Illas Canarias

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Illas Canarias
Islas Canarias
Bandeira das Illas Canarias Escudo das Illas Canarias
Bandeira Escudo
Himno: Himno de Canarias
 
Mapa territorios España Canarias.svg
 
Estado España España
Capital
 • Poboación
Santa Cruz de Tenerife e As Palmas de Gran Canaria
Cidade principal As Palmas de Gran Canaria
Linguas
 • Oficiais
castelán
Castelán
Estatus
 • Presidente
Gobierno
Paulino Rivero Baute (CC)
Estatuto
30 de decembro de 1996
Superficie
 • Total
 • % auga
Fronteiras
Costas
Posto 13º
7.447 km²

0 km
1.583 km
Poboación
 • Total
 • Densidade
Posto 8º
2.075.968 (2008)
278,8 hab./km²
Xentilicio canario / canaria
Fuso horario
 • en verán
UTC+1
UTC+2
Dominio de Internet .es
Código ISO ES-CN
1 A capitalidade está compartida entre Santa Cruz de Tenerife e As Palmas de Gran Canaria, alternando a sede do Presidente por períodos lexislativos.
Sitio web oficial
Subdivisións de España

Canarias é un arquipélago do Atlántico, unha das dezasete comunidades autónomas de España e unha das rexións ultraperiféricas da Unión Europea.[1] Está formada por sete illas: El Hierro, La Gomera, La Palma e Tenerife, que forman a provincia de Santa Cruz de Tenerife; e Fuerteventura, Gran Canaria e Lanzarote, que forman a provincia das Palmas. Tamén forman parte de Canarias os territorios insulares do Arquipélago Chinijo (La Graciosa, Alegranza, Montaña Clara, Roque del Este e Roque del Oeste) e a Illa de Lobos, todos eles pertencentes á provincia das Palmas.

O arquipélago está situado fronte á costa noroeste de África, entre as coordenadas 27º 37' e 29º 25' de latitude norte e 13º 20' e 18º 10' de lonxitude oeste, situación que implica unha diferenza dunha hora entre Canarias e o resto de España. A illa de Fuerteventura dista uns 95 km da costa africana. Con todo, son aproximadamente 1.400 km[2] os que separan a Canarias do continente europeo. A pesar disto, a cultura das illas é occidental, a medio camiño entre Europa e Latinoamérica.

As illas, de orixe volcánico, son parte da rexión natural da Macaronesia xunto cos arquipélagos de Cabo Verde, Azores, Madeira e Salvaxes. O seu clima é subtropical, aínda que modificado pola altura e a vertente norte ou sur. Esta variabilidade climática dá lugar a unha gran diversidade biolóxica que, xunto á riqueza paisaxística e xeolóxica, xustifica a existencia en Canarias de catro parques nacionais[3] e que varias illas sexan reservas da biosfera da UNESCO.[4] Estes atractivos naturais, o bo clima e as praias fan das illas un importante destino turístico, sendo visitadas cada ano por preto de 12 millóns de persoas (11.986.059 en 2007, destacando un 29% de británicos, 22% españois peninsulares e un 21% alemáns).[5]

A capitalidade da comunidade é compartida entre as súas dúas principais cidades: Santa Cruz de Tenerife e As Palmas de Gran Canaria[6]; a sede do Presidente do Goberno autonómico alterna entre ambas por períodos lexislativos, sendo a sede do Vicepresidente distinta á do Presidente. O Parlamento de Canarias está en Santa Cruz de Tenerife, mentres que a sede da Delegación do Goberno se sitúa nas Palmas de Gran Canaria, existindo ademais unha Subdelegación do Goberno en cada unha das dúas cidades. Así mesmo, hai un equilibrio entre as dúas capitais en canto a consellerías e institucións públicas. Non existen deputacións provinciais como no resto de España, sendo cada illa gobernada polo seu respectivo Cabido, excepto as illas e illotes do Arquipélago Chinijo, os cales son gobernados polo Cabido de Lanzarote, e a Illa de Lobos, gobernada polo Cabido de Fuerteventura.

