Athletic Club

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Athletic Club
Erandio 02.jpg
Nome Athletic Club
Alcume(s) Os Leóns
Fundación 1898
Estadio San Mamés,
Bilbao, España
Inauguración Agosto de 2013
Capacidade 53.332
Presidente España Josu Urrutia
Adestrador España Ernesto Valverde
Liga Primeira División
2013–14
Vestimenta Logo NIKE.svg Nike
Patrocinador Petronor
Páxina web Páxina web oficial
Na casa
Fóra

O Athletic Club (en éuscaro: Bilboko Athletic Kluba), coñecido habitualmente como Athletic de Bilbao, é un club de fútbol vasco con sede en Bilbao, Biscaia. Fundado no ano 1898 e un dos clubs decanos do Estado español e, xunto co Fútbol Club Barcelona e o Real Madrid, o único equipo que participou en tódalas edicións da liga de Primeira División. O club comezou xogando os seus primeiros partidos en Getxo, aínda que durante cen anos, entre 1913 e 2013 xogou os seus partidos como local no antigo estadio de San Mamés, lugar alcumado como "A Catedral". A partir da tempada 2013-14 o Athletic xoga os seus partidos como local no novo San Mamés, con capacidade para 53.332 espectadores.

Coa súa caraterística vestimente a faixas vermellas e brancas, unha das particularidades máis representativas do club é a súa tradición de xogar unicamente con xogadores nados ou formados futbolisticamente no histórico País Vasco, a cal mantén practicamente dende os seus inicios. Tamén é recoñecido historicamente, por ser un club de canteira e traballar na formación de novos futbolistas, sendo esta a principal fonte de abastecemento de xogadores para o primeiro equipo.[1]

O Athletic posúe nas súas vitrinas oito campionatos da liga española, sendo o cuarto club en con máis títulos desta competición, e viente e tres Copas do Rei. Actualmente, ocupa o cuarto lugar na clasificación histórica da Primeira División. Porén, tradicionalmente ocupou o terceiro lugar até que na tempada 2009/10 foi superado polo Valencia CF. Tamén ostenta a marca de maior goleada na historia da liga, ao vencer ao FC Barcelona por 12-1 na tempada 1929-30. A nivel continental, os maiores logros do club foron dous subcampionatos da UEFA Europa League. O primeiro data da tempada 1976-77, onde caeron na final ante a Juventus FC (baixo o nome de Copa da UEFA) e o segundo da edición de 2011-12, onde perderon ante o Atlético de Madrid. A maior goleada do Athletic en competición continental foi un 1-7 ao Standard de Liège na tempada 2004-05.

Historia[editar | editar a fonte]

Chega o fútbol a Biscaia (1890-1908)[editar | editar a fonte]

O Athletic Club co título da primeira edición da Copa do Rei en 1903 conseguida tras vencer ao Madrid por 2-3.

Na década de 1890 o fútbol chega a Biscaia grazas aos ingleses que traballaban nos portos biscaíños, os cales adoitaban xogar partidos de football nos seu tempo libre, aos que pouco a pouco fóronselles unindo os habitantes da zona. O interese dos biscaíños por este novo deporte foi medrando, até que en 1898 uns mozos do ximnasio Zamacois de Bilbao tiveron a idea de fundar un equipo como os existentes en Inglaterra. Este equipo foi bautizado co nome de Athletic Club, aínda que non se constituíu legalmente até o 5 de abril de 1901.[2]

En 1900 xurde outro equipo, o Bilbao Football Club. Ámbolos dous clubs disputaban a miúdo partidos amigables, os cales cada vez ían tendo máis relevancia entre os afeccionados biscaíños, chegando crearse un gran rivalidade entre os dous conxuntos. Na primavera de 1902, celebrouse un torneo estatal de fútbol para celebrar a maioría de idade do rei Afonso XIII. O trofeo, considerado o precursor da Copa do Rei, foi bautizado como Copa da Coroación. Para disputalo, o Athletic Club e o Bilbao F.C. crearon un equipo combinado co nome de Bizcaya, o cal se alzou co título ao gañar por 2-1 ao Barcelona no hipódromo de Madrid.[2]

En 1903, o Bilbao Football Club acordou en Xunta Xeral disolver a sociedade, ingresando a tódolos seus socios no Athletic Club. Tras superar unha dura crise institucional, que case lle custa a súa disolución, o Athletic debutou ese mesmo ano na recentemente creada Copa do Rei proclamándose campión tras vencer ao Real Madrid na final, título que repetiu ao ano seguinte.[3]

A construción de San Mamés (1908-1922)[editar | editar a fonte]

O Athletic campión de Liga en 1921.

