Pepa a Loba

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa

Pepa a Loba é unha figura mítica de Galicia [1] é unha figura lendaria de bandoleira galega de finais do século XIX[1][2], que, segundo a lenda, acadou a súa fama asaltando camiños e roubando a caciques e cregos.

Dúbidas sobre a súa existencia[editar | editar a fonte]

Os contos que falan a existencia dunha bandida chamada Pepa a Loba, que dirixiría a súa propia gavela de ladróns, son moitos e están espallados por toda Galicia. Todos eles fan referencia ao século XIX.

Ademais dos contos, existe unha referencia escrita que parece probar a existencia real de Pepa a Loba e é unha mención que a escritora e penalista Concepción Arenal fai dela logo dunha visita ao cárcere da Coruña.

O escritor Carlos Reigosa, autor dunha novela sobre a vida de Pepa a Loba, entende que, segundo as súas fontes, a famosa bandida debeu nacer no norte da provincia de Pontevedra contra a década de 1830, que actuou nas terras do centro do país, desde Monterroso ata a costa occidental, e que nos anos sesenta mudou o seu ámbito de operación cara ás terras do norte de Lugo. Segundo Reigosa, ademais, habería testemuñas populares que apuntarían á existencia dunha casa da súa propiedade na Terra Chá e que antes de estar presa na Coruña pasara polo cárcere de Mondoñedo.

A teoría da autoría múltiple[editar | editar a fonte]

Outra posibilidade que se baralla é que houbese máis dunha Pepa Loba. Desta maneira, unha primeira bandida levaría este alcume, e outras mulleres que se dedicaron ao bandoleirismo adoptarían ou ben serían coñecidas pola mesma denominación. Iso podería explicar a cantidade de referencias á existencia de Pepa a Loba que se dan por toda Galicia.

Mito galego[editar | editar a fonte]

Pepa a Loba é a muller arquetipo do bandoleirismo xeneroso moi espallado en Europa como Robin Hood en Inglaterra. Pode ter relación coa raíña Lupa e ten semellanzas coa Peeira dos Lobos.

Lenda de bandoleira[editar | editar a fonte]

Escritores galegos do século XIX como Emilia Pardo Bazán e Ramón María del Valle-Inclán, entre outros, déronlle vida a un bandolerismo en Galicia imitado do bandoleirismo andaluz, pero sen realidade sociolóxica galega. É probable que a lectura popular desa literatura crease as lendas que dende finais do século XIX percorren toda Galicia coas aventuras extraordinarias da ladroa Pepa a Loba[2].

Referencias literarias[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Xoán R. Cuba, Antonio Reigosa e Xosé Miranda (2006). Diccionario de los seres míticos gallegos. Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-9782-468-7. ~ páxina 204-206
  2. 2,0 2,1 Beatriz López Morán (1984). El bandolerismo gallego. Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-135-X. ~ capitulo 1 El bandolerismo gallego en la historiografía

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]