Historia[editar | editar a fonte]

As illas Canarias eran habitadas desde antes da conquista europea polos guanches. O termo guanche era o xentilicio dos habitantes da illa de Tenerife, pero máis tarde foi empregado para referirse a todos os habitantes orixinais do arquipélago. Eran un pobo antigo, relacionado cos bérberes do norte de África. Non se coñecen os detalles precisos da colonización das illas, pero as teorías máis aceptadas suxiren que estas poboacións foron traídas polos fenicios e romanos. As principais actividades económicas destas persoas eran de pasto, cultivo, colleita de froitas e de peixes ao longo da costa.

No século XIV, as illas foron descubertas por monarquías e estados feudais en Europa. Foron varias as visitas de mallorquinos, portugueses e xenoveses. O navegador xenovés Lanceloto Malocello estableceuse na illa de Lanzarote en 1312. Os mallorquinos estableceron unha misión nas illas (logo do viaxe de Francesc Desvaler), cun bispo, que permaneceu de 1350 ata 1400 e do que proceden algunhas imaxes de virxes que eran adoradas polos guanches. Durante os seguintes cincuenta anos, co permiso papal e o apoio da coroa castelá, varias expedicións foron organizadas para os escravos, peles, e colorantes.

1402 é considerado o ano do inicio da conquista das illas coa expedición a Lanzarote dos normandos Jean de Bethencourt e Gadifer de la Salle, baixo a fidelidade da coroa de Castela e co apoio do Papa. Dada a difícil orografía, a falta de interese comercial e a resistencia dos nativos, a conquista non foi rematada ata 1496, cando se rendiron os últimos nativos de Tenerife, e as illas son incorporadas á coroa. A conquista de Canarias, que durou case 100 anos, foi o precedente da conquista do Novo Mundo.

Cando se completa a conquista das illas, impúxose un novo modelo económico baseado no monocultivo, a cana de azucre en primeiro lugar. Nesta época creáronse as primeiras institucións e órganos gobernamentais. Co descubrimento de América e a posterior conquista, as illas convértense nun punto de parada para rutas de comercio con América, África e India, o porto de Santa Cruz de la Palma converteuse nun dos portos máis importantes do Imperio Español, e esto foi acompañado de gran prosperidade a determinados sectores da sociedade nas illas. A crise do monocultivo do século XVIII e a independencia das colonias americanas durante o século XIX produciron graves crises económicas. Tras a crise económica sufrida polo arquipélago, houbo grandes ondas de emigración para as Américas.

A principios do século XX introduciuse o monocultivo da banana nas Canarias, e grandes empresas como Fyffes controlaron a súa exportación. A rivalidade entre as elites das cidades de Santa Cruz de Tenerife e As Palmas de Gran Canaria pola capitalidade das illas levou á división do arquipélago en dúas provincias en 1927.

Tras a morte de Francisco Franco e do establecemento dun sistema democrático de monarquía constitucional realizouse un Estatuto de Autonomía, aprobado en 1982. Canarias é actualmente regulada pola Coalición Canaria, pero é unha minoría no Parlamento.

Illas[editar | editar a fonte]