Dez anos despois da fundación do club ao Athletic comezóuselle a quedar pequeno o campo de Lamiako. A afección polo fútbol en Biscaia estaba a medrar exponencialmente nos últimos anos, e un cambio de campo era cada vez máis preciso. A alternativa, o novo campo de Jolaseta, situado no barrio de Neguri (Getxo), tampouco cubría as necesidades dun club en pleno crecemento que demandaba un campo propio e en condicións.[3] Un crecemento xustificado xa que en 1910, lucindo xa camisola branquivermella, o Athletic volveu proclamarse campión de Copa sete anos despois, repetindo o mesmo éxito ao ano seguinte. Neses anos, comezou a destacar a figura dun xogador novo que daría moito que falar nos próximos anos: Rafael Moreno Aranzadi, coñecido polo seu alcume "Pichichi", un extremo rápido, de disparo potente e con caneo.[3]

Como colofón ao equipo un equipo xa campión, ese mesmo ano contratouse ao primeiro adestrador da historia do club, o inglés Shepherd, o cal abandonou o club sendo substituído ao ano seguinte por outro inglés, William Barnes, o cal debutou cun empate a 0 nun partido ante o Fortuna de Vigo.[4] En 1913 comezou por fin a ansiada construción do novo estadio coa colocación da primeira pedra o 20 de xaneiro, concluíndo as obras o 21 de agosto do mesmo ano. O estadio fora levantado nos terreos situados xunto ao asilo de San Mamés (en galego: San Mamede), de quen tomou o seu nome. A inauguración festexouse cun partido amigable entre o Athletic e o Racing Club de Irún, que terminou co resultado de empate a un gol. Pichichi foi precisamente o encargado de anotar o primeiro gol da historia da Catedral, alcume co que era coñecido o estadio.[5]

Chegou entón unha época chea de éxitos para o Athletic, conquistou tres veces consecutivas a Copa do Rei, 1914, 1915 e 1916, sendo considerado pola prensa o mellor equipo do Estado.[5] Con Barness no banco, o equipo do Athletic formábano os seguintes xogadores: Ibarreche baixo os paus; Solaun e Furtado na defensa; a Eguía, Belauste e o seu irmán Ramón no mediocampo; e a dianteira formada por Iceta, Germán, Apón, Zuazo e Pichichi.[6] Este último, rexeitara varias ofertas de clubs ingleses que lle ofrecían un contrato profesional con moi boas condicións, mais preferiu ficar en Bilbao.[5] Concluída a tempada 1915-16, o Athletic pasou por un tempo de crise institucional, e non foi até 1921 cando volveu gañar un novo campionato de Copa. Este foi o último título para Pichichi, que ao termo da tempada 1920-21 retirouse do fútbol. Algunhas fontes sinalan que tras retirarse, dedicouse á arbitraxe.[5] Pouco despois, o 1 de marzo de 1922, faleceu a causa do tifo cando a penas contaba con 29 anos de idade.[5] Hoxe o trofeo de máximo goleador da Liga leva o seu nome.

A primeira dianteira histórica (1922-1936)[editar | editar a fonte]

Equipo do Athletic campión de liga na tempada 1930-31. Forman de pé: Muguerza, Chirri II, Urquizu, Lafuente, Blasco, Ispizúa, Uribe, Unamuno e Casteláns. Agachados: Bata, R. Echevarría e Gorostiza.

