Rolf Stommelen

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Rolf Stommelen
Stommelen, Rolf am 1972-07-07.jpg
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Alemaña Alemaña
Anos en activo 19691976, 1978
Escudería(s) Brabham, Surtees, March, Lola, Hill, Arrows, Eifelland
Grandes Premios disputados 63 (54 saídas)
Campionatos 0
Vitorias 0
Podios 1
Pole positions 0
Voltas rápidas 0
Primeiro GP Gran Premio de Suráfrica de 1970
Derradeiro GP Gran Premio de Canadá de 1978

Rolf Johann Stommelen[1] nado o 11 de xullo de 1943 e finado o 24 de abril de 1983, foi un piloto de carreiras de Siegen, Alemaña. Participou en 63 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, logrando un podio, e anotou un total de 14 puntos no campionato. Tamén participou en varias carreiras de Fórmula 1 fora de Campionato.

Un dos mellores pilotos de coches deportivos en carreiras de resistencia dos anos 1960, 1970 e principios de 1980, Stommelen gañou as 24 Horas de Daytona 4 veces; en 1968, 1978, 1980 e 1982 e o Targa Florio en 1967 nun Porsche 910.

[[FicheiroːStommelen auf Brabham 1976.jpg|miniatura|left|Stommelen pilotando un Brabham no Gran Premio de Alemaña de 1976.]]

Stommelen pilotando un Porsche para Georg Loos en 1977.

Andaina[editar | editar a fonte]

Stommelen gañou a pole position para nas 24 Horas de Le Mans de 1969 nun Porsche 917 un ano despois de terminar terceiro nun Porsche 908. Neste ano, converteuse no primeiro home en chegar a velocidades superiores a 350 km/h na recta Mulsanne no seu Porsche 917 LH. En 1970, fixo o seu debut na Fórmula Un con Brabham co patrocinio obtido da revista alemá "Auto Motor und Sport" e correu tanto en coches deportivos (equipos oficiais Toj e Porsche) e como na Fórmula 1 ao longo da década de 1970.

Por desgraza, xogaría un papel no final do Gran Premio de España disputado en Montjuich en Barcelona cando se estrelou alí na carreira de 1975 despois de que rompera o alerón traseiro do seu Embassy-Hill- Lola, o que provocou a morte de catro espectadores e a el feridas graves.

Logo da súa recuperación, Stommelen regresou ás carreiras de autos deportivos, gañando carreiras para Alfa Romeo e tamén gañou as 24 Horas de Daytona outras tres veces.

En 1976 Stommelen tivo o honor de pilotar a carreira inaugural do Porsche 936 nos 300 km de Nürburgring. Cunha carrozaría negra e sen admisión de aire, o 936 desta carreira coñecíase como a viúva negra. Clasificouse segundo, entre o Renault Alpine A442 de fábrica de Patrick Depailler e Jean-Pierre Jabouille primeiro e terceiro. O equipo Renault estaba ansioso por gañar no feudo de Porsche. O día da carreira chovía forte, Stommelen logrou adiantar ao Renault xusto logo da saída. Agora líder, acometeu Nordkehre, freou e deixou deliberadamente espazo para os Renault que procuraban superalo. Os Renault, con ganas de recuperar o liderado logo de 2 dos 300 km, apresuráronse a pasar a Stommelen sobre os charcos de auga e estreláronse os dous contra as vallas, Stommelen retomou o liderado de novo. Isto creou o dito "En Nordschleife, nunca se pode frear máis tarde que Rolf Stommelen!". Logo da sexta volta, o cable do acelerador do 936 quedou atascado na posición "aberta". Pero en lugar de darse por vencido, Stommelen continuou a carreira apagando o interruptor principal nas curvas para frear, e acendía o interruptor principal de novo logo das curvas para acelerar todo o resto da carreira, logrando un incrible segundo lugar ao final da carreira.[2]

En 1978 a fábrica de Porsche deulle a tarefa de pilotar o potente Porsche 935 "Moby Dick" coas cores de Martini. O "Moby Dick" 78 tiña un motor Turbo de 3,2 litros que producía 845 HP, Stommelen púxoo a 365 km/h, converténdoo no home máis rápido na recta de Mulsanne, máis rápido que os prototipos como o Porsche 936 e o finalmente gañador A442B. Debido ao elevado consumo de combustible do motor, Stommelen tivo que entrar en boxes con demasiada frecuencia durante a batalla pola vitoria.[3]

Continuou en Le Mans co Porsche 935, case gaña as 24 horas de Le Mans con Dick Barbour e o actor Paul Newman como copilotos en 1979 nun Porsche 935, perderon a causa dunha longa parada en boxes de 23 minutos causada por unha porca da roda atascada. O equipo non chegaría tan lonxe, si Stommelen non fora constantemente 25 segundos máis rápido que os seus compañeiros por volta.

