
Actual campión Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv
(6º título)
Máis laureado España Real Madrid
(8 títulos)
Televisión Euroleague TV (52 canles)
Lema I Feel Devotion
Sitio web www.euroleague.net
Current basketball.svg Euroliga 2014-15

A Euroleague Basketball, máis comunmente coñecida como Euroliga, é a actual máxima competición de clubs de baloncesto de Europa e está organizada pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB) dende o seu nacemento na tempada 2000-2001, substituíndo á extinta Copa de Europa de Baloncesto. Naquel entón, as asociacións de clubs españois, italianos e gregos impulsaron unha ruptura coa Federación Internacional de Baloncesto (FIBA), organizadora da histórica Copa de Europa, para crear unha nova competición no marco da ULEB (que a xestiona mediante a empresa Euroleague S.L.) e, así, tentar obter maiores ingresos económicos.

En novembro de 2004[1][2] comezou unha nova etapa para a Euroliga pois a ULEB e a FIBA resolveron as súas disputas. Un dos acordos alcanzados foi o recoñecemento da Euroliga como máximo torneo europeo de clubs por parte de FIBA Europa. A competición é retransmitida por televisión en 197 países e mesmo pode ser vista por 200 millóns de espectadores chineses cada semana, así como nos Estados Unidos, en NBATV.

Historia[editar | editar a fonte]

Copa de Europa[editar | editar a fonte]

Previa dun partido da Euroliga en 2010, 53 anos despois da súa primeira edición.

A Copa de Europa de baloncesto foi creada pola Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) na tempada 1957-1958 a imaxe e semellanza da de fútbol. Orixinariamente, enfrontaba aos campións de Liga de cada un dos países europeos inscritos na FIBA. O sistema tradicional desta competición consistía na disputa dunhas eliminatorias, decididas por sorteo, entre dous equipos que se enfrontaban a dobre partido (ida e volta). Até 1965, a final tamén se disputaba a dobre partido (coa excepción da edición de 1962, cuxa final se celebrou en Xenebra, e coa peculiaridade de que en 1963 houbo un terceiro partido de desempate), e dende 1966 facíase a partido único, coa particularidade de que en 1966 (Boloña e Milán) e 1967 (Madrid) o formato para decidir o campión foi o de final entre catro ou final four, fórmula recuperada 21 anos despois.

O éxito da Copa de Europa propiciou que a FIBA concibise dúas competicións interclubs máis. En 1967 creou a Recopa de Europa (disputada por última vez coa denominación de Copa Saporta), para que se enfrontasen os campións de Copa de cada un dos países federados. E en 1972 creou a Copa Korać, na que participaban os equipos mellor clasificados de cada país que non puideran acceder aos torneos concibidos para os campións de Liga e Copa.

Comezos[editar | editar a fonte]

O xornal deportivo francés "L'Equipe" foi o primeiro en concibir a idea de competicións deportivas europeas de clubs, primeiro e sobre todo no caso do fútbol. O baloncesto pronto se adheriu á idea, sendo esta proposta discutida pola FIBA durante o Eurobasket de 1957 en Bulgaria. Así, o Secretario Xeral da FIBA, William Jones, creou unha Comisión integrada por Borislav Stanković (Iugoslavia), Raimundo Saporta (España), Robert Busnel (Francia), Miloslav Kriz (Checoslovaquia) e Nikolai Semashko (Unión Soviética) para chegar a un acordo ao respecto.

Así, a Comisión convidou ás federacións nacionais de Europa a enviar aos seus campións nacionais para un enfrontamento entre eles, "L'Equipe" doou o trofeo, e finalmente en 1958 tivo lugar a primeira Copa de Europa de Clubs. Os clubs de Europa do Leste (por non dicir do antigo bloque soviético) dominaron os primeiros anos, xa que non só gañaron as primeiras seis edicións da competición (tres veces o ASK Riga, dúas veces ao CSKA Moscova e unha vez o Dinamo Tbilisi), senón que tamén conseguiron chegar á final en catro ocasiones no primeiros seis anos (dúas veces Academic Sofia e unha vez Dinamo Tbilisi e ASK Riga).

Anos 60: O auxe do Real Madrid e do CSKA Moscova[editar | editar a fonte]

O CSKA, tricampión durante os 60.

En 1961 as cousas comezaron a cambiar. O principal club de baloncesto de Europa occidental, o Real Madrid (España), comezou a mostrar signos da ambición, chegando ese mesmo ano ás semifinais onde perderon fronte o ASK Riga. Os dous anos seguintes, os campións españois atoparon o seu camiño á final, mais perdeu en ámbalas ocasións fronte ao Tbilisi e o CSKA respectivamente. Finalmente, o Real Madrid gañou a primeira do seu oito coroas europeas en 1964, vencendo aos checos do Spartak Brno. Con todo, esa tempada, o campión soviético non participou debido a que o equipo nacional (composto nun 90% por xogadores do CSKA) estaba a prepararse para os Xogos Olímpicos de Toquio 1964. De tódolos xeitos, esa tempada supuxo un xiro importante para o baloncesto europeo, xa que marcou o inicio da dominación dos "ricos" clubs de Europa Occidental.