A década de 1920 finalizou coa creación do campionato de liga na tempada 1928-29. Este feito coincidiu cun dos momentos máis doces da historia do Athletic, xa que durante a década de 1930 gañou até oito títulos en seis anos.[7] Durante os últimos anos da década de 1920, o Athletic foi recrutando aos mellores talentos do fútbol biscaíño. Chegou Blasco en 1926 procedente do Acero de Olabeaga, posteriormente en 1927 Unamuno, procedente do Alavés, e do Barakaldo chegaron Lafuente en 1925 e Bata en 1929. Pola súa banda, do Arenas de Getxo recalaron Gorostiza en 1929 e Cilaurren en 1931. Do equipo de reservas do Athletic subiron xogadores como Chirri II e Garizurieta en 1927, Ispizua en 1928 ou Iraragorri en 1929.[7]

Baixo a dirección do técnico inglés Frederick Pentland, o equipo alzouse con dous campionatos de liga (nas tempadas 1929-30 e 1930-31) e catro campionatos de Copa consecutivos (nos anos 1930, 1931, 1932 e 1933). Xa sen Pentland, que non chegou a un acordo para renovar o seu contrato, o Athletic fíxose con dous campionatos de liga máis, os de 1933-34 e 1935-36.[7] Deste equipo destaca a popularmente coñecida como "A primeira dianteira histórica" do Athletic, formada por Lafuente, Iraragorri, Bata (gañador do Trofeo Pichichi en 1930-31), Chirri II e Gorostiza (gañador do Trofeo Pichichi en 1929/30 e 1931/32). Con Blasco como gardameta, gañador do Trofeo Zamora en tres ocasións (1929-30, 1933-34 e 1935-36). Aínda que estes premios non se instauraron até anos despois, fóronlles concedidos posteriormente como acto de recoñecemento.[7]

É destacable desta época a goleada conseguida ante o Barcelona (12-1) na tempada 1930-31, o que dende aquela supón a maior goleada da historia da Liga. Por parte do Athletic marcou Bata 7 goles (min. 2', 8', 24', 37', 57', 60' e 68'), Gorostiza (min. 27'), Lafuente (min. 36'), Garizurieta (min. 55') e Iraragorri (min. 83'), incluíndo un gol en propia meta do barcelonista Zábalo. O gol do Barcelona foi obra do navarro Goiburu (min. 10').[8] Aquela tempada historica o Athletic conseguira concluir a liga sen perden nin un só partido.[7] Porén, as andanzas deste equipo cortáronse de golpe en 1936, ano no que estalou a Guerra Civil, feito que obrigou a suspender a liga durante catro tempadas.[7]

A segunda dianteira histórica (1940-1955)[editar | editar a fonte]

Raimundo Pérez Lezama, porteiro titular do Athletic entre os anos 1941 e 1957. Conquistou o Trofeo Zamora na tempada 1946/47.

En decembro de 1940 a Federación Española de Fútbol emitiu unha circular na que ordenaba aos clubs a eliminación de todo estranxeirismo antes do 1 de febreiro de 1941. Dende entón e até xullo de 1970, ano en que se derogou o Decreto, o nome oficial foi Atlético de Bilbao.[9]

Trala fin da Guerra Civil, o campionato de Liga foi reaundado na tempada 1939-40. O Athletic, viuse obrigado a refacer o equipo case na súa totalidade, xa que só puido dispor de cinco dos xogadores que formaban parte do club antes da contenda: Oceja, Zabala, Urra, Garate e Unamuno. O resto, tiveran que emigrar ou ficharan por outros equipos; así, Blasco e Cilaurren ficharon polo River Plate arxentino, mentres que Zubieta e Iraragorri fóronse ao San Lorenzo de Almagro.[10] Para recompor o equipo, como xa se fixera en anteriores ocasións, buscáronse aos mellores talentos nos equipos vascos de categorías inferiores. O Athletic logrou formar un grupo sólido, co que forxou a que sería a "Segunda dianteira histórica", formada por Iriondo, Venancio, Zarra, Panizo e Gaínza. Outros xogadores que formaban parte da aliñación titular eran Celaya, Bertol, Arqueta, Mieza, Nando e o prometedor porteiro Echevarría, gañador dun Trofeo Zamora na tempada 1940-41, con todo tívose que retirar prematuramente debido a unha grave lesión en 1942. O seu posto na portaría ocupouno Lezama, un gardameta novo que iniciara a súa carreira deportiva en Inglaterra nas filas do Southampton, regresando máis tarde a Biscaia para xogar un ano no Arenas Getxo antes de recalar no Athletic.[11]

