Estreito de Davis

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Estreito de Davis
Davis Strait
Détroit de Davis
Davisstrædet
0201bay.jpg
Localización administrativa
EstadoDinamarca Dinamarca
Flag of Canada.svg Canadá
DivisiónGroenlandia Groenlandia (DIN)
Flag of Nunavut.svg Nunavut (CAN)
Flag of Newfoundland and Labrador.svg Terra Nova e Labrador (CAN)
Localización xeográfica
Océano / MarOcéano Atlántico
ContinenteAmérica do Norte
ArquipélagoArquipélago ártico canadense
Illa/sGroenlandia (DIN)
Illa de Baffin (CAN)
CoordenadasCoordenadas: 65°N 58°O / 65, -58 (Davis Strait)
Xeografía
Mares contiguosmar do Labrador
SubdivisiónsCumberland Sound e baía de Frobisher
Accidentes
Golfos e baíasbaía de Baffin e baía de Hudson
EstreitosEstreito de Hudson
Características
Lonxitude máxima1.113 km
Anchura máxima338 - 644 km
Outros datos
Vía marítimaPaso do Noroeste
primeiro naveganteMartin Frobisher (1576)
Primeiro exploradorJohn Davis (1587)
Mapa
Davis Strait.PNG
Localización do estreito de Davis (o estreito é moito maior que o estreito propiamente en si. Ver no texto a definición da IHO)
Labrador sea map.png

Mapa da rexión do mar de Labrador

O estreito de Davis (en inglés, Davis Strait; en francés, Détroit de Davis; e en danés, Davisstrædet), é un estreito mariño que se atopa entre a costa occidental de Groenlandia e a costa oriental da illa de Baffin, a maior das illas do arquipélago ártico canadense. O estreito foi nomeado na memoria do explorador inglés John Davis (1550-1605), quen explorou a zona, mentres buscaba unha pasaxe polo noroeste que unira os océanos Atlántico e Pacífico.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Segundo a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization», IHO), na súa publicación Limits of oceans and seas (3ª edición de 1953), o estreito de David (que ten o número de identificación 15) ten os seguintes límites:[1]

  • ao norte, o paralelo 70º entre Groenlandia e a illa de Baffin, que é o límite sur da baía de Baffin;
  • ao leste, a costa occidental de Groenlandia;
  • ao sur, o paralelo 60ºN, entre Groenlandia e a península de Labrador;
  • ao oeste, o límite leste da Pasaxe do Nororeste, ao sur do paralelo 70º, e o estreito de Hudson.

Ten unha anchura de entre 338 a 664 km e na costa de illa Baffin ten dous importantes entrantes, o Cumberland Sound e a baía de Frobisher. É un dos tramos da ruta marítima do paso do Noroeste.

Correntes[editar | editar a fonte]

A corrente mariña fría do Labrador atravesa o estreito cara ao sur, ao longo de Illa de Baffin, arrastrando xeo flotante durante a maior parte do ano. Unha corrente cálida, derivada da corrente do golfo, flúe cara ao norte ao longo da costa de Groenlandia na rexión das principais rutas marítimas do estreito. O estreito é famoso polas súas feroces mareas, que poden ir desde 30 a 60 pés, o que desalentou a moitos antigos exploradores.

Xeoloxicamente, o estreito caracterizouse tamén por ter unha profundidade, entre 1000 e 2000 m, moito menor que o mar do Labrador (ao sur), e que a baía de Baffin (ao norte).

Historia[editar | editar a fonte]

O primeiro europeo do que se teñen noticias de que cruzou as augas do estreito foi o navegante inglés Martin Frobisher, que, durante a súa expedición de 1576 en procura do paso do Noroeste, arribou cun único barco, o Gabriel, o 28 de xullo, case con seguridade ás costas da illa Resolución, na boca da baía Frobisher. Frobisher volveu na súa segunda expedición ao ano seguinte, o 17 de xullo de 1577, á fronte dunha pequena frota de tres barcos, o Ayde, o Gabriel e o Michael na que levaba mineiros e refineiros a bordo. Nesa ocasión arribou ao que el chamou Terra Hall -en honra dun dos seus capitáns, Christopher Hall, ao mando do Gabriel- no bordo setentrional da boca da baía de Frobisher. Uns días máis tarde tomou posesión solemnemente desas terras e da parte sur da baía en nome da raíña de Inglaterra.