Despois, até 1969, Real Madrid e Olimpia Milano, entón chamado "Simmenthal", compartiron o título do mellor equipo europeo. O Madrid contaba con xogadores como Clifford Luyk, primeiro xogador americano nacionalizado cun papel tan importante, Emiliano Rodríguez, Miles Aiken, Bob Burgess e máis tarde Wayne Brabender. Mentres tanto, o Milán, en 1966, foi dirixido por un mozo e intelixente aleiro americano, Bill Bradley, que máis tarde se convertería en campión da National Basketball Association (NBA) en 1970 e 1973 cos New York Knicks. Tempo despois, Bradley tamén se convertiría en candidato á presidencia dos Estados Unidos. En 1969, o CSKA de Moscova, inspirado polo talento Sergei Belov, logrou vencer ao Real Madrid en Barcelona. O mozo Belov conseguiu 19 puntos esa noite, mais o seu compañeiro de equipo, o alto pivote Vladimir Andreev (2,15 m) conseguiu 37.

Anos 70: A dinastía do Pallacanestro Varese[editar | editar a fonte]

Despois das dinastías da Unión Soviética e do Real Madrid, os 70 foron, sen dúbida, a década do Pallacanestro Varese (Italia). O campión italiano, atopou a maneira, ano tras ano, para chegar á final da competición, de feito, o Varese chegou a dez finais durante os anos 70, gañando cinco delas. O Real Madrid, CSKA, o entusiasta Bosna Saraievo e o puxante Maccabi Tel-Aviv foron os outros campións da década.

Nese momento, o Varese foi levado polo lendario pivote Dino Meneghin, rodeado de xogadores como Bob Morse, Manuel Raga, Ottorino Flaborea, Fultz John ou Iván Bisson. En 1971, o CSKA gañou o seu último título Europeo até o 2006, superando a Varese, grazas a 24 puntos de Sergei Belov. En 1977, os israelís de Maccabi Tel-Aviv, gañou a primeira das súas cinco coroas europeas. E por fin, en 1979, a escola iugoslava de baloncesto comezou a cegar a Europa, o Bosna Saraxevo, dirixido por un novo adestrador de vinte e oito anos chamado Bogdan Tanjevic, venceu ao Varese, ofrecendo a primeira coroa europea a Iugoslavia.

Anos 80: Dominio iugoslavo e italiano[editar | editar a fonte]

Dominique Wilkins, estrela do Panathinaikos en 1996.

O que pudio ser a década do Maccabi (seis finais, pero só unha vitoria), co tempo converteuse nun triunfo para o baloncesto italiano (sete finais e cinco vitorias). Italia logrou xerar tres campións europeos diferentes (Pallacanestro Cantù, Virtus Roma e Olimpia Milano) en só sete anos. En 1982 e 1983, o Cantú, tradicional subcampión da liga italiana, conseguiu os seus dous campionatos, chegando despois a vitoria do Banco di Roma. Entón comezou o reinado do Cibona Zagreb e do marabilloso Dražen Petrović, estando este dez anos marcados polo xurdir definitivo do elegante baloncesto iugoslavo. En primeiro lugar, o Cibona, gañou dúas veces seguidas (1985 e 1986) e a continuación, a Jugoplastika, gañou tres títulos consecutivos (1989, 1990 e 1991).

O xurdir grego[editar | editar a fonte]

Os anos 90 viron dúas das finais máis emocionantes e polémicas da historia da competición, que en 1996 se converteu na "Euroliga". En 1992, o KK Partizan de Saša Đorđević e Predrag Danilović levou aos de Belgrado ao título, o cuarto consecutivo para un club iugoslavo. Danilovic foi o MVP Final Four, pero foi Djordjevic quen no último segundo do encontro unha canastra de tres puntos que deu a vitoria ao Partizan por 71-70 contra o equipo catalán do Joventut Badalona.[3] O ano seguinte levou o título o Limoges de Francia, que sorprenderon ao Benneton Treviso de Toni Kukoč na final.

En 1994, o Joventut tomou vinganza polo sucedido dous anos atrás, e na final fronte o Olympiacos grego, o aleiro dos de Badalona, Corny Thompson conseguía unha tripla (a súa quinta en toda a competición) que os poñía con dous puntos de vantaxe a 19 segundos do final. Os gregos tiveron a ocasión de empatar con dous tiros libres, mais a estrela iugoslava Zarko Paspalj so conseguiu anotar un, dando a vitoria ao Joventut. Ao ano seguinte, o Real Madrid da man de Arvydas Sabonis conseguiu a vitoria sobre o Olympiacos na final.

A de 1996 resultou ser unha das finais máis controvertidos de calquera competición de clubs europea. Este encontro enfrontaba ao Panathinaikos e ao FC Barcelona. No último segundo do partido, nunha canastra que decidía o encontro, Stojan Vrankovic facía un tapón ilegal José Montero que privaba aos cataláns do título.[4] O Olympiacos continuou a supremacía grega sobre a Euroliga en 1997 tras perder na final en 1994 e 1995.