Mapa das Illas Canarias
  • Tenerife: É a maior illa do arquipélago das Canarias e tamén é a máis poboada das illas de España. No seu territorio existen dúas principais cidades das illas: Santa Cruz de Tenerife e San Cristóbal de la Laguna. Santa Cruz de Tenerife é a capital e a sede do Parlamento das Illas Canarias e Cabido de Tenerife. San Cristóbal de La Laguna foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e é a súa sede na Universidade de La Laguna (a primeira universidade de Canarias). Cómpre mencionar tamén a Villa Mariana de Candelaria, onde está a imaxe da Virxe da Candelaria, patroa das Illas Canarias. A illa é o Monte Teide, cos seus 3.718 metros é a máis elevada en España e no volcán a terceira maior do mundo a partir da súa base. O volcán Teide e todo o parque nacional son tamén Patrimonio da Humanidade desde 2007.
  • Gran Canaria: É a illa máis poboada da provincia de Las Palmas e dúas do arquipélago. Tamén é a terceira maior illa do arquipélago (despois de Tenerife e Fuerteventura). A súa capital é As Palmas de Gran Canaria. No seu macizo central destaca o Roque Nublo (1.813 m) e Pico de las Nieves (1.949 m), punto máis alto da illa.
  • Lanzarote: É a máis antiga e oriental do arquipélago, a pesar de recente actividade volcánica. O punto máis alto de Peñas del Chache está no Macizo de Famara, con 670 metros. A capital é Arrecife.
  • Fuerteventura: É a segunda maior illa do arquipélago. A capital é Puerto del Rosario. A case 2 km ao nordeste da illa está a illa de Lobos.
  • La Palma: É a segunda maior illa de Canarias, co Roque de los Muchachos (2.426 pés) de pico. Pola súa vexetación exuberante, La Palma é tamén coñecida como "Isla Bonita". A súa capital é Santa Cruz de la Palma.
  • La Gomera: É a segunda illa menos poboada e, xeoloxicamente, unha das máis antigas do arquipélago. A capital da illa é San Sebastián de la Gomera. A illa foi o último territorio que Colón visitou antes de ir a América na súa viaxe de descubrimento, en 1492.
  • El Hierro: É a illa máis occidental, a máis pequena das illas maiores e menos poboadas. A súa capital é Valverde.

Xeografía[editar | editar a fonte]

O Teide en Tenerife, é con 3.718 metros sobre o nivel do mar, o punto máis alto de España.

Canarias é un arquipélago volcánico moi recente xeolóxicamente, cuns 30 millóns de anos de antigüidade. Os seus grandes edificios volcánicos apóianse sobre grandes bloques da cortiza oceánica, e na zona de contacto coa cortiza continental africana. A disposición das illas reflexa a rede de fallas presentes na cortiza oceánica.

A historia xeolóxica das illas é moi complexa. Atopamos varias fases de coadas de lavas que dan un típico relevo volcánico. Durante as grandes glaciacións, as Canarias tiveron un clima máis árido que favoreceu a erosión e a aparición de derrubios nas ladeiras e os barrancos.

As costas son as máis expostas ao ímpeto da erosión, debido á actividade mariña. Hai moi poucas zonas de acumulación, o que supón a existencia de moi poucas praias naturais. Predominan os grandes cantís. É destacable que Canarias é a rexión española con maior lonxitude de costas: 1.583 km.

Os barrancos son moi característicos das Illas Canarias: trátase da canle esporádica por onde se dirixen as augas correntes presentes nas illas. O seu percorrido é curto, e xeralmente teñen un perfil rectilíneo moi marcado. A súa canle está tapizada de derrubios arrastrados polas augas.

As montañas de maior altitude en cada unha das illas son:

Pico Altitude Illa
Teide 3.718 metros Tenerife
Roque de los Muchachos 2.426 metros La Palma
Pico de las Nieves 1.949 metros Gran Canaria
Pico de Malpaso 1.500 metros El Hierro
Garajonay 1.487 metros La Gomera
Pico de la Zarza 812 metros Fuerteventura
Peñas del Chache 670 metros Lanzarote
Caldera de Alegranza 289 m Alegranza
Las Agujas 266 m La Graciosa
La Mariana 256 m Montaña Clara

Clima[editar | editar a fonte]

Canarias afectada polo po en suspensión procedente do deserto do Sahara, fenómeno coñecido como calima ou po en suspensión.

