Real Club Coruña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Real Club Coruña
Real Club Coruña histórico.jpg
Real Club Coruña.jpg
Nome Real Club Coruña
Alcume(s) Aurinegros, coruñistas
Fundación 1904
Desaparición 1919
Estadio Campo de Monelos
Oza, A Coruña, Galicia Galicia
Na casa

O Real Club Coruña foi un club de fútbol galego da cidade da Coruña. Foi fundado en 1904 e desapareceu en 1919[1]. O club coruñés foi o primeiro de España en conseguir o título de "Real", despois de que Afonso XIII aceptase a presidencia de honra en 1908[2]. Os aurinegros xogaban os seus encontros como locais no campo de Monelos, situado no antigo veciño concello de Oza, anexionado ó da Coruña en 1912.

Historia[editar | editar a fonte]

Copa Coruña-Deportivo, trofeo amigábel disputado en 1913 entre o R.C. Deportivo e o R.C. Coruña.

A diferenza do acontecido na maioría da península, o fútbol non chegou á cidade da Coruña a través dos ingleses, senón que foi introducido por Jose María Abalo Abad, un estudante coruñés que coñeceu o novo deporte durante a súa estadía no Reino Unido e á súa volta á cidade herculina decidiu procurar persoas interesadas en deprende-las regras e practicalo. Malia que nun principio os voluntarios escaseaban, Abalo consegue contar cun grupo de xogadores en 1903, na súa maioría procedentes da Sala de Armas Calvet.

O Corunna Foot-ball Club, con nome en inglés no seus comezos, leva a cabo os seus primeiros adestramentos na Praza de Touros da cidade, e disputa formalmente o seu primeiro encontro o 24 de marzo de 1904 ante a tripulación do buque inglés Diligent no Corralón da Gaiteira, obtendo a vitoria o equipo local por 3-0. O Corunna Foot-ball Club, que viste camisola amarela e negra con pantalón branco, muda cedo o seu nome polo de Coruña Fútbol Club. Ó non haber rivais na cidade, ten que procuralos fóra, sendo os seus rivais máis habituais nesta etapa o Vigo F.C. e o Fortuna F.C..

En 1906, o Coruña interveu nun feito destacado da historia deportiva da cidade. Moitos dos integrantes do Coruña frecuentaban a Sala de Armas Calvet, o principal centro deportivo da cidade, no cal se ofrecía un variado número de disciplinas deportivas. Un grupo de alumnos doutras disciplinas liderado por Federico Fernández Amor-Calvet (dono do ximnasio), desafía os membros do Coruña FC a dous partidos que se xogarían o 9 e o 10 de decembro de 1906. O resultado dos encontros foi sorprendentemente favorábel para os atletas, que se impuxeron cun 2-1 no primeiro partido e empataron o segundo encontro cun 1-1. O afervoamento desatado pola vitoria fixo que os alumnos fosen máis alén e fundasen o seu propio club, o Club Deportivo da Sala Calvet, que logo mudaría o seu nome polo de Real Club Deportivo da Coruña.

Dende o principio ámbalas dúas entidades mantiveron unha gran rivalidade, en parte alimentada pola súa distinta vocación social, pois o Deportivo aceptaba nas súas filas a todo tipo de grupos sociais (aínda que era preciso ser membro da Sala Calvet, co pago da súa cota correspondente) e o Coruña era considerado o equipo das clases acomodadas da cidade.

Durante os anos seguintes, a rivalidade entre ámbolos dous clubs continúa a se acrecentar, producíndose unha serie de altercados nos partidos nos que se enfrontan entre si os dous clubs, momento no que a directiva do Deportivo toma a decisión de non volver xogar máis contra os coruñistas. Isto non gusta nada ós xogadores do Deportivo, que dedicen abandona-lo club e forma-lo Deportivo Auténtico.

O Real Club Coruña non vai ser capaz de se adaptar ó semiprofesionalismo que comeza a proliferar a mediados da década dos dez, desaparecendo en 1919[3] pola falta de interese e a marcha de xogadores.

Palmarés[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. La Futbolteca (ed.). "Historia del RC Deportivo de La Coruña" (en castelán). 
  2. CIHEFE (ed.). "El archivo general de palacio y el fútbol español: los clubs" (en castelán). 
  3. "Historia y actualidad deportiva de Galicia". La Noche nº 8.791 (en castelán). 25 de xullo de 1949. p. 7. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]