O equipo conseguiu facerse de novo co campionato de Liga na tempada 1942-43, ademais de gañar a Copa durante tres anos consecutivos: en 1943, 1944 e 1945. O último campionato gañado por esta xeración, foi a Copa de 1950, na que Telmo Zarra logrou a marca de ser o xogador que máis goles marcou nunha final copeira tras anotar catro tantos (tres deles na prórroga). Tamén foi subcampión de liga nas tempadas 1940-41, 1946-47 e 1951-52, e de Copa nos anos 1942, 1949 e 1953. Destacan tamén o seis trofeos Pichichi conseguidos por Zarra.[12]

Os once aldeanos (1955-1960)[editar | editar a fonte]

En 1954 chegaría ao Athletic o adestrador Ferdinand Daučík procedente do Bercelona coa misión de renovar o equipo da xa veterana "Segunda dianteira histórica", a cal disolvera dando paso a unha nova xeración de xogadores. O novo equipo estaba formado por novas promesas provenientes do filial e doutros equipos vascos. Na portaría, Carmelo sucedeu ao laureado Lezama, mentres que o resto do equipo conformábano Garay, Orúe, Canito, Mauri, Maguregui, Artetxe, Markaida, Arieta, Uribe e Gaínza, único sobrevivente da antiga dianteira e capitán. Con este equipo, o Athletic volveu proclamarse campión de Liga na tempada 1955-56 e de Copa en 1954-55, 1955-56 e 1957-58. Na tempada 1956-57 o Athletic debuta na recentemente creada Copa de Europa; nesta competición eliminou ao Porto na previa, ao Honvéd de Puskás nos oitavos de final, caendo finalmente ante o Manchester United nos cuartos de final, a pesar de vencer no partido de ida celebrado en San Mamés.[13]

Ao ano seguinte o Athletic volve chegar a unha final de Copa. Nesta ocasión debía medirse ante o Real Madrid de Di Stéfano, que chegaba como actual campión de Liga e Copa de Europa. Aínda que o Athletic pediu que a final se xogase en terreo neutral, finalmente xogouse no Estadio de Chamartín, campo do club madrileño. A pesar desta desvantaxe, o Athletic logrou o título ao gañar por 2-0, con goles de Arieta e Mauri.[13] Este equipo pasaría a ser coñecido na historia do Athletic como o dos "once aldeáns", xa que o por entón presidente Enrique Guzmán, durante a celebración do título, lanzou a famosa frase de "¡Con once aldeanos, les hemos pasado por la piedra!" (do castelán: Con once aldeáns, pasámolos pola pedra!).[13] Na tempada 1958/59, o Athletic logrou endosar catro avultadas goleadas en tan só vinte e un días, os equipos goleados foron o Sporting de Xixón (9-0), o Celta de Vigo (9-0), Osasuna (1-8) e o Betis (7-0).[14]

Primeira final europea (1960–1980)[editar | editar a fonte]

José Ángel Iribar, porteiro do Athletic de 1962 a 1980.

En 1960 o Athletic vendería ao veterano defensa Garay ao Barcelona, o que supoñçia a primeira venda millonaria da historia do club. Co diñeiro desta venda construíuse en San Mamés a tribuna Norte, bautizada como "Tribuna Garay" na honra do xogador.[15]

Dous anos despois, o 23 de setembro de 1962, fixo o seu debut un novo gardameta que daría moito que falar nos seguintes anos: José Anglo Iribar. O gardameta guipuscoano converteuse pronto nun dos xogadores máis queridos entre a afección branquivermella, sendo habitual escitar cánticos como o seguinte: "¡Iribar, Iribar, Iribar es cojonudo, como Iribar no hay ninguno!" (do castelán: Iribar, Iribar, Iribar é colludo, como Iribar non hai ningún!).[15] Cambiando a portería pola dianteira, na tempada 1966-67, un novo xogador do Athletic, Fidel Uriarte, conseguiu facerse co Trofeo Pichichi con tan só 23 anos.[15] Nas tempadas 1965-66 e 1966-67 o Athletic logrou alcanzar a final da Copa, mais saíndo en ambas ocasións derrotado. Non foi 1969 cando volve proclamarse campión desta competición grazas a achega de xogadores como Iribar, Sáez, Uriarte, Clemente ou Txetxu Rojo.[16] Porén, a carreira futbolística dun deles veríase truncada. Unha forte entrada perpetrada por Marañón, xogador do Sabadell, obriga a Clemente a apartarse da práctica do fútbol.[17]