O clima é subtropical oceánico, con temperaturas mitigadas todo o ano polo mar e no verán polos ventos alisios. Atopámonos con variacións moi importantes en canto ao réxime de precipitacións. Nalgunhas zonas da illa de La Palma, por exemplo, as precipitacións anuais chegan a superar os 1.200 litros. Nas illas orientais as precipitacións son máis escasas que nas occidentais; así Fuerteventura e Lanzarote caracterízanse por un clima árido semidesértico. A escaseza de choiva levou á instalación de desaladoras para abastecer zonas urbanas, como nas Palmas de Gran Canaria ou Santa Cruz de Tenerife. De feito, a primeira planta desaladora de España instalouse na illa de Lanzarote en 1964, e na actualidade esta illa e Fuerteventura abastécense na súa totalidade de auga de mar desalada.[7] A porosidade do terreo dada a súa natureza volcánica, dificulta o aproveitamento da auga da choiva en presas e encoros, aínda que estas teñen unha certa importancia en Gran Canaria e La Gomera. Nas illas occidentais leva a cabo un aproveitamento dos acuíferos subterráneos a través das galerías, fóra da illa de El Hierro, onde son máis importantes os pozos e alxibes. Unha característica dalgúns lugares das illas é a presenza de montañas preto da costa que provocan que as masas de aire se condensen, dando lugar ao fenómeno coñecido como mar de nubes, e xa que logo, o beneficio da vexetación da zona debido á humidade. Con todo, debido aos microclimas existentes nunha mesma illa, podemos atopar zonas onde aparecen bosques húmidos e outras zonas onde a aridez é a característica principal.

Os ventos adoitan soprar con maior frecuencia do nordés, ventos que aínda que non adoitan deixar precipitacións, se reportan humidade ás zonas orientadas cara a ese lugar, formándose o xa citado mar de nubes en zonas medias e altas. Os ventos do levante, siroco, adoitan ir acompañados de calima, é dicir, po en suspensión procedente do deserto do Sahara, alcanzando ás veces unha gran densidade.

As illas carecen de ríos aínda que os barrancos son numerosos e as augas discorren rapidamente desde as zonas altas ata as costas. A pesar diso existen algunhas correntes continuas de auga en La Palma, La Gomera, Tenerife e Gran Canaria.

Demografía[editar | editar a fonte]

A densidade de poboación nas illas é de 284,48 hab/km², cifra máis de tres veces superior á media española. Tenerife e Gran Canaria albergan máis do 80% da poboación total do arquipélago. houbo historicamente unha forte migración interior desde as illas menos poboadas ás da capital, así como outra exterior en dirección a América (sobre todo, a Cuba, Porto Rico e Venezuela). A poboación é na súa práctica totalidade de raza branca ou caucásica.

A pesar do forte crecemento da natalidade rexistrado na década de 1960, que debuxou unha pirámide poboacional moi nova nos anos 80 (a poboación menor de 30 anos achegábase entón á metade da poboación total), as menores taxas de fecundidade nos últimos anos sinalan un proceso de envellecemento. Este fenómeno está sendo parcialmente compensado polo auxe da inmigración, que fixo de Canarias destino de moitos traballadores de servizos e da construción procedentes doutras comunidades autónomas de España, así como de escandinavos xubilados (establecidos todo o ano ou só no período invernal), latinoamericanos (provenientes na súa maioría de Colombia, Cuba, Venezuela e Arxentina), marroquís e persoas do África subsahariana.[8]

Segundo o censo de 2009, a poboación de Canarias ascende a 2.118.519 habitantes. Na provincia das Palmas hai 1.090.605 persoas; na de Santa Cruz de Tenerife, 1.027.914 habitantes. A densidade poboacional en ambas as provincias é de 304,03 en Santa Cruz de Tenerife e 268,23 nas Palmas. O municipio con maior número de habitantes é As Palmas de Gran Canaria (383.308 habitantes), seguido de Santa Cruz de Tenerife (222.643 habitantes), San Cristóbal de la Laguna (152.222), Telde (100.900), Arona (79.377) e Santa Lucía de Tirajana (64.845).