Tamén pilotou o prototipo Toj SC320 con certo éxito en contra do equipo oficial Alfa (Toj era un pequeno construtor alemán).[4]

Tamén competiu nunha carreira de NASCAR Grand National Series en 1971 en Talladega Superspeedway nun antigo Holman-Moody Ford que Mario Andretti utilizara para gañar as 500 Millas de Daytona de 1967, que foi reconstruído como un Mercurio Ciclón, con Jake Elder como xefe de equipo. Ese coche finalmente foi vendido ao piloto independente Darrell Waltrip para utilizalo un ano máis tarde no seu debut nas Winston Cup Series en 1972, comezando unha carreira que levou a Waltrip a entrar no International Motorsports Hall of Fame en abril de 2005.

Tamén participou no Campionato GT alemán Deutsche Rennsport Meisterschaft, gañando o campionato en 1977 para Gelo Racing Team nun Porsche 935. Un mestre no cruel circuíto de Nurburgring, el foi un gañador constante de carreiras celebradas alí.

Na década de 1980 aínda era un cobizado piloto de prototipos e correu con éxito nos Kremer CK5, Lancia LC1 e Porsche 956.

Morte[editar | editar a fonte]

Stommelen morreu nun accidente durante unha carreira da IMSA Camel GT en Riverside International Raceway. Estaba correndo para John Fitzpatrick nun Porsche 935 co copiloto Derek Bell. Stommelen acababa relevar a Derek Bell e marchaba en segundo lugar cando o alerón traseiro rompeuse debido a unha falla mecánica a 305 km/h. O coche converteuse en incontrolable, estrelouse contra un muro de formigón, deu un salto mortal e incendiouse. Stommelen morreu por lesións na cabeza.[5]

Resultados Completos na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pos. Puntos
1969 Roy Winkelmann Racing Ltd Lotus 59B F2 Ford 4 en liña RSA ESP MON HOL FRA RU ALE
8
ITA CAN USA MEX NC 0
1970 Auto Motor Und Sport Brabham BT33 Cosworth V8 RSA
Ret
ESP
Ret
MON
DNQ
BEL
5
NED
NSC
FRA
7
GBR
DNS
ALE
5
AUT
3
ITA
5
CAN
Ret
USA
12
MEX
Ret
11º 10
1971 Auto Motor Und Sport-Eifelland Team Surtees Surtees TS7 Cosworth V8 RSA
12
20º 3
Surtees TS9 ESP
Ret
MON
6
NED
DSC
FRA
11
GBR
5
ALE
10
AUT
7
ITA
NTS
CAN
Ret
USA
1972 Team Eifelland Caravans Eifelland Type 21 Cosworth V8 ARX RSA
13
ESP
Ret
MON
10
BEL
11
FRA
16
GBR
10
ALE
Ret
AUT
15
ITA CAN USA NC 0
1973 Ceramica Pagnossin Team MRD Brabham BT42 Cosworth V8 ARX BRA RSA ESP BEL MON SWE FRA GBR NED ALE
11
AUT
Ret
ITA
12
CAN
12
USA NC 0
1974 Embassy Racing Lola T370 Cosworth V8 ARX BRA RSA ESP BEL MON SWE NED FRA GBR ALE AUT
Ret
ITA
Ret
CAN
11
USA
12
NC 0
1975 Embassy Racing Lola T370 Cosworth V8 ARX
13
BRA
14
NC 0
Lola T371 RSA
7
Hill GH1 ESP
Ret
MON BEL SWE NED FRA GBR ALE AUT
16
ITA
Ret
USA
1976 Martini Racing Brabham BT45 Alfa Romeo 12 en liña BRA RSA USW ESP BEL MON SWE FRA GBR ALE
6
AUT ITA
Ret
CAN USA XPN 20th 1
Hesketh Racing Hesketh 308D Cosworth V8 NED
12
1978 Arrows Racing Team Arrows FA1 Cosworth V8 ARX BRA RSA
9
USW
9
MON
Ret
BEL
Ret
ESP
14
SWE
14
FRA
15
GBR
DNQ
ALE
DSC
NC 0
Arrows A1 AUT
NSCP
NED
NSCP
ITA
NSCP
USA
16
CAN
NSCP

Resultados na Fórmula 1 fora de campionato[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Anor Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8
1971 Team Surtees Surtees TS9 Ford V8 ARX
Ret
ROC QUE SPR INT RIN
7
OUL VIC
1975 Embassy Hill T370 Ford Cosworth DFV ROC
9
INT SUI
12

Notas[editar | editar a fonte]

  1. FIA Year Book of Automobile Sport 1979. Patrick Stephens Ltd. white p. 43. ISBN 0-85059-320-4. 
  2. [1] Motorsport-info.de 300km Nuerburgring 1976
  3. [2] Motorsport-info.de Le Mans 1978
  4. http://www.peter-auto-racing.com/index.php?option=com_content&view=article&id=12%3Afordgt40&catid=14&lang=dpx_uk
  5. [3] IMSA Blog: A very sad Sunday

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]