Tras unha década de poucos logros, a década de 1970 supuxo ao Athletic volver á senda dos éxitos. Tras quedar subcampión de liga na tempada 1969-70, alzouse co título de Copa de 1973 e, na tempada 1976-77, logrou chegar á final da Copa da UEFA tras eliminar a equipos como o Milan, o Barcelona ou o Borussia Mönchengladbach.[18] A final xogouna contra a Juventus nun enfrontamento a dobre partido. No partido ida gañou a Juventus no Stadio Comunale por 1-0 e na volta foi o Athletic quen venceu en San Mamés, neste caso por 2-1.[18] Con todo, o valor dobre dos goles a domicilio deu a vitoria ao equipo piemontés. O Athletic aliñou aos seguintes xogadores: Iribar, Lasa, Guisasola, Alexanco, Escalza, Villar, Churruca, Irureta, Amorrortu, Dani e Txetxu Rojo.[19] Nesa tempada o Athletic tamén aspirou a gañar a Liga e chegou á final da Copa do Rei, mais ao final escapóuselle o título ao ser derrotado na final na quenda de penaltis polo Betis (7-8) tras rematar o partido con empate a dous goles.[20]

A era Clemente (1980-1986)[editar | editar a fonte]

Os anos 1980 comezaron coa retirada definitiva do símbolo do club durante a pasada década, José Angel Iribar, quen se retirou logo de levar a camisola do Athletic durante 620 partidos. Produciuse ademais a renovación dun cadro de xogadores bastante veterano, isto supuxo a chegada dunha serie de novas promesas que farían historia no club. Na tempada 1981-82 faise cargo do banco de adestrador Javier Clemente. Nesa mesma tempada, Andoni Zubizarreta logrou a titularidade como meta do Athletic en detrimento de Andoni Cedrún, fillo do ex-gardameta Carmelo Cedrún. No verán de 1982 xogaríase en San Mamés os partidos correspondetes ao Grupo D da fase de liguiña do Mundial de Fútbol xunto ao José Zorrilla de Valladolid, o cal propiciaría que o estadio sufrise unha remodelación. A tempada seguinte o Athletic volve conquistar un título de Liga 27 anos despois, sendo o último título o conseguido no ano 1956. O título celebrouse cun paseo en gabarra pola ría de Bilbao. Ao ano seguinte o Athletic volveu proclamarse campión de Liga por oitava vez na súa historia e ademais logrou facerse co título de Copa tras vencer ao Barcelona de Maradona. Naquela final o Athletic aliñou ao seguinte once: Zubizarreta, Goikoetxea, De Andrés, De la Fuente, Urquiaga, Liceranzu, Dani, Patxi Salinas, Endika, Urtubi e Argote. É preciso mencionar tamén mencionar a achega de Manu Sarabia, un dos maiores goleadores da historia branquivermella. Este dobrete de Liga e Copa deu tamén ao Athletic de forma automática a Supercopa.[21]

O ocaso desta xeración de campións comezouse a fraguar durante a tempada 1984-85, coa súa rápida eliminación da Copa de Europa a mans do Girondins de Bordeos, a final de Copa perdida ante o Atlético de Madrid ou o desilusionante terceiro posto en Liga. Durante a tempada 1985-86 xurdiu un conflito no vestiario que tivo como protagonistas ao adestrador Javier Clemente e á estrela do equipo, Manu Sarabia. As súas continuas disputas provocaron unha división interna, non só no vestiario, senón tamén entre os afeccionados que defendían as posturas dun ou outro bando. Ao concluír a tempada, o presidente Pedro Aurtenetxe decide rematar coa polémica e cesa a Clemente, a pesar de lograr a clasificación para a Copa da UEFA, pasando ocupar o seu posto Iñaki Sáez. Ademais, os problemas económicos obrigaron ao club a desprenderse de dous dos seus xogadores máis importantes: Andoni Zubizarreta que recalaría no Barcelona e o dianteiro Julio Salinas que marcharía ao Atlético de Madrid. Tamén sairía do equipo o laureado Dani, que puña fin á súa carreira deportiva tras disputar 402 partidos e marcar 199 goles, converténdose no segundo maior goleador da historia do club. A tempada seguinte tamén abandonaron o club outros tres xogadores que participaron activamente nas consecucións dos títulos: Goikoetxea, Urquiaga e De la Fuente, seguíndolles un ano máis tarde Liceranzu e Miguel De Andrés.[21]

