Vestio Alonieco

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Vestio Alonieco
Deus dos animais, comercio, fertilidade e caza
Vestio Alonieco (deus) - IA Midjourney versión 1.png
Deus Vestio Alonieco imaxinado por unha intelixencia artificial.
AnimaisCervo
SímbolosCornos
RexiónGallaecia
Grupo étnicoGalaicos

Vestio Alonieco era un dos deuses galaicos, vinculado a tradición céltica centro-europea e comparado co deus Cernunnos polas representacións desta divindade como antropomorfos con coroa e cornos, tal e como se amosa nun relevo atopado en Lourizán próximo a dúas aras adicadas a esta divindade.[1]

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

De acordo con André Pena Graña, o nome de Vestio provén da raíz indoeuropea *Uest-io posiblemente "hospedeiro, accomodation provider", como *gwest mais o sufixo latino -ius; é comparable ao latín hostpit-, de hosti-pot(i)s, *protector dos estranxeiros, hospes, "hospedeiro, invitado, estranxeiro", e semellante ao inglés antigo giest; ao gótico e neerlandés gast; ao antigo eslavo gost, e o antigo frisón jest, [jesthus, hoxe gasthuis, "hospital"].[2] Segundo o mesmo autor, Alon-ieco provén posiblemente de *al, *h₂el-, do concepto indoeuropeo para alimentar, engordar, nutrir. Al-an* "nútrense, medran"; got. al-jan* (1) 3, sw. V. (1), "engordar" W.: xerm. *alan, st. V., sich nähren "nutrir", Pk 26; ae. al-an, st. V. (6), nähren, hervorbringen; "nutrir, abastecer"] as almas.

Epigrafía[editar | editar a fonte]

As inscricións dedicadas ao deus Vestio Alonieco foron descubertas na parroquia de Lourizán en Pontevedra, na forma de tres aras votivas.[2] As aras foron descubertas encaixadas nun muro, e estaban decoradas con esvásticas, unha cun anepígrafe, e as outras dúas consagradas ao Deo Vestio Alonieco.

Descrición[editar | editar a fonte]

O deus aparece como un humano con cornos e co queixo alongado.[3] Ten os brazos en cruz rematados nunhas amplas mans abertas. Cuevillas foi o primeiro en relacionalo co deus irlandés Lugh e o seu epíteto "lamfada" (o da man longa) que xunto con dúas esvásticas gravadas nas súas aras veñen a confirmar as características solares desta divindade, xa que ambos os rexistros iconográficos (mans longas e esvásticas) adoitan aparecer asociados noutros paralelos europeos que teñen un mesmo significado solar que comparte con Lugh e Cernunnos, deuses célticos tamén solares e cornudos.[4].

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Vestio alonieco, nueva deidad galaica" en Archivo español de arqueología., Vol. 19, No. 63 (1946), p. 110 e "Las aras romanas de Lourizán", en El Museo de Pontevedra, entrega 12, 1944, Bouza Brey, Fermín, 1944
  2. 2,0 2,1 André Pena Graña. "A culltura castrexa inexistente. Constituicao política celta das galaicas trebas e toudos. Etno-arqueoloxía institucional" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 29 de xullo de 2021. Consultado o 25 de febreiro de 2015. 
  3. "Las estatuas de PorcunaI, estatuas de guerreros" Boletín de la Real Academia de Historia,1987,405-445 [1]
  4. "Los pueblos de la Galicia céltica" Francisco Javier González García, Alvaro Arizaga Castro, Ediciones AKAL, 2007

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]