Poboación por illas[editar | editar a fonte]

Segundo datos do INE a data de xaneiro de 2008

Cidades das Illas Canarias[editar | editar a fonte]

Listaxe Cidade Illa Pob. Listaxe Cidade Illa Pob.
Las Palmas panorama.jpg
As Palmas de Gran Canaria
Vista de Santa Cruz de Tenerife.png
Santa Cruz de Tenerife
La Laguna.jpg
San Cristóbal de la Laguna
1 As Palmas de Gran Canaria Gran Canaria 383.308 11 Granadilla de Abona Tenerife 40.862
2 Santa Cruz de Tenerife Tenerife 222.643 12 Los Realejos Tenerife 37.658
3 San Cristóbal de la Laguna Tenerife 152.222 13 Arucas Gran Canaria 36.745
4 Telde Gran Canaria 100.900 14 Puerto del Rosario Fuerteventura 35.702
5 Arona Tenerife 79.377 15 Puerto de la Cruz Tenerife 32.571
6 Santa Lucía de Tirajana Gran Canaria 64.845 16 Ingenio Gran Canaria 29.640
7 Arrecife Lanzarote 58.156 17 Agüimes Gran Canaria 29.431
8 San Bartolomé de Tirajana Gran Canaria 53.288 18 Candelaria Tenerife 25.140
9 Adeje Tenerife 43.801 19 Gáldar Gran Canaria 24.473
10 La Orotava Tenerife 41.427 20 Icod de los Vinos Tenerife 24.231
Censo 2010[9]

Organización territorial[editar | editar a fonte]

En total Canarias ten 88 municipios, repartidos en dúas provincias: a provincia das Palmas e a provincia de Santa Cruz de Tenerife, creadas en 1927 ao dividirse a Provincia de Canarias, que desde 1833 incluía todo o arquipélago, con capital na cidade de Santa Cruz de Tenerife.

Cada illa esta gobernada por un órgano de goberno local chamado cabido insular. Os seus membros son elixidos por sufraxio universal directo dos cidadáns de cada illa. As illas, por orde alfabética, coas súas correspondentes capitais, superficies e poboación son:


Flag of the Canary Islands.svg Mapa municipal das Canarias.
Mapa Canarias municipios.svg
Illa Bandeira Escudo Capital Área (Km²) Poboación (2010)
El Hierro Flag of El Hierro with CoA.svg Escudo de El Hierro.svg Valverde 268,71 10.960
Fuerteventura Flag of Fuerteventura.svg Escudo de Fuerteventura.svg Puerto del Rosario 1.659,74 103.492
Gran Canaria Flag of Gran Canaria.svg Escudo de Gran Canaria.svg As Palmas de Gran Canaria 1.560,10 845.676
La Gomera Bandera La Gomera.PNG Escudo de La Gomera.svg San Sebastián de la Gomera 369,76 22.776
Lanzarote Flag of Lanzarote.svg Escudo de Lanzarote.svg Arrecife 845,94 141.437
La Palma Flag of La Palma with CoA.svg Escudo de La Palma.svg Santa Cruz de la Palma 708,32 87.324
Tenerife Flag of Tenerife.svg Escudo de Tenerife.svg Santa Cruz de Tenerife 2.034,38 906.854


Economía[editar | editar a fonte]

Cultivos en La Geria, Lanzarote.

A economía está baseada no sector terciario (74%), principalmente turismo, o que propiciou o desenvolvemento da construción. O turismo comezou nos anos 60 cos escandinavos, despois viñeron os alemáns e ingleses que forman o groso do turismo, cuxa tempada forte é a invernal.

A industria é escasa, basicamente agroalimentaria, tabaqueira e de refinamento de petróleo (a refinería de Santa Cruz de Tenerife é a maior de España). Tras a ocupación do Sáhara Occidental por parte de Marrocos, as industrias de conservas e salgadura de peixe desapareceron.

Só está cultivado o 10% da superficie, sendo de secaño a maioría (cebada, trigo, vide e papas), e de regadío unha minoría (plátanos e tomates), orientados ao comercio co resto de España e coa Unión Europea. Aínda que nun primeiro momento Canarias quedou fóra da Unión Aduaneira da Comunidade Económica Europea, este réxime de liberdade comercial imposibilitou a subvención da produción agrícola de tomates e plátanos porque non lle era aplicable a PAC (Política Agraria Común), por iso pediuse e obtivo o cambio a un modelo de integración plena, co establecemento dun arbitrio á importación de mercancía e un IVA diminuído, o IGIC.