O declive (1986–1996)[editar | editar a fonte]

Uniforme[editar | editar a fonte]

  • Uniforme titular: Camiseta a raias vermellas e brancas, pantalón negro con detalles vermellos e medias negras cunha franxa branquivermella.
  • Uniforme visitante: Camiseta branca e azul, pantalón branco con detalles azuis nos laterais e medias brancas con finas raias azuis.
  • Terceira equipamento: Camiseta negra, pantalón negro con detalles vermellos e medias vermellas.
Evolución histórica[2]
Evolucion camisetas ath.PNG

Instalacións[editar | editar a fonte]

San Mamés[editar | editar a fonte]

O antigo estadio durante un partido da Europa League.
Artigo principal: Estadio de San Mamés (2013).

O Athletic disputará desde 2013 os seus partidos en San Mamés, con capacidade para 53.332 espectadores e un terreo de xogo de 105 x 68 metros. O 26 de xuño de 2010 deu comezo a construción deste estadio nas inmediacións do antigo, no mesmo lugar que ocupaba a antiga feira de mostras de Bilbao. Cumpre cos requisitos necesarios para obter o rango de Categoría 4, que é o máximo outorgado pola UEFA.

O novo estadio substituíu a un dos estadios máis antigos de España, o antigo estadio de San Mamés, tamén coñecido como "A Catedral", inaugurado o 21 de agosto de 1913. Foi o único estadio de España que acolleu todas as edicións da Liga de Fútbol Profesional ata a súa demolición ao finalizar a tempada 2012/13.

Lezama[editar | editar a fonte]

As instalacións de Lezama son o complexo deportivo onde adestran todas as categorías do Athletic, e foron inauguradas no ano 1971. As instalacións inclúen, entre outras cousas, catro campos de herba natural (un deles cunha tribuna para 1.500 espectadores) e con dous campos de herba artificial (actualmente esta proxectada a construción de 2 campos máis). Todos os campos contan con medidas regulamentarias. Ademais hai un pavillón con chan de herba artificial, un ximnasio, un frontón, un centro médico e unha residencia para xogadores.[22]

Datos do club[editar | editar a fonte]

Traxectoria do Athletic en Primeira

Últimas tempadas[editar | editar a fonte]

Tempada Categoría Posición Copa do Rei Liga de Campións UEFA/Europa League
1989/90 12º 1/8
1990/91 12º 1/16
1991/92 14º 1/4
1992/93 1/32
1993/94 1/32 1/16
1994/95 1/4 1/8
1995/96 15º 1/8
1996/97 1/8
1997/98 1/4 1/16
1998/99 1/8 1/8
1999/00 11º 1/16
2000/01 13º 1/8
2001/02 Semifinal
2002/03 1/16
Tempada Categoría Posición Copa do Rei Liga de Campións UEFA/Europa League
2003/04 1/32
2004/05 Semifinal 1/16
2005/06 12º 1/8
2006/07 17º 1/16
2007/08 11º 1/4
2008/09 13º Subcampión
2009/10 1/32 1/32
2010/11 1/16
2011/12 10º Subcampión Subcampión
2012/13 12º 1/16 Fase de grupos
2013/14 1/4 Fase de grupos
2014/15 - - -


