O Aaiún

O Aaiún
	العيون (ar); El Aaiún (es)
Localización
	27°09′N 13°12′O / 27.15, -13.2
Territorio reivindicado por	Organización das Nacións Unidas
Monarquía constitucional	Marrocos
Rexión	Laâyoune-Sakia El Hamra
Provincia	Laâyoune (pt)
Capital de	Sáhara Occidental ; Laâyoune-Sakia El Hamra (2015–)
Poboación
Poboación	262.791 (2024) (3.143,43 hab./km²)
Número de fogares	48.049 (2014)
Lingua oficial	lingua árabe
Xeografía
Superficie	83,6 km²
Altitude	72 m
Creación	1938
Organización política
• Alcalde	Moulay Hamdi Ould Errachid (en)
Identificador descritivo
Fuso horario	UTC±00:00 (→ horario de verán); UTC+01:00 (→ Provincias Meridionais)
Outro
Irmandado con	Caracas ; Montevideo ; Lorca ; Sorrento (pt) ; Avilés ; Málaga ; Almería ; Sesto Fiorentino (pt)
Sitio web	laayoune.ma

Este artigo amosa letras árabes. Sen o soporte axeitado, o texto pode mostrar símbolos sen sentido, coma caixas, marcas e outros.

O Aaiún^[1] ou O Aiún^[2]^[3] (en castelán: El Aaiún, en francés: Laâyoune, en árabe: العيون [Al-Ayun]) é unha cidade do Sáhara Occidental, considerada a súa capital pola autoproclamada República Árabe Saharauí Democrática, pero na práctica atópase ocupada e administrada por Marrocos, como a maior parte do Sáhara Occidental. Está situada no interior do territorio, a 28 km da costa norte, xunto ao leito seco do río Saguia el Hamra, na rexión homónima.

A cidade contaba no ano 2014 cunha poboación dunhas 217.732 persoas, sendo a maior de todo o Sáhara Occidental.

Historia

Foi fundada en 1938 e foi a capital do territorio de Saguia el Hamra. En 1967 tiña unha poboación de 16.300 habitantes (9.700 saharauís e 6.600 españois), e 42.500 en 1974 (24.000 saharauís e 17.500 españois).

En 2005, a cidade foi escenario de graves protestas en contra da ocupación marroquí e en apoio á independencia e da Fronte Polisario. Estas protestas tamén se produciron noutros núcleos urbanos do Sáhara Occidental, e nalgúns centros universitarios de todo Marrocos. A cidade foi recoñecida como a capital da República Árabe Saharauí Democrática por 82 estados.

Notas

↑ Goretti Sanmartín Rei et al. Servizo de Normalización Lingüística, Universidade da Coruña, ed. Criterios para o uso da lingua (PDF). ISBN 84-9749-199-8. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 30 de setembro de 2015. Consultado o 20 de decembro de 2014.
↑ Anaír Rodríguez Rodríguez, Montserrat Davila Ventura. Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo, ed. Lingua galega: dúbidas lingüísticas (PDF). p. 101. ISBN 84-8158-266-2.
↑ Benigno Fernández Salgado, ed. (2004). Dicionario Galaxia de usos e dificultades da lingua galega. Editorial Galaxia. p. 1303. ISBN 9788482887524.

Véxase tamén

Outros artigos

Sáhara Occidental

[1] Goretti Sanmartín Rei et al. Servizo de Normalización Lingüística, Universidade da Coruña, ed. Criterios para o uso da lingua (PDF). ISBN 84-9749-199-8. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 30 de setembro de 2015. Consultado o 20 de decembro de 2014.

[2] Anaír Rodríguez Rodríguez, Montserrat Davila Ventura. Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo, ed. Lingua galega: dúbidas lingüísticas (PDF). p. 101. ISBN 84-8158-266-2.

[3] Benigno Fernández Salgado, ed. (2004). Dicionario Galaxia de usos e dificultades da lingua galega. Editorial Galaxia. p. 1303. ISBN 9788482887524.

[1]

[2]

[3]