Entre as especificidades fiscais de Canarias está a Reserva para Investimentos en Canarias (RIC), que diminúe da base impoñible do Imposto de Sociedades (IS) ata o 90% do beneficio non distribuído (80% no caso de profesionais que deben tributar polo Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF) polo importe da dotación á reserva, que debe investirse no prazo de tres anos desde a dotación. Así mesmo, existe unha Zona Franca, denominada Zona Especial Canaria (ZEC), onde as empresas implantadas tributan ao 4% do IS.

Iniciouse tamén a exportación de froitas tropicais (piñas, mangos e outros cultivos de invernadoiro) e flores. A gandería, principalmente caprina e bovina, é escasa, tras sufrir un importante retroceso nas últimas décadas. Era a segunda rexión pesqueira de España pero o sector pesqueiro foi a pique logo da ocupación do Sáhara por Marrocos e das duras condicións para faenar nas augas saharauís.

O sector da construción é o que maior crecemento achegou no último decenio, pero afronta na actualidade un ciclo recesivo.

Turismo[editar | editar a fonte]

O Parque Nacional do Teide, en Tenerife, é o segundo máis visitado do mundo.

Canarias constitúe a terceira rexión española que maior número de turistas estranxeiros recibe, por detrás de Cataluña e Baleares. Canarias recibe máis de 9,6 millóns de turistas estranxeiros anualmente. Neste aspecto Tenerife, segundo os datos achegados por AENA é o principal destino turístico nas illas, co 37% do total, séguelle Gran Canaria cun 31% e logo Lanzarote e Fuerteventura cun 16,28% e un 13,30% respectivamente. La Palma mantense na proporción superando o 1,3%. Os principais turistas que visitan as illas proveñen do norte de Europa, principalmente do Reino Unido e Alemaña.[10][11][12]

As localidades de costa son as que máis turistas reciben, destacan Puerto de la Cruz e Los Cristianos en Tenerife, Maspalomas e Playa del Inglés en Gran Canaria, así como as principais cidades e o Parque Nacional do Teide. Tenerife, Gran Canaria, Lanzarote e Fuerteventura reciben entre dous e cinco millóns de visitantes cada ano, mentres que La Palma, La Gomera e El Hierro son as illas menos visitadas, con pouco máis de 300.000 cada ano.

Relixión[editar | editar a fonte]

Do mesmo xeito que ocorre no resto de España, a sociedade canaria é maioritariamente cristiá, principalmente católica, aínda que o nivel de práctica relixiosa é dos máis baixos de España. No entanto, as crecentes correntes migratorias (turismo, inmigración, etc.) están incrementando o número de fieis doutras relixións que se dan cita nas illas, como: musulmáns, hindús, etc.

Canarias está dividida en dúas dioceses católicas, cada unha gobernada por un bispo:

Transportes[editar | editar a fonte]

Fachada do aeroporto de Gran Canaria (Gando).

As comunicacións interiores son por estrada. Gran Canaria e Tenerife dispoñen dun sistema de autovías e autoestradas, hai dous tramos en Lanzarote e está en construción unha autovía en Fuerteventura. Non existen vías de tren, excepto o Tranvía de Tenerife, cuxa liña 1, que une Santa Cruz de Tenerife con San Cristóbal de la Laguna, entrou en servizo o 2 de xuño de 2007. Actualmente xa conta con dúas liñas.[13] Ademais están en proxecto tres traxectos que se estima que a partir de 2016 unirían, por unha banda en Gran Canaria, As Palmas con Maspalomas[14] e doutra banda en Tenerife, unirían Santa Cruz con Los Cristianos[15] a través do Tren do Sur e con Los Realejos grazas ao Tren do Norte.