2000: Escisión[editar | editar a fonte]

No ano 2000, un importante sismo sacudiu os cimentos do baloncesto europeo. Os grandes clubs profesionais do continente, liderados polos españois, os italianos e os gregos, agrupados na Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB), escindíronse da Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) co propósito de organizar unha nova Euroliga con criterios máis modernos de xestión. Estes clubs querían recibir maiores ingresos procedentes dos dereitos de transmisión por televisión e de merchandise dos que lles ofrecía a FIBA. Ante a falta de acordo entre a FIBA e a ULEB, desapareceu a histórica Copa de Europa e na tempada 2000-2001 naceron dúas competicións paralelas que loitaron por recoller a testemuña: a oficialista e sucesora "Suproliga" e a escindida e nova "Euroliga".

Os clubs inscribíronse nunha e outra competición segundo os seus intereses. A maior parte de españois, italianos, gregos (excepto o Panathinaikos BC) e franceses tomaron parte pola Euroliga, mentres que a maioría de rusos, israelís e do leste de Europa optaron pola Suproliga. Na tempada 2001-2002 os equipos pertencentes á "Suproliga" entraron a formar parte da "Euroliga", quedando unha única competición.

2006: Harmonización[editar | editar a fonte]

Juan C. Navarro.

Os cinco anos de ruptura no baloncesto europeo foron prexudiciais tanto para a Federación Internacional de Baloncesto (FIBA), a Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB) e os clubs que tomaron parte nas súas competicións. Por iso, en novembro de 2004, os máximos dirixentes da ULEB e FIBA Europa acordaron finalmente a compatibilización dos seus respectivos torneos de face á seguinte tempada.

Deste xeito, FIBA Europa comprometeuse a administrar e impulsar todas as competicións de clubs europeas (chamando á súa "Liga Europea" como "Eurocopa") á vez que recoñecía oficialmente á ULEB como ente organizador da "Euroliga" e a "Copa da ULEB". Ademais, o máximo organismo federativo europeo limitou a 48 o número de participantes nos torneos da ULEB e pasou a xestionar en exclusiva as normativas de elixibilidade dos xogadores, os traspasos e contrólelos antidopaxe. A ULEB reservouse a opción de subscribir contratos para que algúns clubs participen nas súas competicións durante un número determinado de tempadas independentemente dos resultados deportivos que tivesen. O acordo tamén previu o compromiso de harmonización do calendario internacional para que os partidos oficiais das seleccións nacionais non prexudiquen os intereses dos membros da ULEB.

Dende 2001 até 2011 a Euroliga foi gañada tan só por tres equipos distintos. Entre eles destaca o Panathinaikos que acadou o título até en tres ocasións (2001, 2007, 2009 e 2011), siguenelle o Maccabi Tel Aviv campión en dúas ocasións (2004 e 2005) e finalista en tres (2006, 2008 e 2011) e o FC Barcelona que en 2003 e 2010 conseguiu os seus únicos títulos até o momento.

Formato[editar | editar a fonte]

A partir da tempada 2009-10, a primeira fase da Euroliga serán as "Roldas Clasificatorias" (en inglés: Qualifying Rounds), que implicarán a oito clubs nunha fase eliminatoria con enfrontamentos de ida e volta. Os catro superviventes da primeira rolda de clasificación aparellaranse entre si para a segunda rolda de clasificación, continuando os dous gañadores na Euroliga. Tódolos clubs que perdan nestas eliminatorias participarán na competición de segundo nivel da ULEB, a Eurocup.

A seguinte fase é a "Fase regular" (en inglés: Regular Season) na que participan 24 equipos. Dende 2009, os participantes inclúen a vinte e dous clubs inscritos automaticamente na "fase regular" ademais dos dous gañadores das "Roldas Clasificatorias". Cada equipo xoga dous partidos (ida e volta) contra os demais equipos do seu grupo. Ao final da "fase regular", os equipos redúcense de 24 a 16. Antes de 2008-09, os equipos estaban divididos en tres grupos de oito equipos cada un, clasificándose os cinco primeiros máis o mellor sexto clasificado de tódolos grupos. Agora, a tempada regular consta de catro grupos con seis equipos cada un, avanzando os catro primeiros de cada grupo.

A segunda fase, coñecida como "Top 16", consiste en catro grupos de catro equipos. Do mesmo xeito que na tempada regular, cada grupo de "Top 16" os equipos enfróntanse a partidos de ida e volta. A terceira fase, a "Rolda de cuartos de final" (en inglés: Quarterfinal round) vense xogando dende 2004. Antes, só os gañadores de cada grupo avanzaron cara a "Final Four", agora o primeiro e segundo de cada grupo enfróntanse nunha serie de playoffs ao mellor de cinco encontros (até 2007 era ao mellor de tres). A vantaxe de campo e para os equipos que acabaron en primeiro lugar nos grupos do "Top 16".

Na "Final Four", que se celebra nun lugar determinado (por exemplo en 2010 en París), enfróntanse os gañadores das eliminatorias de cuartos de final a un só partido. Estes encontros celébranse en tan só tres días, xogando primeiro unhas semifinais e posteriormente a final cos gañadores e un encontro polo terceiro posto cos perdedores.