O primeiro europeo que realmente navegou e recoñeceu o estreito foi John Davis en 1583. Davis partiu de Darmouth o 7 de xuño dese ano, á fronte do Sunneshine de Londres (50 ton.) e o Mooneshine de Dartmouth (35 ton.). Tras atoparse coa fronteira de xeo na costa oriental de Groenlandia, seguiu cara ao sur ata dobrar o cabo Farewell; desde alí volveu unha vez máis ao norte, costeando o litoral occidental de Groenlandia, ata que, ao atopar mar libre de xeo, se dirixiu ao oeste pensando dar coa vía cara á China. Cruzou as augas que hoxe levan o seu nome (estreito de Davis) e nos 66° N, con todo, atopouse coas costas da illa de Baffin, e, a pesar de que seguiu cara ao norte internándose en augas do Cumberland Sound coa esperanza de que fose o anhelado paso, tivo que regresar a finais de agosto. Arribou a Inglaterra o 30 de setembro.

Davis volveu á zona nas súas outras dúas expedicións ao ártico. En 1586 partiu á fronte de catro barcos, pero só o Mooneshine logrou chegar polas difíciles condicións atmosféricas da viaxe. Repetiu o percorrido da anterior viaxe, logrando chegar ata os 67ºN, algo máis ao norte do cabo Dyer, pasado o Cumberland Sound. Volveu tres anos máis tarde, en 1589, esta vez a bordo dunha pequena pinaza de 20 toneladas, a Ellen, do porto de Londres. Navegou con condicións excepcionais costeando ao longo da ribeira occidental de Groenlandia en augas libres ata os 72°92' N (algo máis ao norte de Upernavik) antes de que o xeo lle impedise o paso. Seguiu cara ao oeste ata que novamente foi bloqueado polo xeo. Virou ao sur costeando illa de Baffin e explorou de novo o golfo do Cumberland Sound. Logo seguiu cara ao sur retornando a casa o 15 de setembro, tras navegar con éxito na súa pequena embarcación a través de máis de 20° de augas árticas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. International Hydrographic Organization, ed. (1953). "Limits of Oceans and Seas, 3rd edition" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08-10-2011. Consultado o 6-2-2010. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Boertmann, David. Mapping of Oil Spill Sensitive Areas in the Davis Strait, West Greenland A Review of Biological Data in Relation to Oil Spill Sensitivity Mapping, with an Identification of Data Gaps. Copenhagen, Denmark: Greenland Environmental Research Institute, 1992.
  • Crawford, R. E. Life History of the Davis Strait Greenland Halibut, with Reference to the Cumberland Sound Fishery. Winnipeg: Dept. of Fisheries and Oceans, 1992.
  • Dr̐ưue , C., and G. Heinemann . 2001. "Airborne Investigation Of Arctic Boundary-Layer Fronts Over The Marginal Ice Zone Of The Davis Strait". Boundary-Layer Meteorology. 101, no. 2: 261-292.
  • Heide-Jorgensen, M P, H Stern, and K L Laidre. 2007. "Dynamics of the Sea Ice Edge in Davis Strait". Journal of Marine Systems : Journal of the European Association of Marine Sciences and Techniques. 67, no. 1: 170.
  • Jones, A G E, and Arthur Credland. 1998. "The Greenland and Davis Strait Trade, 1740-1880". The Polar Record. 34, no. 189: 162.
  • J̐ưrgensen, O, C Hvingel, P M̐ưller, and M Treble. 2005. "Identification and Mapping of Bottom Fish Assemblages in Davis Strait and Southern Baffin Bay". Canadian Journal of Fisheries and Aquatic Sciences. 62: 1833-1852.
  • Mallory ML, GJ Roberston, and A Moenting. 2006. "Marine Plastic Debris in Northern Fulmars from Davis Strait, Nunavut, Canadá". Marine Pollution Bulletin. 52, no. 7: 813-5.
  • Ross, W. Gillies. Arctic Whalers, Icy Seas Narratives of the Davis Strait Whale Fishery. Toronto, Canadá: Irwin Pub, 1985. ISBN 0-7725-1524-7

Outros artigos[editar | editar a fonte]