Entre as illas pódese viaxar en avión, con liñas regulares operadas polas compañías Binter Canarias e Islas Airways, ademais das liñas marítimas de ferry, fast ferry ou catamarán, das compañías Fred Olsen e Naviera Armas.

Desde a Península Ibérica e resto de Europa utilízase maioritariamente o avión regular e chárter. Hai tamén unha liña marítima de frecuencia semanal con Cádiz e outra con Funchal, ademais dunha próxima con Huelva.[16] Canarias é a comunidade autónoma con máis aeroportos abertos ao tráfico comercial civil (oito), entre os que destacan o Aeroporto de Gran Canaria (o de maior tráfico tanto de aeronaves como en número de pasaxeiros e en volume de mercancías), o Aeroporto de Tenerife Sur, o Aeroporto de Lanzarote e o Aeroporto de Tenerife Norte. En total Canarias rexistra un movemento de 16.874.532 pasaxeiros de entrada a través dos seus oito aeroportos. As dúas illas da capital (Tenerife e Gran Canaria) son as que rexistran maior afluencia de pasaxeiros; Tenerife con 6.204.499 pasaxeiros e Gran Canaria con 5.011.176 pasaxeiros.[17]

As importacións e exportacións realízanse principalmente por vía marítima. As illas contan cun réxime especial fiscal dentro da Unión Europea (rexións ultraperiféricas).

Goberno e política[editar | editar a fonte]

Canarias constituíuse en 1982 en Comunidade Autónoma de España mediante a Lei Orgánica 10/1982, de 10 de agosto, de Estatuto de Autonomía de Canarias. O Estatuto establece que os poderes da Comunidade exércense a través do Parlamento (unicameral, exerce o poder lexislativo), o Goberno (que exerce o poder executivo) e o seu presidente. Ademais, cada illa maior ten a súa propia administración en forma de Cabidos insulares.

O Parlamento de Canarias, con sede en Santa Cruz de Tenerife, está formado por 60 deputados autonómicos elixidos por sufraxio universal. Tenerife e Gran Canaria elixen 15 deputados cada unha; La Palma e Lanzarote, 8 cada unha; Fuerteventura elixe 7 deputados, e La Gomera e El Hierro, 4 e 3 deputados respectivamente. As súas funcións son a elaboración de leis que afecten á Comunidade, a aprobación dos orzamentos autonómicos, o control do goberno rexional, o nomeamento dos senadores que corresponden a Canarias (que se unen aos elixidos directamente polos cidadáns en cada circunscrición insular), etc. Tras as eleccións autonómicas do 22 de maio de 2011, a composición do Parlamento é a seguinte:[18]

  • PP: 21 deputados
  • CC: 20 deputados
  • PSC-PSOE: 15 deputados
  • NC: 3 deputados
  • AHI-CC: 1 deputado

O Goberno de Canarias, con sede en Tenerife e Gran Canaria, exerce o poder executivo e está integrado polo presidente (máxima autoridade política da comunidade) e os conselleiros que se achan á fronte das distintas consellerías. Desde 2007, o presidente do goberno canario é Paulino Rivero, de Coalición Canaria, grazas a un acordo co Partido Popular.

Outras institucións

O Deputado do Común do Parlamento de Canarias, radicado en Santa Cruz de la Palma, é o Defensor do Pobo canario. Trátase dun alto comisionado designado polo Parlamento de Canarias, cuxo fin é defender os dereitos e liberdades constitucionais dos cidadáns canarios. O Consello Económico e Social de Canarias, con sede nas Palmas de Gran Canaria, é o órgano consultivo do Parlamento e do Goberno de Canarias en materia socioeconómica e laboral. A Audiencia de Contas de Canarias, situada en Santa Cruz de Tenerife, é o órgano fiscalizador das contas e da xestión económica do sector público canario. O Tribunal Superior de Xustiza de Canarias é o máximo órgano xurisdiccional de Canarias, sen prexuízo do Tribunal Supremo.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Illas Canarias Modificar a ligazón no Wikidata