Equipos 2014-15[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Euroliga 2014-15.
Equipo Cidade País Pavillón Capacidade
Alba Berlin Berlín Alemaña Alemaña O2 World
14.500
Anadolu Efes Estambul Flag of Turkey.svg Turquía Abdi İpekçi Arena
12.270
Cedevita Zagreb Croacia Croacia Dražen Petrović Basketball Hall
5.400
Crvena Zvezda Telekom Belgrado Flag of Serbia.svg Serbia Hala Pionir
7.750
CSKA Moscow Moscova Flag of Russia.svg Rusia CSKA Universal Sports Hall
5.500
Dinamo Sassari Sassari Italia Italia Palasport Roberta Serradimigni
5.000
Emporio Armani Milano Milán Italia Italia Mediolanum Forum
12.500
FC Barcelona Barcelona España España Palau Blaugrana
8.250
FC Bayern München Múnic Alemaña Alemaña Audi Dome
6.700
Fenerbahçe Ülker Estambul Flag of Turkey.svg Turquía Ülker Sports Arena
13.800
Galatasaray Liv Hospital Estambul Flag of Turkey.svg Turquía Abdi İpekçi Arena
12.270
Laboral Kutxa Vitoria España España Fernando Buesa Arena
15.504
Limoges CSP Limoges Francia Francia Palais des Sports de Beaublanc
6.500
Maccabi Tel Aviv Tel Aviv Flag of Israel.svg Israel Nokia Arena
11.700
Neptūnas Klaipėda Flag of Lithuania.svg Lituania Švyturys Arena
6.000
Nizhny Novgorod Nizhny Novgorod Flag of Russia.svg Rusia Trade Union Sport Palace
5.600
Olympiacos O Pireo Grecia Grecia A Paz e a Amizade
14.905
Panathinaikos Atenas Grecia Grecia OAKA Indoor Hall
19.250
Real Madrid Madrid España España Palacio de los Deportes
12.500
Turów Zgorzelec Zgorzelec Polonia Polonia Tipsport Arena
9.000
Unicaja Málaga Málaga España España Martín Carpena
10.500
UNICS Kazan Kazán Flag of Russia.svg Rusia Basket-Hall Arena
7.482
Valencia Basket Valencia España España Pavelló Font de Sant Lluís
9.000
Žalgiris Kaunas Kaunas Flag of Lithuania.svg Lituania Žalgirio Arena
15.442

Finais[editar | editar a fonte]

Para finais non xogadas a partido único, un * precede ao resultado do equipo que xogaba na casa.