Cadro actual[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

  • Datos do 1 de setembro de 2014.
Posto País Xogador
1 POR Flag of the Basque Country.svg Gorka Iraizoz
2 DIA Flag of the Basque Country.svg Toquero
3 DEF Flag of the Basque Country.svg Aurtenetxe
4 DEF Francia Laporte
5 MED Flag of the Basque Country.svg Erik Morán
6 DEF Flag of the Basque Country.svg San José
7 MED Flag of the Basque Country.svg Beñat Etxebarria
8 MED Flag of the Basque Country.svg Ander Iturraspe
9 DIA Flag of the Basque Country.svg Kike Sola
10 DIA Flag of the Basque Country.svg Óscar de Marcos
11 DIA Flag of the Basque Country.svg Ibai Gómez
12 DEF Flag of the Basque Country.svg Unai Albizua
13 POR Flag of the Basque Country.svg Iago Herrerín
Posto País Xogador
14 MED Flag of the Basque Country.svg Susaeta
15 DEF Flag of the Basque Country.svg Iraola Capitán
16 DEF Flag of the Basque Country.svg Xabier Etxeita
17 MED Flag of the Basque Country.svg Mikel Rico
18 MED Flag of the Basque Country.svg Carlos Gurpegui Capitán
19 DIA Flag of the Basque Country.svg Iker Muniain
20 DIA Flag of the Basque Country.svg Aritz Aduriz
21 DIA Flag of the Basque Country.svg Borja Viguera
22 DIA Flag of the Basque Country.svg Guillermo Fernández
23 MED Flag of the Basque Country.svg Ager Aketxe
24 DEF Flag of the Basque Country.svg Mikel Balenziaga
29 MED Flag of the Basque Country.svg Unai López
  • Os xogadores con dorsais superiores ao 25 son, para todos os efectos, xogadores do Bilbao Athletic e como talles, poderán compaxinar partidos co primeiro e segundo equipo. Como esixen as normas da LFP, os xogadores do primeiro persoal deberán levar os dorsais do 1 ao 25. Do 26 en diante serán xogadores do equipo filial.

Organigrama deportivo[editar | editar a fonte]

  • Presidente: Josu Urrutia Tellería
  • Vicepresidente: José Ángel Corres
  • Secretario: Javier Aldazabal
  • Vicesecretario: Jon Muñoz Iñurrategi
  • Tesoureira: Izaskun Larrieta
  • Contador: Alberto Uribe-Echevarria
  • Vogal: Xabier Pérez
  • Vogal: Silvia Muriel
  • Vogal: Laura Martínez
  • Vogal: Borja López
  • Vogal: Yolanda Lázaro
  • Vogal: Ángel Mari Gorostidi
  • Vogal: Jokin Garatea
  • Vogal: Juan Arana
  • Vogal: Ramón Alkorta
  • Adestrador: Ernesto Valverde
  • Segundo adestrador: Claudio Vivas
  • Adestrador de porteiros: Aitor Iru
  • Preparador físico: Luis Bonini
  • Preparador físico: Xabier Clemente
  • Delegado: Iñaki Morán

Palmarés[editar | editar a fonte]

Torneos rexionais[editar | editar a fonte]

  • Campionato Rexional de Biscaia (17): 1913-14, 1914-15, 1915-16, 1919-20, 1920-21, 1922-23, 1923-24, 1924-25, 1925-26, 1927-28, 1928-29, 1930-31, 1931-32, 1932-33, 1933-34, 1938-39, 1939-40.
  • Copa Vasca (1): 1934-35.

Torneos nacionais[editar | editar a fonte]

Torneos internacionais[editar | editar a fonte]

Equipos filiais[editar | editar a fonte]

O Bilbao Athletic e o Club Deportivo Baskonia son os dous equipos filiais do club, o primeiro foi fundado en 1964 e xoga no Grupo II da Segunda División B de España. Doutra banda, o Baskonia fundouse como club independente en 1913 e, desde 1997, exerce como o segundo filial do club. Actualmente milita no o Grupo IV da Terceira División Española.

Outras seccións[editar | editar a fonte]

O equipo feminino durante a celebración dun título ligueiro.

