Mar de Alborán

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mar de Alborán
Mar de Alborán - BM WMS 2004.jpg
Localización administrativa
Estado España España
Reino Unido Reino Unido
Marrocos Marrocos
Flag of Algeria.svg Alxeria
División España España
Localización xeográfica
Océano / Mar Mar Mediterráneo
Continente Europa e África
Arquipélago Alborán
Xeografía
Mares contiguos Océano Atlántico
Afluentes Río Guadalhorce, río Adra (ESP) e río Nekor (MAR)
Cidades ribeiregas España Málaga, Almería e Cartaxena
Marrocos Marrocos Alhucemas e Nador
Accidentes
Golfos e baías Baía de Málaga e Baía de Alhucemas
Cabos Cabo de Gata e cabo de Tres Forcas (ESP), cabo Quilates (MAR) e cabo Fegalo (DZA)
Estreitos Estreito de Xibraltar
Características
Lonxitude máxima 350 km ( E-O)
Anchura máxima 180 km (N-S)
Profundiadde máxima 2 200 m (zona oriental)
Profundidade media 1 000 m
Mapa
Alboran Sea map.png

Mapa da Península Ibérica mostrando o mar de Alborán o sur.

O mar de Alborán é a parte máis occidental do mar Mediterráneo; limita ao norte coa costa española, ao sur coas costas marroquí e alxeriana, e ao oeste co estreito de Xibraltar, que conecta o Mediterráneo co Atlántico. As súas augas cobren desde o estreito de Xibraltar ata o cabo de Gata e a cidade de Orán.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Estreito de Xibraltar e mar de Alborán.

Duns 180 km de ancho en dirección N-S e uns 350 km de lonxitude en dirección E-O, está situado no centro da rexión xeolóxica do arco de Xibraltar. A profundidade media do mar de Alborán é duns 1000 m, aínda que a profundidade máxima supera os 2200 m no zona oriental.

Hai varias pequenas illas entre as que destaca a Illa de Alborán, situada na zona central. A maioría destas illas están baixo soberanía española, aínda que se atopen preto da costa marroquí.

Xeoloxía volcánica[editar | editar a fonte]

A maior parte dos montes submarinos son de orixe volcánico, excepto os que están fronte das costas africanas. Todos os montes volcánicos están compostos de basalto e grandes coadas de lavas que datan do Mioceno. O volcán submarino máis coñecido do mar, é o banco de Chella (Seco de los Olivos). Trátase dun estratovolcán submarino, situado fronte as costas de Almería. Data do Mioceno, e ten un aspecto cónico cunha gran caldeira, erosionado por mor das presións mariñas.

Correntes[editar | editar a fonte]

As correntes superficiais do mar de Alborán flúen cara ao leste, achegando auga atlántica ao Mediterráneo. As correntes submarinas flúen cara ao oeste, levando as augas mediterráneas, máis quentes e salgadas, cara ao Atlántico. A iso hai que engadir o efecto superficial dos ventos, que ao nivel da superficie mariña, son dominantes do leste (coñecido como "Levante") a oeste.

Todo o conxunto de correntes, dá lugar a unha gran riqueza faunística, moi específica da zona, que desde a antigüidade, atraeu ao ser humano a esta área, polo que queda en conexión o medio físico e xeográfico co humano.

Disto dedúcese unha gran cantidade de fundacións de localidades, que perviviron ao longo dos tempos.

Ecoloxía[editar | editar a fonte]

Golfiño nariz de botella.

O mar de Alborán é unha zona de transición entre os dous mares, sendo unha mestura de ambos ecosistemas. É o hábitat da maior poboación de golfiños nariz de botella do Mediterráneo occidental, o fogar da última poboación de marsopas comúns do Mediterráneo, e o máis importante campo de alimentos de tartarugas mariñas de Europa. O mar de Alborán aloxa tamén importantes pesqueiras de sardiña e peixe espada.

Contorna[editar | editar a fonte]

Un arco montañoso, coñecido como o arco de Xibraltar, rodea ao mar de Alborán polo sur, oeste e norte. Está formado pola cordilleira Bética do sur de España e as montañas do Rif de Marrocos. Este arco, coñecido en ecoloxía como complexo bético-rifeño é un dos puntos máis importantes en biodiversidade do Mediterráneo; do mesmo xeito que o mar de Alborán, o complexo bético rifeño é unha transición entre as ecoloxías do Mediterráneo e do Atlántico. A influencia moderadora do Atlántico permitiu que moitas especies das montañas béticas e rifeñas sobrevivan ás flutuacións climáticas dos últimos millóns de anos que provocaron o seu extinción fose da conca Mediterránea.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]