Ano Sede Campión Finalista 1º encontro / Final 2º encontro 3º encontro 4º encontro 5º encontro
Final a dobre partido
1957/58 Unión Soviética Riga e Bulgaria Sofía Unión Soviética ASK Riga Bulgaria Academic Sofia *86-81 84-*71 -
1958/59 Unión Soviética Riga e Bulgaria Sofía Unión Soviética ASK Riga Bulgaria Academic Sofia *79-58 69-*67 -
1959/60 Unión Soviética Tbilisi e Unión Soviética Riga Unión Soviética ASK Riga Unión Soviética Dinamo Tbilisi 61-*51 *69-62 -
1960/61 Unión Soviética Riga e Unión Soviética Moscova Unión Soviética CSKA Moscova Unión Soviética ASK Riga *61-66 87-*62 -
1961/62 Suíza Xenebra Unión Soviética Dinamo Tbilisi España Real Madrid 90-83 -
1962/63 España Madrid e Unión Soviética Moscova Unión Soviética CSKA Moscova España Real Madrid 69-*86 *91-74 *99-80 -
1963/64 Checoslovaquia Brno e España Madrid España Real Madrid Checoslovaquia Spartak Brno 99-*110 *84-64 -
1964/65 Unión Soviética Moscova e España Madrid España Real Madrid Unión Soviética CSKA Moscova 81-*88 *76-62 -
Final Four
1965/66 Italia Boloña Italia Simmenthal Milan Checoslovaquia USK Slavia Praga 77-72 -
1966/67 España Madrid España Real Madrid Italia Simmenthal Milan 91-83 -
Final
1967/68 Francia Lyon España Real Madrid Checoslovaquia Spartak Brno 98-95 -
1968/69 España Barcelona Unión Soviética CSKA Moscova España Real Madrid 103-99 (2PR) -
1969/70 Flag of SFR Yugoslavia.svg Saraxevo Italia Ignis Varese Unión Soviética CSKA Moscova 79-74 -
1970/71 Bélxica Antuerpen Unión Soviética CSKA Moscova Italia Ignis Varese 67-53 -
1971/72 Flag of Israel.svg Tel Aviv Italia Ignis Varese Flag of SFR Yugoslavia.svg Jugoplastika Split 70-69 -
1972/73 Bélxica Liège Italia Ignis Varese Unión Soviética CSKA Moscova 71-66 -
1973/74 Francia Nantes España Real Madrid Italia Ignis Varese 84-82 -
1974/75 Bélxica Antuerpen Italia Ignis Varese España Real Madrid 79-66 -
1975/76 Suíza Xenebra Italia Mobilgirgi Varese España Real Madrid 81-74 -
1976/77 Flag of SFR Yugoslavia.svg Belgrado Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv Italia Mobilgirgi Varese 78-77 -
1977/78 Alemaña Múnic España Real Madrid Italia Mobilgirgi Varese 75-67 -
1978/79 Francia Grenoble Flag of SFR Yugoslavia.svg Bosna Saraxevo Italia Emerson Varese 96-93 -
1979/80 Alemaña Berlín Oeste España Real Madrid Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 89-85 -
1980/81 Francia Estrasburgo Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv Italia Synudine Bologna 80-79 -
1981/82 Alemaña Colonia Italia Ford Cantù Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 86-80 -
1982/83 Francia Grenoble Italia Ford Cantù Italia Billy Milan 69-68 -
1983/84 Suíza Xenebra Italia Banco di Roma España FC Barcelona 79-73 -
1984/85 Grecia Atenas Flag of SFR Yugoslavia.svg KK Cibona España Real Madrid 87-78 -
1985/86 Hungría Budapest Flag of SFR Yugoslavia.svg KK Cibona Flag of the Soviet Union.svg Žalgiris Kaunas 84-72 -
1986/87 Suíza Lausana Italia Tracer Milan Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 71-69 -
Final Four
1987/88 Bélxica Gante Italia Tracer Milan Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 90-84 -
1988/89 Alemaña Múnic Flag of SFR Yugoslavia.svg Jugoplastika Split Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 75-69 -
1989/90 España Zaragoza Flag of SFR Yugoslavia.svg Jugoplastika Split España FC Barcelona 72-67 -
1990/91 Francia París Flag of SFR Yugoslavia.svg Pop 84 Split España FC Barcelona 70-65 -
1991/92 Flag of Turkey.svg Estambul Flag of SFR Yugoslavia.svg Partizan España Joventut Badalona 71-70 -
1992/93 Grecia Atenas Francia CSP Limoges Italia Benetton Treviso 59-55 -
1993/94 Flag of Israel.svg Tel Aviv España Joventut Badalona Grecia Olympiacos 59-57 -
1994/95 España Zaragoza España Real Madrid Grecia Olympiacos 73-61 -
1995/96 Francia París Grecia Panathinaikos España FC Barcelona 67-66 -
1996/97 Italia Roma Grecia Olympiacos España FC Barcelona 73-58 -
1997/98 España Barcelona Italia Kinder Bologna Grecia AEK Atenas 58-44 -
1998/99 Alemaña Múnic Lituania Žalgiris Kaunas Italia Kinder Bologna 82-74 -
1999/00 Grecia Tesalónica Grecia Panathinaikos Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 73-67 -
2000/01 Francia París (Suproliga) Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv Grecia Panathinaikos 81-67 -
Italia Boloña e España Vitoria-Gasteiz (Euroliga) Italia Kinder Bologna España Baskonia *68-85 *94-73 80-*60 79-*96 *82-74
2001/02 Italia Boloña Grecia Panathinaikos Italia Kinder Bologna 89-83 -
2002/03 España Barcelona España FC Barcelona Italia Benetton Treviso 76-65 -
2003/04 Flag of Israel.svg Tel Aviv Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv Italia Skipper Bologna 118-74 -
2004/05 Flag of Russia.svg Moscova Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv España Baskonia 90-78 -
2005/06 República Checa Praga Flag of Russia.svg CSKA Moscova Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 73-69 -
2006/07 Grecia Atenas Grecia Panathinaikos Flag of Russia.svg CSKA Moscova 93-91 -
2007/08 España Madrid Flag of Russia.svg CSKA Moscova Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 91-77 -
2008/09 Alemaña Berlín Grecia Panathinaikos Flag of Russia.svg CSKA Moscova 95-71 -
2009/10 Francia París España FC Barcelona Grecia Olympiacos 86-68 -
2010/11 España Barcelona Grecia Panathinaikos Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv 78-70 -
2011/12 Flag of Turkey.svg Estambul Grecia Olympiacos Flag of Russia.svg CSKA Moscova 62-61 -
2012/13 Flag of the United Kingdom.svg Londres Grecia Olympiacos España Real Madrid 100-88 -
2013/14 Italia Milán Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv España Real Madrid 98-85 -
2014/15 España Madrid -

Títulos[editar | editar a fonte]

Por club[editar | editar a fonte]

Equipo Campión Finalista Anos campión Anos finalista
España Real Madrid
8
8
1964, 1965, 1967, 1968, 1974, 1978, 1980, 1995 1962, 1963, 1969, 1975, 1976, 1985, 2013, 2014
Flag of Israel.svg Maccabi Tel Aviv
6
9
1977, 1981, 2001, 2004, 2005, 2014 1980, 1982, 1987, 1988, 1989, 2000, 2006, 2008, 2011
Flag of Russia.svg CSKA Moscova
6
6
1961, 1963, 1969, 1971, 2006, 2008 1965, 1970, 1973, 2007, 2009, 2012
Grecia Panathinaikos
6
1
1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011 2001
Italia Pallacanestro Varese
5
5
1970, 1972, 1973, 1975, 1976 1971, 1974, 1977, 1978, 1979
Grecia Olympiacos Piraeus
3
3
1997, 2012, 2013 1994, 1995, 2010
Italia Olimpia Milano
3
2
1966, 1987, 1988 1967, 1983
Flag of Lithuania.svg ASK Riga
3
1
1958, 1959, 1960 1961
Croacia KK Split
3
1
1989, 1990, 1991 1972
España FC Barcelona
2
5
2003, 2010 1984, 1990, 1991, 1996, 1997
Italia Virtus Bologna
2
3
1998, 2001 1981, 1999, 2002
Italia Pallacanestro Cantù
2
1982, 1983
Croacia Cibona Zagreb
2
1985, 1986
Flag of Georgia.svg Dinamo Tbilisi
1
1
1962 1960
España Joventut Badalona
1
1
1994 1992
Flag of Lithuania.svg Žalgiris Kaunas
1
1
1999 1986
Bosnia e Hercegovina Bosna Saraxevo
1
1979
Italia Virtus Roma
1
1984
Flag of Serbia.svg Partizan Belgrado
1
1992
Francia CSP Limoges
1
1993
Bulgaria Academic Sofia
2
1958, 1959
República Checa Spartak Brno
2
1964, 1968
Italia Benetton Treviso
2
1993, 2003
España Baskonia
2
2001, 2005
República Checa Slavia Praga
1
1966
Grecia AEK Atenas
1
1998
Italia Fortitudo Bologna
1
2004