Fútbol feminino[editar | editar a fonte]

O Athletic Club Emakumeen Futbol Taldea é a sección feminina do club. Xorde coa unión co Leioa EFT en 2002. Actualmente xoga na Superliga Española. Gañou catro ligas, converténdose nun dos equipos da categoría con máis galardóns.[23]

Fútbol indoor[editar | editar a fonte]

O Athletic conta cun equipo de fútbol indoor, que xoga no Campionato Nacional de Liga de Fútbol Indoor composta na súa maioría por xogadores que pertenceron no seu día ao primeiro equipo tales como Oscar Vales, Julen Guerrero, Joseba Etxeberria ou Imanol Etxeberria.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Con canteira e afección..." (en castelán). El Correo. http://www.canalathletic.com/noticias/2009-05-12/cantera-aficion-20090512.html. Consultado o 4 de xuño de 2009.
  2. 2,0 2,1 2,2 Saiz Valdivieso, Alfonso Carlos (1998). "2" (en castelán). Athletic Club (1898-1998): Crónica de una leyenda. León: Everest. ISBN 978-8424195366.
  3. 3,0 3,1 3,2 Athletic Club. "Historia. 1898-1913" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=1&d=0&idi=1. Consultado o 7 de xuño de 2013.
  4. Athletic Club. "Historia. Adestradores" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=9&d=0&idi=1. Consultado o 7 de xuño de 2013.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Saiz Valdivieso, Alfonso Carlos (1998). "3" (en castelán). Athletic Club (1898-1998): Crónica de una leyenda. León: Everest. ISBN 978-8424195366.
  6. Athletic Club. "Historia. 1913-1928" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=2&d=0&idi=1. Consultado o 7 de xuño de 2013.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 Athletic Club. "Historia. 1928-1937" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=3&d=0&idi=1. Consultado o 7 de xuño de 2013.
  8. Athletic Club. "Athletic Club 12 - FC Barcelona 1" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=13&d=100&id=46&idi=1. Consultado o 7 de xuño de 2013.
  9. "Una liga de platino" (en castelán). As (Madrid): p. 32-76. 19 de outubro de 2010.
  10. Saiz Valdivieso, Alfonso Carlos (1998). "8" (en castelán). Athletic Club (1898-1998): Crónica de una leyenda. León: Everest. p. 113. ISBN 978-8424195366.
  11. Athletic Club. "Lezama" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=1&b=1&c=1&d=0&jokalaria=280&idi=1. Consultado o 7 de xuño de 2013.
  12. Athletic Club. "Historia. 1937-1954" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=2&d=0&idi=1. Consultado o 7 de xuño de 2013.
  13. 13,0 13,1 13,2 Saiz Valdivieso, Alfonso Carlos (1998). "10 e 11" (en castelán). Athletic Club (1898-1998): Crónica de una leyenda. León: Everest. ISBN 978-8424195366.
  14. Athletic Club. "Athletic Club - Partidos 1958-59" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=1&b=13&c=0&d=0&denb=1958-59&idi=1. Consultado o 8 de xuño de 2013.
  15. 15,0 15,1 15,2 Saiz Valdivieso, Alfonso Carlos (1998). "11" (en castelán). Athletic Club (1898-1998): Crónica de una leyenda. León: Everest. ISBN 978-8424195366.
  16. "Athletic Club 1968-69" (en castelán). BDFútbol. http://www.bdfutbol.com/es/t/t1968-696.html. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  17. Athletic Club. "Historia. 1954-1973" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=2&d=0&idi=1. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  18. 18,0 18,1 Athletic Club. "Copa de la UEFA - 1976-77" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?denb=1976-77&a=2&b=3&c=13&d=9&taldea=1&idi=1. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  19. Athletic Club. "Ficha del partido. Domingo, 9 de junio de 1977" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=13&d=100&id=2262&idi=1. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  20. Athletic Club. "Historia. 1973-1998" (en castelán). http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=2&b=3&c=6&d=0&idi=1. Consultado o 9 de xuño de 2013.
  21. 21,0 21,1 Saiz Valdivieso, Alfonso Carlos (1998). "12 e 14" (en castelán). Athletic Club (1898-1998): Crónica de una leyenda. León: Everest. ISBN 978-8424195366.
  22. "Instalacións Athletic Club en Lezama". Athletic Club. http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=4&b=1&c=2&d=0&idi=1. Consultado o 31 de agosto de 2009.
  23. "Historia do Athletic Club Feminino". Athletic Club. http://www.athletic-club.net/web/main.asp?a=5&b=1&c=8&d=0&idi=1. Consultado o 9 de marzo de 2009.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Athletic Club