Por estado[editar | editar a fonte]

Estado Títulos
Italia Italia 13
España España 11
Grecia Grecia 9
Flag of Israel.svg Israel 6
Flag of Russia.svg Rusia (e como parte da Unión Soviética) 6
Croacia Croacia (e como parte da RFS Iugoslavia) 5
Flag of Latvia.svg Letonia (e como parte da Unión Soviética) 3
Flag of Serbia.svg Serbia (e como parte da RFS Iugoslavia / Serbia e Montenegro) 1
Francia Francia 1
Flag of Lithuania.svg Lituania 1
Estados desaparecidos Títulos
Flag of the Soviet Union.svg Unión Soviética 8
Flag of SFR Yugoslavia.svg Iugoslavia 7


Adestradores máis laureados[editar | editar a fonte]

Željko Obradović e Ettore Messina son os adestradores que gañaron máis Euroligas con tres títulos cada un; seguido por Pini Gershon que saíu vitorioso en dúas ocasións. Levando as rendas do Maccabi Tel Aviv, o israelí Gershon logrou o título en dúas ocasións consecutivas (2004 e 2005), foi subcampión en 2006 e, ademais, en 2001 foi o último en saborear o éxito na desaparecida Copa de Europa.

O italiano Messina, que xa fora campión de Europa de Clubs en 1998, sendo o primeiro técnico gañador da máxima competición da ULEB. O Kinder Bolonia levou o título na tempada 2000-2001 ao derrotar ao Baskonia nunha eliminatoria final ao mellor de cinco partidos, que se resolveu cun resultado de 3 a 2. A segunda vitoria de Messina, que foi subcampión en 2002 e 2003, produciuse en 2006 ao mando do CSKA Moscova.

O serbio Obradović foi o último en conseguilo, sempre como adestrador do Panathinaikos e sempre contra o entón vixente campión da competición. O seu primeiro triunfo produciuse na tempada 2001-2002, contra o Kinder; na 2006-2007 e na 2008-2009 contra o CSKA. Ademais, Obradović conquistara anteriormente catro títulos da Copa de Europa ao mando do KK Partizan (1992), o 7Up Joventut (1994), o Real Madrid (1995) e Panathinaikos (2000). Tamén, foi subcampión desta Copa unha vez ao perder a final de 2001 contra o Maccabi.

Xogador máis laureado[editar | editar a fonte]

O lituano Šarūnas Jasikevičius é o xogador que máis Euroligas ten no seu palmarés con catro en total. O primeiro dos seu catro triunfos conseguiuno en 2003, sendo a base titular do FC Barcelona; os dous seguintes, en 2004 e 2005, foron coa camiseta do Maccabi Tel Aviv e o último en 2009 co Panathinaikos. Tendo en conta á antiga Copa de Europa tamén, o italiano Dino Meneghin ten no seu palmares sete trofeos da competición.

Datos e curiosidades[editar | editar a fonte]

O Real Madrid é o equipo máis laureado.
  • O Real Madrid, é o equipo máis exitoso ao gañar o campionato até en oito ocasións.
  • O Panathinaikos é o equipo máis exitoso dende a introdución do sistema de Final Four, tras gañar seis das máis de vinte celebradas.
  • Durante a década de 1970 o Pallacanestro Varese, xa sexa cos nomes de patrocinio "Ignis", "Mobilgirgi" ou "Emerson", chegou a dez finais. Estas finais consecutivas (das cales gañou cinco) foron as únicas que xamais volveu xogar o club.
  • Atenas é a única cidade con tres clubs diferentes, Panathinaikos, Olympiacos e AEK, que participaron na final da Euroliga.
  • Atenas é tamén a única cidade na cal sete equipos da mesma participaron na Euroliga, Panathinaikos, Olympiacos, AEK, Panellinios, Peristeri, Panionios e Maroussi.
  • A maior asistencia xamais rexistrada na Euroliga é dos 22.567 espectadores que encheron o Belgrado Arena o 5 de marzo de 2009 para un partido do "Top 16" entre o Partizan de Belgrado e Panathinaikos. A marca anterior fora de 18.500 afeccionados, obtidos nun partido en casa do Panathinaikos no Olympic Indoor Hall de Atenas, contra o TAU Cerámica o 12 de abril de 2006, para o terceiro partido de playoffs de cuartos de final.
  • A pesar de que Israel se atopa en Oriente Medio, os seus equipos xogan na Euroliga (de igual xeito que a selección e os clubs fútbol nas competicións da UEFA).
  • Na pequena área de menos de 40 km² da zona norte metropolitana de Milán existen tres clubs que gañaron un total de dez Copas de Europa, xogando un total de dezaseis finais:
    • O Pallacanestro Cantù, que gañou a Euroliga en dúas ocasións, é o equipo da pequena cidade de Cantù. A cidade, que conta tan só con 37.870 habitantes, está situada a 25 km ao norte de Milán.
    • O Pallacanestro Varese, campión en cinco ocasións, é da cidade de Varese (96.917 habitantes), a cal se atopa a poucos quilómetros ao oeste de Cantù e Milán.
    • O Olimpia Milano, da propia cidade de Milán, gañou tres títulos.
  • A maior rexistro de anotación dun só equipo nunha final foi en 2004, en Tel Aviv. Neste encontro, o club local, o Maccabi, derrotou ao Skipper Bologna por 118 a 74, o que supuxeron ademais 44 puntos de diferenza.
  • Nove países estiveron representados en todas as edicións da nova Euroliga; os impulsores España, Italia e Grecia, así como Alemaña, Croacia, Eslovenia, Israel, Lituania e Rusia. Dende a tempada 2001-02, Francia, Polonia, Serbia e Turquía tampouco se perderon unha edición do torneo, sendo Montenegro (2001, 2002 e 2003), Bélxica (2001 e 2002), Inglaterra (2001 e 2002), Portugal (2001) e Suíza (2001) quenes tiveron aparicións ocasionais.
  • O xogador de máis idade que disputou un partido foi Dan Gai, que tendo 45 anos na tempada 2006-2007 xogou dous encontros defendendo a camiseta do Climamio Bolonia. Contra o Le Mans-Sarthe Basket primeiro e o Prokom Trefl despois.
  • O xogador que máis galardóns de MVP da fase regular ten, distinción que non existía nos tempos da antiga Copa de Europa, é o estadounidense Anthony Parker, que logrou ser o mellor defendendo a camiseta do Maccabi nas tempadas 2004-05 e 2005-06. Ademais, Parker foi nomeado MVP da Final Four de Tel Aviv 2004.

Líderes estatísticos[editar | editar a fonte]

Puntos por partido[editar | editar a fonte]

  • 1991-92 Grecia Nikos Galis (Aris Thessaloniki): 32,25 (en 16 partidos)
  • 1995-96 Flag of the United States.svg Joe Arlauckas (Real Madrid): 26,42 (en 21 partidos)
  • 2000-01 Flag of the United States.svg Alphonso Ford (Peristeri Athens): 26,00 (en 12 partidos)
  • 2002-03 Serbia e Montenegro-Flag of Serbia.svg Miloš Vujanić (Partizan Belgrado): 25,78 (en 14 partidos)
  • 1993-94 Flag of the United States.svg Lynn Greer (Slask Wroclaw): 25,07 (en 14 partidos)

Rebotes por partido[editar | editar a fonte]

Asistencias por partido[editar | editar a fonte]

Roubos por partido[editar | editar a fonte]

  • 1991-92 Italia Riccardo Pittis (Philips Milano): 3,73 (en 19 partidos)
  • 2000-01 Croacia Ivica Maric (KK Zadar): 3,70 (en 10 partidos)
  • 2000-01 Flag of the United States.svg Jemeil Rich (Lugano Snakes): 3,70 (en 10 partidos)
  • 2003-04 Flag of the United States.svg Fred House (Partizan Belgrado): 3,38 (en 13 partidos)
  • 2006-07 España Ricky Rubio (DKV Joventut): 3,18 (en 16 partidos)

Tapóns por partido[editar | editar a fonte]

Líderes de tódolos tempos[editar | editar a fonte]

Anthony Parker.
Nikola Vujcic.
Media Total
Partidos España Juan Carlos Navarro 260
Valoración Flag of the United States.svg Anthony Parker 21,41 España Juan Carlos Navarro 3.341
Puntos Flag of the United States.svg Alphonso Ford 22,22 España Juan Carlos Navarro 3.496
Rebotes Flag of the United States.svg Joseph Blair 10,05 Flag of Turkey.svg Mirsad Türkcan 1.287
Asistencias Flag of the United States.svg Omar Cook 5,18 Grecia Dimitris Diamantidis 988
Roubos Flag of Argentina.svg Emanuel Ginóbili 2,73 Grecia Dimitris Diamantidis 389
Tapóns Ucraína Grigorij Khizhnyak 3,19 Galicia Fran Vázquez 223
Porcentaxe Total
Tiros libres Flag of Lithuania.svg Šarūnas Jasikevičius 92,26 España Juan Carlos Navarro 720
Tiros de dos Flag of Russia.svg Sasha Kaun 70,54 Flag of the United States.svg Mike Batiste 949
Tiros de tres Polonia Dominik Tomczyk 49,59 España Juan Carlos Navarro 508

Actuacións individuais[editar | editar a fonte]

Os datos das mellores actuacións individuais refírense a encontros sucedidos dende o comezo da tempada 1991-92, exceptuando os rexistros de tapóns e a valoración que só contabilizan dende o comezo da tempada 2000-01. Na categoría de puntos cómpre destacar que na edición de 1964-65 Radivoj Korać conseguiu anotar 99 puntos no encontro que enfrontaba ao OKK Belgrado contra o Alvik BBK sueco (155-57).

Puntos[editar | editar a fonte]

  • Flag of the United States.svg Joe Arlauckas (Real Madrid) 63 puntos contra Buckler Bologna (24/28 2pt, 0/1 3pt, 15/18 TL) (en 1995-96)
  • Flag of the United States.svg Michael Young (CSP Limoges) 47 puntos contra Benetton Treviso (12/22 2pt, 4/6 3pt, 11/15 TL) (en 1993-94)
  • Grecia Nikos Galis (Aris Thessaloniki) 46 puntos contra Philips Milano (8/14 2pt, 5/6 3pt, 15/18 TL) (en 1991-92)
  • Croacia Velimir Perasović (Slobodna Dalmacija Split) 45 puntos contra Cibona Zagreb (15/22 2pt, 1/1 3pt, 12/14 TL) (en 1991-92)
  • Croacia Ivica Žurić (Cibona Zagreb) 45 puntos contra Buckler Bologna (11/18 2pt, 5/7 3pt, 8/9 TL) (en 1993-94)

Rebotes[editar | editar a fonte]

  • Flag of Lithuania.svg Arvydas Sabonis (Real Madrid) 24 rebotes contra Olympiacos Piraeus (en 1992-93)
  • Flag of the United States.svg Joe Binion (Buckler Bologna) 24 rebotes contra Panathinaikos Athens (en 1994-95)
  • Grecia Antonis Fotsis (Dynamo Moscova) 24 rebotes contra Benetton Treviso (en 2006-07)
  • Flag of the United States.svg Rickie Winslow (Estudiantes Madrid) 23 rebotes contra Aris Thessaloniki (en 1991-92)
  • Flag of the United States.svg Cliff Levingston (PAOK Thessaloniki) 23 rebotes contra Scavolini Pesaro (en 1992-93)

Asistencias[editar | editar a fonte]

  • Flag of the United States.svg Elmer Bennett (Baskonia) 17 asistencias contra Zalgiris Kaunas (en 1998-99)
  • Flag of Latvia.svg Raimonds Miglinieks (Slask Wroclaw) 15 asistencias contra Montepaschi Siena (en 2000-01)
  • Flag of the United States.svg John Linehan (SLUC Nancy) 15 asistencias contra Fenerbahçe Ülker (en 2011-12)
  • Flag of the United States.svg Tyus Edney (Benetton Treviso) 14 asistencias contra Olympiacos Piraeus (en 2003-04)
  • Flag of Russia.svg Vasili Karasev (CSKA Moscova) 14 asistencias contra EB Pau Orthez (ien 1995-96)

Roubos[editar | editar a fonte]

  • Flag of the United States.svg Marcus Webb (CSKA Moscova) 11 roubos contra PAOK Thessaloniki (en 1997-98)
  • Flag of the United States.svg Jeff Trepagnier (Ulker Estambul) 11 roubos contra Partizan Belgrade (en 2005-06)
  • Italia Stefano Mancinelli (Climamio Bologna) 10 roubos contra Dynamo Moscow (en 2006-07)
  • Grecia Panagiotis Giannakis (Aris Thessaloniki) 9 roubos contra Bayer Leverkusen (en 1991-92)
  • Flag of the United States.svg Chris Corchiani (Bayer Leverkusen) 9 roubos contra Unicaja Malaga (en 1995-96)

Tapóns[editar | editar a fonte]

Valoración[editar | editar a fonte]

  • Flag of the United States.svg Tanoka Beard (Zalgiris Kaunas) 63 contra Skipper Bologna (en 2003-04)
  • Flag of Slovenia.svg Jaka Lakovič (Krka Novo Mesto) 55 contra Real Madrid (en 2001-02)
  • Flag of Serbia.svg Dejan Milojević (Partizan Belgrade) 55 contra Olympiacos (en 2004-05)
  • Croacia Marko Popović (Cibona Zagreb) 54 contra Adecco Estudiantes (en 2004-05)
  • Flag of Slovenia.svg Jaka Lakovič (Panathinaikos Athens) 51 contra Benetton Treviso (en 2003-04)

Triplos-dobres[editar | editar a fonte]

  • Flag of Russia.svg Vassili Karasev (CSKA Moscova) 21 pts, 10 asts, 10 rebs contra Olympiacos (en 1994-95)
  • Flag of the United States.svg Bill Edwards (PAOK Thessaloniki) 24 pts, 15 rebs, 10 asts contra Cholet Basket (en 1999-00)
  • Flag of the United States.svg Derrick Phelps (Alba Berlin) 12 asts, 11 pts, 10 rebs contra Iraklis (en 2000-01)
  • Croacia Nikola Vujčić (Maccabi Tel Aviv) 12 rebs, 11 pts, 11 asts contra Prokom Trefl (en 2005-06)
  • Croacia Nikola Vujčić (Maccabi Tel Aviv) 27 pts, 10 rebs, 10 asts contra Olimpija Ljubljana (en 2006-07)

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]